บทที่ 104 หมัดล้มครึ่งก้าว

เฉินสยงเฟยอดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนอยู่ตรงลานประลอง

“ดูเหมือนว่าจงไห่จะมีผู้เชี่ยวชาญไม่มากนัก และตระกูลหวงก็ไม่มีคนแล้วจริงๆ”เฉินสยงเฟยกล่าวอย่างครุ่นคิด

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้พูดอะไร เขาเอามือทั้งสองข้างออกจากกระเป๋าเสื้อวางไว้ข้างลำตัวอย่างสบายๆ ไม่มีท่าทีเหมือนเจ้านายแม้แต่น้อย

ทุกคนส่ายหัว รู้สึกว่าอีกไม่นานฉีเติ่งเสียนจะถูกเฉินสยงเฟยทำร้ายจนตายในไม่ช้าแน่

ทุกคนในตระกูลหวงดูเป็นกังวล แต่ว่าหวงหวินหลั่งกับหวงฉีปิน พ่อและลูกชาย พวกเขารู้สึกว่า ฉีเติ่งเสียนมีโอกาสที่จะสร้างปาฏิหาริย์ได้

พวกเขาทั้งสองได้เห็นกลอุบายบางอย่างของฉีเติ่งเสียน หลังจากที่ฉีเติ่งเสียน เริ่มไปที่ลาน พวกเขาไม่คิดว่าเขากำลังรนหาที่ตาย แต่เขามีโอกาสชนะ แม้ว่าโอกาสจะน้อยก็ตาม

“ผมจะให้โอกาสคุณเปลี่ยนจากฝ่ายมืดสู่แสงสว่าง ผมอาจจะเมตตา” เฉินสยงเฟยกล่าว

“ผมจะให้โอกาสคุณด้วย ถ้าคุณรอดได้ห้ากระบวนท่า ผมจะรับคุณเป็นศิษย์ของผม” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจัง

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา เหตุการณ์ก็ปะทุขึ้นมาทันที

“กำลังพูดถึงอะไร? สามารถรอดห้ากระบวนท่าได้งั้นเหรอ ฉันคิดว่าเขาไม่สามารถรอดจากกระบวนท่าที่สามของเฉินสยงเฟยด้วยซ้ำ!”

“นั้นน่ะสิ อวี้ก้งเฟิ่งพ่ายแพ้ต่อเฉินสยงเฟยภายในสามกระบวนท่า แล้วเขาเป็นใคร? หากเฉินสยงเฟยรอดชีวิตมาได้ห้ากระบวนท่าและยอมรับเขาเป็นลูกศิษย์?”

“แม้จะฟังดูสบายใจมาก แต่ก็ต้องบอกว่ามันฟังดูโง่มากเช่นกัน! คำพูดไร้สาระออกจากปากคนแบบนี้”

ทุกคนส่ายหัว รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับจิตใจของฉีเติ่งเสียน ไม่อย่างนั้นจะกล้าพูดกับเฉินสยงเฟยผู้มีอำนาจแบบนี้ได้อย่างไร

เฉินสยงเฟยตกตะลึงจากนั้นสีหน้าของเขาก็ดูมืดลงก่อนจะพูดอย่างเย็นชา: “พูดดีๆ ไม่ฟัง คงต้องใช้กำลังตัดสิน!”

ฉีเติ่งเสียนมองเขาอย่างไม่แสดงออกและถามว่า “สู้หรือไม่สู้ อย่ามามัวแต่พูดเรื่องไร้สาระ!”

“คุณคิดว่าผมต่อสู้สองครั้งติดกัน จะใช้ประโยชน์จากตรงนี้ว่าแรงผมน้อยลง แล้วจะเอาชนะได้งั้นหรือ?” เฉินสยงเฟย ระเบิดเสียงหัวเราะ

“ผมเห็นว่าคุณประหยัดแรงอยู่” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น

เฉินสยงเฟยหัวเราะเยาะ: “ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะมีแนวคิดแบบนี้ แต่เนื่องจากคุณยืนกรานที่จะรนหาที่ตาย ผมจะช่วยคุณเอง”

หลังจากพูดสิ่งนี้ ร่างกายของเฉินสยงเฟยก็ทรุดตัวลงเล็กน้อย และเอวของเขาก็ลดลง

ท่าทางของเขาทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนเขากำลังขี่ม้าควบม้า กระดูกสันหลังของเขาสั่น ร่างกายของเขากระเพื่อมเล็กน้อย เขาคล่องแคล่วมาก และไม่แข็งทื่อเหมือนนักรบปกติ

“ฟิ้ว!”

เฉินสยงเฟยลื่นไปข้างหน้า ฝีเท้าของเขาแตะพื้น ราวกับว่าเขากำลังร่อนไปบนน้ำแข็ง ความเร็วของเขาสะดุดตามาก

เห็นได้ชัดว่าคำพูดของฉีเติ่งเสียนทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ดังนั้นเขาจะไม่ทำการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยการออมแรง

ทันใดนั้นเฉินสยงเฟยก็อยู่ตรงหน้าฉีเติ่งเสียน เอียงร่างของเขาเล็กน้อย ยกมือขึ้นแล้วตีฉีเติ่งเสียนอย่างแรงที่หน้าท้อง

“ไทเก๊กลื่นไหล ไม่เลวเลย!” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจัง เขาตวัดเท้าออกไปด้านหลัง กางเท้าซ้ายวางเท้าไปทางด้านหลังเท้าขวาไว้ เขาก้าวสลับเป็นวงกลมแล้วผ่านเฉินซงเฟยไป

ทันทีที่ฉีเติ่งเสียนทำท่านี้ สีหน้าของเฉินสยงเฟยก็ดูเคร่งขรึม และเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก: “ฝ่ามือแปดทิศ?!”

หลังจากพูดสิ่งนี้แล้วเขาก็ก้าวไปทางขวาก้าวสามครั้งติดต่อกันอย่างรวดเร็วและตามฉีเติ่งเสียนเขาสะบัดมือขวาป้องกันหน้าอกของเขาด้วยมือซ้าย จะกระแทกขมับของฉีเติ่งเสียนด้วยหมัดที่เหมือนค้อนขนาดใหญ่......

“ฮู้!”

ฉีเติ่งเสียน หายใจเข้าลึก ๆ หายใจออกอย่างรวดเร็ว วางมือขวาไว้ที่กึ่งกลางลำตัว ก่อนจะยกขึ้นแล้ววางบนหน้าผากของเขา

ฝ่ามือนั้นหยุดหมัดของเฉินสยงเฟย