บทที่ 106 กระเป๋าสตางค์

เฉียวชิวเมิ่งไม่ได้พูดอะไรมากระหว่างทาง และขับรถตรงไปยังยอดเขาอวิ๋นติ่ง

ที่นี่มีวิลล่าเพียงหลังเดียวโดดท่ามกลางหุบเขา กลายเป็นวิลล่าที่โดดเด่นที่สุดในวิลล่าอวิ๋นติ่งทั้งหมด!

อวี้เสี่ยวหลงกับหลงย่าหนานยืนอยู่ที่ประตูวิลล่า ส่ายหัวอยากจะออกไป นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอมา เธอรู้สึกว่าเธอไม่เห็นฉู่อู๋เต้าเลย

แต่ถึงอย่างนั้นในเวลานี้ รถของเฉียวชิวเมิ่งจอดสนิท ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกประหลาดใจ

หลังจากที่ประตูรถเปิดออก อวี้เสี่ยวหลงแปลกใจ คนที่ลงจากรถคือฉีเติ่งเสียนและเฉียวชิวเมิ่ง

“นายพลอวี้!” เฉียวชิวเมิ่งตะลึงเมื่อเห็นอวี้เสี่ยวหลง ก่อนจะรีบกล่าวทักทาย

“คุณเฉียว” อวี้เสี่ยวหลงพยักหน้าเล็กน้อยให้เฉียวชิวเมิ่ง จากนั้นจึงหันไปมองฉีเติ่งเสียน

อวี้เสี่ยวหลงถามอย่างใจเย็น: “นายมาทำอะไรที่นี่?”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเย็นชา: “ฉันจะกลับบ้าน เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย? เธอช่วยหยุดมารบกวนฉันที่บ้านอีกได้ไหม ”

หลังจากที่อวี้เสี่ยวหลงได้ยินแบบนี้ ก็ตกใจก่อนจะเบิกตากว้าง

ฉีเติ่งเสียนอาศัยอยู่ที่นี่เหรอ? ไม่เช่นนั้นเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอมาที่นี่บ่อยๆ?

ใบหน้าของหลงย่าหนานเต็มไปด้วยความรังเกียจ เห็นฉีเติ่งเสียนครั้งสุดท้ายที่อวิ๋นติ่งยังบอกด้วยว่าเขากำลังจะกลับบ้าน แต่จริงๆ แล้วเขามาที่นี่เพื่อส่งอาหารเท่านั้น!

เฉียวชิวเมิ่งพูดอย่างเฉยชา: “ระวังมารยาทของนายด้วย!”

เธอรู้สึกว่าเธออับอายเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับอวี้เสี่ยวหลง ปรากฏว่าฉีเติ่งเสียนคือผู้ชายที่ถูกอวี้เสี่ยวหลงเขี่ยทิ้ง

ฉีเติ่งเสียนฮึดฮัดกอย่างเย็นชาและไม่พูดอะไร

“ฉีเติ่งเสียน นายไร้มารยาทขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ วิมานอวิ๋นติ่งคือบ้านของนายงั้นเหรอ?” หลงย่าหนานถามด้วยใบหน้าเย็นชา

เฉียวชิวเมิ่งไม่พูดอะไรและมองไปที่ฉีเติ่งเสียน เธอเต็มไปด้วยความสงสัยตลอดทาง แต่เธอไม่ได้ถามคำถามใด ๆ เพียงแค่เตรียมที่จะเชื่อฉีเติ่งเสียนดูสักครั้ง

อวี้เสี่ยวหลงยังไม่แยแส เพียงแค่มองไปที่ฉีเติ่งเสียน รู้สึกคาดหวังเล็กน้อยในใจ

ฉีเติ่งเสียน เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าของเขาแล้วหยิบมันออกมา แต่เขากลับตะลึงและพูดว่า: “ดูเหมือนฉันจะลืมกระเป๋าเงินไว้บนเรือสำราญ! ฉันเก็บคีย์การ์ดไว้ในกระเป๋าเงิน.....”

หลังจากได้ยินสิ่งที่ฉีเติ่งเสียนพูดแล้วหลงย่าหนานก็หัวเราะออกมา

ใบหน้าที่เย็นชาของอวี้เสี่ยวหลงเผยรอยยิ้ม แสดงความดูถูก และความผิดหวัง

เฉียวชิ่วเมิ่ง ตกตะลึงหลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

“ฉันรู้ ฉันรู้ว่านายจะต้องใช้ข้อแก้ตัวงี่เง่าแบบนี้! นายพาคุณเฉียวมาที่นี่ นายคงอยากจะใช้วิลล่าแห่งนี้เพื่อโอ้อวดคิดจะทำไม่ดีแบบนั้นใช่ไหม?” หลงย่าหนานถามอย่างเยาะเย้ย

ฉีเติ่งเสียน แตะกระเป๋าทั้งสองข้างแต่หาไม่เจอ เขามั่นใจว่ากระเป๋าเงินของเขาถูกลืมไว้บนเรือสำราญและพูดว่า “เชื่อหรือไม่เชื่อ ฉันจะอยู่ที่ไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับเธอ?”

หลงย่าหนานเยาะเย้ยและพูดว่า “ฉันต้องบอกว่า มันน่าอายนิดหน่อยที่ผู้ชายจะมาทำถึงขั้นนี้ได้”

“มีความสามารถไม่มาก แต่กลับคำพูดใหญ่โตสูงกว่าท้องฟ้าและกว้างกว่าแผ่นดินเสียอีก!”

“โกหกต่อไปไม่ได้แล้ว การหาข้อแก้ตัวที่ง่อยๆ แบบนั้น ฟังดูไร้สาระ!”

อวี้เสี่ยวหลงทิ้งรอยยิ้มแปลก ๆ บนใบหน้า และพูดอย่างใจเย็น: “ฉีเติ่งเสียน ถ้าผู้ชายตั้งใจที่จะทำสิ่งต่าง ๆ แบบง่ายๆ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถไปได้ไกล แต่ก็อาจจะไม่เลวร้ายไปกว่านี้”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเย็นชา: “เธอจะมาสอนฉันทำไม?”

อวี้เสี่ยวหลงส่ายหัวและไม่พูดอีกต่อไป

หลงย่าหนานกล่าวอย่างเหยียดหยาม: “นี่เป็นคำเตือนที่ดีของคุณหนู นายรู้ไหม คนอย่างนายไม่มีคุณสมบัติที่จะเจอคุณหนูด้วยซ้ำ เธอยินดีที่จะพูดคุยกับนาย นั่นถือเป็นเรื่องโชคดีของนาย!”

“ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะหางานทำอย่างสุจริตและตั้งใจทำงาน”

“แทนที่จะแกล้งทำเป็นหัวหน้าแล้วคิดหาทางหลอกลวงคนอื่น”

“นายไม่รู้สึกอับอายที่ถูกเปิดเผยบ้างเหรอ?”