บทที่ 1041 ชอบของฟรี

ฉีเติ่งเสียนได้ร่วมทานอาหารเย็นที่บ้านตระกูลเหลย และได้พูดคุยกับเหลยเทียนซืออยู่หลายเรื่อง

ทันทีที่ทานอาหารเย็นเสร็จ ผู้จัดการเหลยก็เดินเข้ามาพร้อมกับของขวัญสองกล่องของแขกผู้มาเยือน

ทันทีที่แขกเห็นฉีเติ่งเสียน ก็เอ่ยปากทักขึ้นว่า : “โย่ สุนัขเสียน!”

ทุกคนในตระกูลเหลยอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ พวกเขามองไปที่ฉีเติ่งเสียน แล้วก็หันไปมองที่แขกคนนั้น

จู่ๆ ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนก็เปลี่ยนเป็นสีดําเล็กน้อย และเขาพูดช้าๆ ว่า : “คุณชายอาปิน นายรู้ไหมว่าการเรียกพระอัครสังฆราชในลักษณะดังกล่าวจะถือว่าเป็นนอกรีต? บาปจะต้องผูกติดอยู่กับกางเขนและถูกเผาจนตาย!”

หวงฉีปินยิ้มและพูดว่า : “นายยอดเยี่ยมมาก ตอนนี้ได้เป็นถึงพระอัครสังฆราชของคริสตจักรศักดิ์สิทธิ์แล้ว! วันนั้นที่ฉันเห็นข่าว พ่อฉันตกใจกลัวมากจนต้องดื่มเหล้าสามแก้วเพื่อระงับความตกใจ”

ใครก็ตามที่รู้จักฉีเติ่งเสียน ไม่มีใครที่ได้ยินข่าวนี้แล้วจะไม่ตกใจ

“อ่า สวัสดีคุณปู่เหลย พ่อของผมให้ผมมาเยี่ยมคุณเป็นพิเศษ นี่เป็นอาหารพิเศษท้องถิ่นของบ้านเกิดของเรา” หวงฉีปินรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดคุยกับขยะอย่างฉีเติ่งเสียน ดังนั้นเขาจึงรีบยิ้มให้เหลยเทียนซือ

“นายกหวงช่างมีน้ำใจจริงๆ ตั้งแต่ที่เขามาเป็นนายก ฉันยังไม่ได้ไปแสดงความยินดีกับเขาเลย กลายเป็นเขาที่ส่งของขวัญมาให้ฉัน……” เหลยเทียนซืออดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูด

หวงฉีปินกล่าวว่า : “คุณปู่เหลย ผมได้ยินมาว่าตระกูลเหลยของคุณต้องการขายหุ้นเรือของตระกูลคุณลองคิดดูอีกครั้งดีไหม?”

เหลยเทียนซือจึงพูดขึ้นว่า: “ที่จริงมันก็เป็นแค่ข่าวโคมลอย เพราะมีคนจงใจปล่อยเรื่องนี้ออกไป ตระกูลเราไม่ได้มีความคิดนี้”

ตระกูลเหลยสร้างโชคลาภโดยอาศัยอุตสาหกรรมการเดินเรือ ในศตวรรษที่ผ่านมาเรือขนาดใหญ่เกือบทั้งหมดในเซียงซานมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเหลยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“อย่างนั่นก็ดีเลยครับ....ถ้าส่วนของเรือของตระกูลเหยลถูกขายให้กับโลกภายนอก มันจะส่งผลเสียอย่างมากต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของเซียงซาน” หวงฉีปินถอนหายใจอย่างโล่งอก และพูดต่อว่า “ถ้ามันเป็นเพียงแค่ข่าวลือ ผมก็ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้”

หวงฉีปินนั่งพูดคุยอยู่ที่บ้านของตระกูลเหลยเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง จากนั้นลุกขึ้นและบอกลา

ฉีเติ่งเสียนก็คิดว่าเขาอยู่ที่นี่นานพอสมควรแล้ว ดังนั้นเขาจึงขอตัวกลับออกไปพร้อมกับหวงฉีปินด้วย

เหลยเทียนซือพูดกับฉีเติ่งเสียนด้วยรอยยิ้มว่า: “ตอนนี้นายเป็นพระอัครสังฆราชแล้ว มีเวลาว่างก็แวะมาที่บ้านฉันบ่อยๆนะ มีนายอยู่ที่บ้านตระกูลเหลยของเรารู้สึกปลอดภัย!”

หวงฉีปินพูดในใจว่า : “เขาก็เป็นแค่ปีศาจที่ร้ายนอกรีตคนหนึ่งเท่านั้น!”

ฉีเติ่งเสียนขึ้นรถของหวงฉีปิน แล้วออกจากวิลล่าของตระกูลไปพร้อมกัน

“หมาแก่เสียน นายกลายเป็นพระอัครสังฆราชได้อย่างไร? บอกฉันได้ไหม? ตอนที่ฉันเห็นข่าว ดวงตาของฉันเกือบจะตาบอด!” หวงฉีปินถามด้วยความประหลาดใจขณะขับรถ

“สมเด็จพระสันตะปาปาเห็นว่าฉันเป็นผู้ศรัทธาที่เคร่งศาสนา และฉันก็มีจิตวิญญาณแห่งแซมสันอยู่ในร่างกายของฉันด้วย... ดังนั้นเขาจึงเลือกฉัน” ฉีเติ่งเสียนตอบอย่างสบาย ๆ

หวงฉีปินบีบแตรอย่างดุเดือดและหัวเราะเยาะ : “พูดภาษามนุษย์ได้ไหม!”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะไอสองครั้งและพูดว่า : “โอเค โอเค บอกนายก็คงไม่เป็นไร ฉันซื้อมันจากสมเด็จพระสันตะปาปาในราคา 6 พันล้านดอลลาร์!”

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ หวงฉีปินหัวใจเกือบจะวาย

“หกพันล้าน ดอลลาร์?!” เขาตะโกนเสียงดังเหมือนคนบ้า

“ใช่สิ ฉันรู้สึกเสียใจมาก.…..”ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างฝืนยิ้ม

“ให้ตายเถอะ นายเอาเงิน 6 พันล้านดอลล่าร์ไปซื้อตำแหน่งพระอัครสังฆราชจากสํานัก แต่เศษเงินตอนที่ไปออนเซ็น นายกลับให้ฉันออกทุกครั้ง?”หวงฉีปินคํารามด้วยความโกรธ