บทที่ 1,086 รู้แจ้งด้วยตนเอง

หลิวจงเหยียนซุ่ย ไหล่หักด้วยเท้าของ หัน เจิ้งหมิงเข้าเต็มๆ

นี่เป็นการหักไหล่ในศิลปะการต่อสู้ของหัวกั๋ว โดยมีการยั่วยุคู่ต่อสู้ แม้ว่าแรงจะสั้นและเล็กน้อยเพียงใด แต่ก็เหมือนกับเป็นแรงเขย่าปืนใหญ่

"แตก!"

ในการประทะกันในครั้งนี้ หลังเท้าของหัน เจิ้งหมิงแข็งแกร่งมากพอที่จะเตะกองไม้ได้ มีเสียงกระดูกหักอย่างชัดเจน

หัน เจิ้งหมิงมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ และจากนั้นก็แสดงความเจ็บปวด แต่รูปลักษณ์นี้หายไปในพริบตา เขาขยับขาพยุงตัวขึ้น ดึงตัวไปอยู่จุดศูนย์ถ่วงเอาไว้ ย่อตัวและเตะเท้าสูงลิ่วไปในอากาศ กระแทกส้นเท้าของเขา เข้าไปที่อกของ หลิวจงเหยียนซุ่ย อย่างจัง!

การเปลี่ยนแปลงของวิธีใช้เท้านี้ช่างลึกลับจริงๆ ทำให้ผู้คนมิอาจคาดเดาได้ง่ายๆเลย

แต่ หลิวจงเหยียนซุ่ย ตอบโต้ด้วยความเฉยเมยและฝ่ามือราวกับมีด มีเสียงเลือดพลุ่งพล่านในร่างกายของเขา ใช้ฝ่ามือราวกับมีดนั้นปักมันลงบนเข่าของ หัน เจิ้งหมิงโดยตรง!

หัน เจิ้งหมิง ก่อนที่ขาของเขาจะโดนหน้าอกของ หลิวจงเหยียนซุ่ยที่หัก เข่าของเขาก็ถูกมีดฝ่ามือปักลงมาโดยตรง

รอยผ่าขนาดใหญ่ถูกเปิดออกที่ขของหัน เจิ้งหมิงด้วยฝ่ามือราวกับมีดนั้น ผิวหนังและเนื้อด้านในก็แยกออกจากกันราวกับถูกใบมีดเฉือน และมีเลือดไหลออกมา

หลิวจงเหยียนซุ่ย ตัดเนื้อขาของ หัน เจิ้งหมิง และเส้นเอ็นด้านในขาดด้วยฝ่ามือของเขา!

หัน เจิ้งหมิง ก่อนที่ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด หลิวจงเหยียนซุ่ย ก็ก้าวไปข้างหน้า เตะไหล่ซ้ายของเขา และเหวี่ยงแขนของเขาออกไป กระแทกน่องของ หัน เจิ้งหมิงราวกับสายฟ้าสีดำ

"บูม!"

เมื่อปล่อยหมัดไป ขาของ หัน เจิ้งหมิงถูกตัดออกอย่างจังที่หัวเข่า น่องของเขาลอยออกไป

ทุกคนในกลุ่มนายทุนซ่านซิง กรีดร้องดังๆ พวกเขาทั้งหมดปิดตาและไม่กล้ามองเพราะคิดว่าฉากนั้นอนาถเกินไป

ร่างของหัน เจิ้งหมิงก็ล้มไปข้างหลัง ขาข้างหนึ่งของเขาขาดไป จับขาที่หักของเขาด้วยความหวาดกลัวและกรีดร้องเสียงดังบนพื้น

“นี่มัน…” ใบหน้าของซุน อิ่งซู ซีดลงมา เธอแค่รู้สึกว่าหลิวจงเหยียนซุ่ย ดูน่ากลัว การตัดขาด้วยมีดฝ่ามือที่เปื้อนเลือดอาจทำให้ขาขาดได้เหมือนมีดเลยเหรอ

หมัดนั้นทำให้ขาของหัน เจิ้งหมิงขาดไปครึ่งหนึ่งเลยเหรอ? นี่คนหรือปีศาจกันแน่!

หลี่ เสวียนเจิน หน้าซีดขาวโพลนอย่างน่ากลัว นางมองไปที่ หลิวจงเหยียนซุ่ย ด้วยความหวาดกลัว รู้สึกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านางเหมือนปีศาจ

คามิยามะ ยุย หัวเราะออกมาและกล่าว: "ปรมาจารย์เหยียนซุยสมควรที่จะเป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มเหยียนซุยในประเทศของเรา เขามีทักษะที่ยอดเยี่ยม เป็นเพียงไม้เท้าเท่านั้น คู่ต่อสู้ของท่านคือใครกันนะ"

ท่าทีของ หลิวจงเหยียนซุ่ย ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และเขาพูดอย่างใจเย็น: "ขอบคุณ"

คามิยามะ ยุย เยาะเย้ยหลี่ เสวียนเจิน กล่าว: "นี่คือปรมาจารย์โครกูรยอของท่านหรือเปล่า? นี่เป็นขยะที่ท่านพึ่งพาหรือเปล่า? มีปัยญาแค่นี้เหรอ!"

หลี่ เสวียนเจิน ทำให้ คามิยามะ ยุย พูดไม่ออกจริงๆ หลังจากนั้น หัน เจิ้งหมิงก็พ่ายแพ้อย่างน่าสมเพช นางจะว่าอย่างไรได้? คำอธิบายทั้งหมดเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น

“รีวิวแย่ๆ หัน เจิ้งหมิงคนนี้ไม่รู้ว่าจะซ่อนใบมีดไว้ในรองเท้าของเขายังไง!” ฉี เติ่งเสียนหันไปหาซุน อิ่งซู และเยาะเย้ย

ในตอนแรกที่ หยาง กวนกวน ถูก หันตงชาน หลอกเข้า ก็มีใบมีดซ่อนอยู่ในรองเท้าของนางซึ่งทำให้มีแผลขนาดใหญ่ที่ต้นขาของนาง

หลี่ เสวียนเจินหลังจากที่ ได้ยินสิ่งนี้ นางก็โกรธมากชี้ไปที่ ฉี เติ่งเสียน กล่าว: "อย่าพูดประชดตรงนั้น ถ้า หัน เจิ้งหมิงแพ้ ท่านซุนของท่านก็ไม่เหลืออะไรหรอก"

“ท่านล้อเล่นกับข้าเหรอ? ข้าเป็นพระอัครสังฆราชแห่งเขตทางใต้ของลัทธิศักดิ์สิทธิ์ ท่านอาจารย์หลิวจงจะจัดการกับข้าไหมล่ะ?” ฉี เติ่งเสียน เยาะเย้ยแล้วเดินออกไปและพูดอย่างเหยียดหยาม

“ท่านเป็นพระอัครสังฆราช ดังนั้นโดยธรรมดาแล้วข้าจะไม่แตะเนื้อต้องตัวท่าน แต่ท่านซุนไม่แน่นักหรอก!” คามิยามะ ยุยพูดอย่างสบาย ๆ เอามือไคว่หลัง