บทที่ 1002 จอมเสแสร้งมาเยือน

การลักพาตัวที่หยิ่งและสง่างามบนโลกใบนี้ คงจะมีแค่ฉีเติ่งเสียนเพียงคนเดียว

เขาบุกมายังตระกูลหลี่อย่างไม่ยี่หระ จากนั้นก็ให้ผู้เฒ่าจี้ส่งตัวคนออกมา แค่นี้คนก็มาอยู่ในมือทันที ในทางกลับกันนั้น ตระกูลจี้ไม่มีแม้แต่คนเดียวกล้าที่จะค้านเรื่องนี้

ฉีเติ่งเสียนที่จับจี้ข่ายอยู่นั้น หันไปพูดด้วยรอยยิ้มกับผู้เฒ่าจี้“โอ้ ใช่แล้ว เรื่องที่ผมปรากฏตัวรบกวนอย่าพึ่งพูดออกไป ไม่อย่างนั้น เรื่องมันจะไม่สนุก！”

ผู้เฒ่าจี้อดหน้าตึงไม่ได้ เขากำลังคิดอยู่ว่าถ้าฉีเติ่งเสียนไปเมื่อไหร่ เขาก็จะเป่าประกาศการปรากฏตัวของเขาที่เซียงซานทันที

“ไปก่อนละ！” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

เมื่อพูดจบ เขาก็พาจี้ข่ายออกจากตระกูลจี้ในทันที

ด้านในตระกูลจี้ ผ่านไปครึ่งวันแล้ว ก็ยังคงอยู่ในสภาพที่เงียบกริบ

“ท่านผู้เฒ่า ทำไมถึงให้คนกับเขาไปง่ายๆล่ะ？เขาโอหังถึงขนาดที่บุกมาตระกูลเราแล้วลักพาตัวคนไป มันเกินไปแล้วนะ นี่มันไม่ต่างอะไรกับการเหยียบย่ำชื่อเสียงตระกูลจี้เลย！” มีคนที่โกรธจนทนไม่ไว้ สุดท้ายก็ออกมาพูด

“ตอนนี้เขาเป็นผู้ก่อการร้าย แล้วรู้ไหมว่าผู้ก่อการร้ายคืออะไร？”ผู้เฒ่าจี้หันกลับมาพูดด้วยเสียงอันเยือกเย็น

ถึงแม้ว่าทุกคนจะไม่เคยเจอเข้ากับผู้ก่อการร้ายอะไรทำนองนี้ แต่จากจู่โจมเล่นใหญ่ที่ก่อโดยผู้ก่อการร้ายนั้น เคยได้ยินอยู่บ้าง......แต่ก็เป็นเพียงได้ยินมาเท่านั้น และก็ไม่ได้รุนแรงจนหน้าเศร้าหรือยุ่งเหยิงแต่อย่างใด

“เขาตอนนี้ก็เหมือนโถเก่าๆที่ถูกทุบ ชื่อเสียงได้กระจายไปทั่วแล้ว ดังนั้นก็แค่อยากจะมาหยิบความช่วยเหลือจากตระกูลจี้เรา เกี่ยวกับการเงินเท่านั้นเอง ให้เขาไปนั่นแหละ แน่นอนว่า เขาก็ต้องมีชีวิตที่จะเอาเงินไป เอาไปแล้ว ก็ต้องมีชีวิตที่ต้องจ่าย！” ผู้เฒ่าจี้แสยะยิ้มพูด

ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก การตัดสินใจของผู้เฒ่าจี้นั้น เป็นทางที่ฉลาดมาโดยตลอด

ฉีเติ่งเสียนพาจี้ข่ายมายังท่าเรือ บนเรือหาปลาเก่าๆลำนั้น ก็ได้ปรากฏร่างคนในชุดเสื้อกันฝนออกมา

นั่นก็คือชายวัยกลางคนที่ให้อารมณ์ราวกับได้ผ่านโลกมาโชกโชน อาจเป็นเพราะการที่ออกทะเลมานานหลายปี ใบหน้าเลยปรากฏร่องรอยแห่งกาลเวลาและประสบการณ์อยู่ไม่น้อย เมื่อเปิดปากออก ก็ได้ปรากฏฟันที่เหลืองเนื่องจากการสูบบุหรี่เป็นเวลานานออกมา

“รองหัวหน้าใหญ่ พาผู้โชคร้ายคนไหนมานั่น？”

“พูดมาเถอะ ครั้งนี้ต้องการให้เขาตายต่อหน้าใคร รับรองว่าไม่มีส่วนลด！”

“จะว่าไปครั้งที่แล้วหันเฉิงจุนก็เก่งซะจริง ถ้าไม่ใช่ว่าฉันจัดการทุกอย่างไว้ก่อนแล้วล่ะก็ คาดว่าคงจะถูกเขาทำให้ต้องอยู่ที่อาณาจักรโคกูรยอซะแล้ว”

ชวยวัยกลางคนผู้นี้เมื่อเห็นเข้ากับฉีเติ่งเสียน ก็ได้ทักทายเขาด้วยอย่างกระตือรือร้น

เขาก็คือกัปตันที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากแห่งท้องทะเล

“เชอะ ไม่กล้วที่จะเกี่ยวข้องกับผู้ก่อการร้ายแบบผมแล้วหรอ？” ฉีเติ่งเสียนพูด

“แค่เพิ่มเงิน เรื่องก็จะว่าง่ายขึ้นมาทันที！” กัปตันพูดพลางถือมือไปมา

ฉีเติ่งเสียนโยนจี้ข่ายไปให้กัปตัน

หลังจากที่กัปตันได้ตัวคนมาแล้ว ก้อดไม่ได้ที่จะหน้าถอดสี“นี่มันไม่ใช่คุณชายจี้ข่ายตระกูลจี้หรอกหรือ？”

“คนอยู่ที่คุณแล้ว ดูแลให้ดี เงินเข้าบัญชีเมื่อไหร่ จะแบ่งให้สิบเปอร์เซ็นต์” ฉีเติ่งเสียนพูดเสียงเรียบ

กัปตันรู้สึกกระสับกระส่ายจิตใจไม่ค่อยเป็นสุข อำนาจตระกูลจี้ไม่ธรรมดา ตัวเองช่วยฉีเติ่งเสียนในการลักพาตัว ถ้าตระกูลจี้รู้ขึ้นมาล่ะก็ ต่อไปน่าจะอยู่ลำบากพอสมควร

“เธอเรียกเงินจากตระกูลจี้มาเท่าไหร่？” กัปตันถามออกมาอย่างอดไม่ได้

“สองพันดอลลาร์” ฉีเติ่งเสียนตอบ

“เยี่ยม ฉันจะจับเขามัดให้แน่นหน่อย รับรองหนีไม่ได้แน่นอน！” กัปตันเมื่อได้ฟัง ก็ได้โยนความเสี่ยงทิ้งไปทันที

ตั้งสองพันล้านดอลลาร์ แม้หัวจะหลุดก็ต้องทำงานนี้ให้ดี！

กัปตันได้โยนจี้ข่ายขึ้นไปบนเรือ ยังอดที่จะถามเพิ่มไม่ได้“รองหัวหน้าใหญ่ คุณไปลักพาตัวเขามาได้ยังไงหรอ？”