บทที่ 105 ความประสงค์ของพระเจ้า

ฉีเติ่งเสียนหันไปหาเหอติ้งคุนแล้วพูดว่า “นำโลงศพกลับไปที่เซียงซาน วันนี้ตระกูลหวง ไม่รับของขวัญของคุณ!”

เหอติ้งคุนทำได้เพียงพยักหน้าด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว รู้สึกไม่เต็มใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

หลังจากนั้นไม่นานเฉินสยงเฟยก็ลุกขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าที่อ่อนลงและพูดว่า: “วันนี้ผมแพ้แล้ว หากมีโอกาสผมจะมาหาคุณเพื่อขอคำแนะนำในครั้งต่อไป!”

หลังจากพูดแบบนี้ เขาและเหอติ้งคุนก็นำโลงศพขึ้นไปที่เฮลิคอปเตอร์และออกจากเรือสำราญไป

เสียงปรบมือดังขึ้นไปทั่วบริเวณ คนที่เป็นผู้นำเสียงปรบมือคือหวงเหวินหลั่งและหวงเหวินเทา

ใบหน้าของหลี่เทียนลั่วบิดเบี้ยวราวกับว่าเขากินแมลงวันตายเข้าไป เขาไม่คาดคิดว่าฉีเติ่งเสียนจะมีพลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้และสามารถเอาชนะเฉินสยงเฟย ซึ่งแม้แต่อาหลี่ซานก็เทียบไม่ได้!

“ในที่สุด เราก็มีผู้เชี่ยวชาญที่มีฝีมือดีเฉินสยงเฟยคนนี้คงดีกว่าคังเซี่ยงหรง” ฉีเติ่งเสียนคิดกับตัวเอง รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยหลังการต่อสู้

การแสดงออกของเฉียวชิวเมิ่งนั้นดูสับสน เธอมองไปที่ร่างของฉีเติ่งเสียนไม่รู้ว่าเธอควรรู้สึกอย่างไร

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็พึมพำกับตัวเอง: “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ หากฝึกกังฟูจนเชี่ยวชาญในปัจจุบัน มันเกี่ยวกับความมั่งคั่งและอำนาจ ไม่ใช่เพียงพละกำลังเท่านั้น!”

“เก่งกังฟูแค่ไหน สามารถเอาชนะคนได้กี่คนในคราวเดียว?”

“สามารถเอาชนะปืนหรือเครื่องบินรบได้หรือเปล่า?”

จุดสว่างบางส่วนที่ปรากฏบนฉีเติ่งเสียนทำให้เธอรู้สึกสับสน เธอก็ไม่อยากที่จะยอมรับว่ามีบางอย่างผิดปกติในสายตาของเธอเข้าแล้ว เธอกลับพยายามหลีกเลี่ยงและปฏิเสธมัน

เฉียวชิวเมิ่งเชื่อมั่นว่าผู้ชายที่เธอต้องการไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้ แต่เป็นคนที่วางกลยุทธ์ในธุรกิจหรือสร้างการเปลี่ยนแปลงในเวทีการเมือง

“คุณฉี ในครั้งนี้ฉันอยากจะขอบคุณคุณจริงๆ จากนี้ไป คุณจะเป็นพันธมิตรกับตระกูลหวงของเรา หากมีอะไรเกิดขึ้นคุณสามารถยื่นข้อเสนอให้กับตระกูลหวงของเราได้เลย!” ทัศนคติของหวงเหวินเทาที่มีต่อฉีเติ่งเสียนนั้นดีมากขึ้น

หวงฉิงเกอกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า: “ขอบคุณค่ะ ฉันไม่อยากได้รับของขวัญวันเกิดแบบนั้น ที่ตระกูลเหอทำมันมากเกินไป!”

ในเวลานี้ ไม่มีใครกล้าดูถูกฉีเติ่งเสียน ผู้ชายที่สวมชุดลำลองในงานเลี้ยงนอกสถานที่

หลี่อวิ๋นหว่านรอจนกว่าเขาจะคุยกับตระกูลหวงเสร็จ จากนั้นจึงเข้ามาดึงเขาแล้วถามว่า “นายได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “หากตาที่มีอยู่มันไร้ประโยชน์ ก็ไปบริจาคมันซะไม่เห็นหรือว่าเป็นเฉินซงเฟยที่ได้รับบาดเจ็บ”

หลี่อวิ๋นหว่านเม้มริมฝีปาก จู่ๆ ก็รู้สึกโกรธ เธอเข้ามาดูผู้ชายคนนี้ด้วยสงสาร แต่เขากลับปล่อยหมาออกจากปาก?

“ไอ้บ้า ฉันจะไม่สนใจนายอีกแล้ว!” หลี่อวิ๋นหว่านเตะฉีเติ่งเสียนที่น่อง

โดยปกติแล้วฉีเติ่งเสียนไม่ต้องการยืนอยู่ข้างๆ เธอนัก ดังนั้นเขาจึงขยับขาของเขาออกถอยห่าง ทำให้เธอเตะไม่โดน

หลี่อวิ๋นหว่านคิดว่าหากเธอสามารถเอาชนะฉีเติ่งเสียนได้ เธอจะทุบตีเขาจนตายไปข้าง!

“ล้อเล่นนะ อย่าโกรธเลย” ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างมีความสุขและเอื้อมมือไปตบไหล่หลี่อวิ๋นหว่าน

“หวงฉิงเกอสวยหรือไง? มันคุ้มค่ากับชีวิตของนายไหมที่จะช่วยเธอ? เฉินสยงเฟยแข็งแกร่งมาก นายไม่เห็นเหรอ? ถ้านายพลาดจะเกิดอะไรขึ้น?” หลี่อวิ๋นหว่านรู้สึกโมโหทันที คำถามก็ถูกยิงออกมาราวกับ ลูกกระสุนปืนใหญ่และในหัวของฉีเติ่งเสียนเต็มไปด้วยคำถามและเครื่องหมายคำถาม

หวงฉิงเกอสวยมากจริงๆ ตัวตนและภูมิหลังของเธอก็ด้วย พ่อของเธอเป็นผู้นำ ส่วนลุงของเธอเป็นมหาเศรษฐี

แม้ว่าตระกูลหวงจะไม่ใหญ่เท่ากับตระกูลอวี้ หรือตระกูลซู่ แต่มีรากฐานที่แน่นลึกอย่างแน่นอน

อาจกล่าวได้ว่าหวงฉิงเกอเป็นผู้หญิงที่ผู้ชายจำนวนมากต้องการแต่งงานด้วยอย่างแน่นอน การแต่งงานกับเธอหมายถึงการมีความสัมพันธ์และพลังของตระกูลหวงด้วย

แต่ถึงอย่างนั้นฉีเติ่งเสียนไม่เคยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย เขาเพียงต้องการช่วย หวงฉิงเกอในฐานะเพื่อนเท่านั้นและเขารู้สึกว่าตระกูลเหอ ไม่ค่อยดีนักในการส่งโลงศพมาในวันเกิดของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบนี้

หลี่อวิ๋นหว่านยังคงโกรธอยู่ แต่เธอพบว่าดวงตาของฉีเติ่งเสียนจ้องมอง เธออดไม่ได้ที่จะหน้าแดง แล้วหันหลังกลับและพูดด้วยความโกรธ: “นายไม่เห็นมันเหรอ!”

“ฉันไม่เห็นมันเลยจริงๆ!” ฉีเติ่งเสียนมองไปทางอื่น ยิ้มแล้วพูด