บทที่ 1042 ไอดอลของฉันคือโจโฉ

ฉีเติ่งเสียนเป็นคนดีอย่างแน่นอนที่คิดถึงความเมตตาของผู้อื่น ซุนอิ่งซูช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งหนึ่ง เมื่อเธอโทรศัพท์เข้ามา เขาก็ต้องรีบออกไปพบเธอทันที

สิ่งนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องว่าซุนอิ่งซูจะเป็นม่ายหรือไม่ ขาของเธอจะยาวหรือไม่ ผิวของเธอจะขาวหรือไม่ และเธอจะมีกลิ่นหอมหรือไม่

เหตุผลหลักคือพระอัครสังฆราชฉีเป็นคนกตัญญู!

ไม่นาน ฉีเติ่งเสียนก็มาถึงสถานที่ที่ซุนอิ่งซูบอกเขาไว้ และพบเจอที่ไม่ได้เจอมานาน

ซุนอิ่งซูสวมชุดยาวสีดําแสดงอารมณ์ที่สง่างามของผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่ น่องทั้งสองข้างใต้มุมกระโปรงเป็นสีขาวและละเอียดอ่อนและส่วนโค้งนั้นสง่างามและสมบูรณ์แบบ

มุมของกระโปรงแกว่งไปมาอย่างนุ่มนวลด้วยสายลมราวกับรอให้คนพรหมลิขิตมาจีบ

“อาฮะ คุณนายไม่ได้เจอกันนานเลย! ตั้งแต่แยกกันครั้งสุดท้ายในสหรัฐอเมริกา คุณดูสวยขึ้นนะ” ฉีเติ่งเสียนเดินมาข้างหน้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“นายกําลังจะบอกว่าฉันแก่ขึ้นใช่ไหม?”ซุนอิ่งซูหันไปด้านข้างพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอและมองเขาอย่างอ่อนโยน

เมื่อฉีเติ่งเสียนได้เห็นเธออีกครั้งในครั้งนี้ ในสายตาของเธอกลับไม่เห็นความลึกลับและแผนการที่ไม่ควรเป็นของเธออีก กลายเป็นความไร้เดียงสาแบบเด็กผู้หญิง

บางทีหลังจากการทรยศหลายครั้ง ซุนอิ่งซูก็เข้าใจด้วยว่าเธอคิดมากเกินไปในชีวิตของเธอ และมันเหนื่อยและน่าเบื่อเกินไปที่จะใช้ชีวิตแบบนี้

เธอไม่อยากรอจนกว่าเธอจะมองย้อนกลับไปเมื่ออายุมากขึ้นและพบว่าเธอไม่มีอะไรนอกจากประโยชน์ในชีวิตของเธอ

ประโยคที่ฉีเติ่งเสียนเคยพูดไว้ “ไม่มีแม้แต่เพื่อนสักคน” ประโยคนั้นมันแทงใจดำและปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมา

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวและพูดว่า : “ผมไม่เคยพูดแบบนั้น อย่ามาใส่ร้ายผมแบบนั้นสิ!”

ซุนอิ่งซูบีบปากของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “นายเองก็เคยเป็นอาชญากรที่ตะโกนและทุบตีคนอื่นแต่ตอนนี้นายกลับกลายเป็นพระอัครสังฆราชของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว ฮ่า.…..”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า : “คุณมาที่เซียงซานทำไม? แล้วยังไม่มีบอดี้การ์ดคอยปกป้องอีกด้วย!”

ซุนอิ่งซูกล่าวว่า : “ฉันเพิ่งไล่พวกเขาออกไป เพราะการที่เราพบกันไม่จําเป็นต้องให้ใครเห็น”

“ฉันมาทําธุรกิจที่เซียงซาน ฉันคิดอยู่แล้วว่านายน่าจะอยู่ที่เซียงซานด้วย ฉันเลยลองโทรหานายดู”

“อืม? คุณทําไมยืนอยู่ห่างผมจัง? ผมไม่ใช่เสือกินคนนะ”

ฉีเติ่งเสียนขยับเดินเขาใกล้ซุนอิ่งซูสองก้าว และยืนเคียงข้างกับราวบันไดกับเธอ ทันทีที่ลมทะเลพัด กลิ่นหอมจางๆจากเธอก็แตะจมูกเขา

ซุนอิ่งซูยื่นมือออกไปปัดผมที่ยุ่งเหยิงจากลมทะเลและพูดว่า: “ครั้งนี้ฉันเป็นห่วงนายมาก ฉันไม่เคยคิดไม่ฝันเลยว่านายกล้ามาก ขนาดที่กล้าฆ่าทายาทของตระกูลรอธไชล์ดในสหรัฐอเมริกา”

“ยังดีที่ตอนนี้ทุกอย่างมันจบลงแล้ว ด้วยออร่าของคริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาไม่กล้ามารังควานนายหรอก”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า: “ทําไมคุณถึงเป็นห่วงฉัน คุณผู้หญิง? ผมจําได้ว่าเมื่อก่อนคุณเกลียดผมมากไม่ใช่เหรอ?”

ซุนอิ่งซูกล่าวว่า: “ฉันกลัวว่าเงินที่นายเอาไปลงทุน ถึงเวลานั้นนายจะไม่คืนฉันนะสิ”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า : “ก็เห็นได้ชัดว่านั่นเป็นกําไรมหาศาล!”

“ฉันหิวแล้ว!” ซุนอิ่งซูขมวดคิ้วและพูด

“โอเค โอเค ฉันเลี้ยงเอง.…..” ฉีเติ่งเสียนไม่ค่อยอยากพูด เขาชอบของฟรีไม่ชอบเลี้ยงคนอื่น

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดๆดูแล้วเขาก็กินของฟรีจากคุณนายซุนมาต้งหลายครั้งแล้ว ก็ควรจะตอบแทนเธอบาง ยิ่งกว่านั้นคุณนายซุนยังเป็นผู้ช่วยชีวิตเขาด้วย

ฉีเติ่งเสียนออกไปเที่ยวในเซียงซานมาระยะหนึ่งแล้ว จึงรู้ว่ามีแผงร้านขายของอร่อยอยู่ตรงหน้าเขา เขาจึงพาซุนอิ๋งซูไปข้างหน้า

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทําให้ฉีเติ่งเสียนรู้สึกเก้อเขิน

แต่ในเวลานี้ เขาก็จําคำที่หลี่อวิ๋นหว่านได้สอนเขาไว้ว่า “ความเงียบดีกว่าเสียง” ดังนั้นเขาจึงยกมือซ้ายไปด้านข้างและหลังมือขวาของซุนอิ่งซู

ซุนอิ่งซูยังคงนิ่งไม่ขยับ