บทที่ 1043 ชดใช้ฉัน 100 ล้าน

“หลังจากทานอาหารมื้อดึกเสร็จ พวกเราไปซื้อเครื่องดื่มเย็นๆ ด้วยกันแล้วไปดูหนังกันดีไหม?”

ซุนอิ่งซูที่กำลังคีบปลากินอยู่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ถามคำถามนี้

ฉีเติ่งเสียนกลับสังเกตเห็นว่าเป็นบททดสอบความฉลาดทางอารมณ์ของเขาจากประโยคนี้!

เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างดูถูกในใจ! ความฉลาดทางอารมณ์ในปัจจุบันของเขาอยู่ในระดับ “ทำลายความว่างเปล่า”แล้วโอเคไหม? ไม่มีปัญหาในการบดขยี้เจียงชิงเย่ว์, เฉียวชิวเมิ่งและคนอื่นๆ

เขาจึงตอบกลับไปว่า: “ผู้หญิงไม่ควรจะดื่มเครื่องดื่มเย็นๆ ควรจะดื่มเครื่องดื่มอุ่นๆตลอดทั้งปี โดยเฉพาะคุณผู้หญิงอย่างคุณอายุ 30 ปีแล้ว ดังนั้นอย่าดื่มเครื่องดื่มเย็นๆ!”

ซุนอิ่งซูตกตะลึง จากนั้นก็กัดหัวปลาแล้วเคี้ยวทันที

เธอมีรอยยิ้มที่สุภาพแล้วพูดว่า: “ว้าว นายใส่ใจดีจังเลย!”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แน่นอนว่าความฉลาดทางอารมณ์ดีขึ้น และเขาสามารถเจาะกุญแจของประโยคนี้ได้ทันทีที่เขาได้ยิน คุณนายซุนน่าจะไม่ได้ใส่ใจเรื่อง“ดื่มน้ําร้อน” มากนัก

“ผมไปห้องน้ำนะ” ฉีเติ่งเสียนลุกขึ้นและพร้อมจะไปห้องน้ำ

ซุนอิ่งซูรอให้เขาหันหลังไป การแสดงออกบนใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที มันเย็นชาและหวาดกลัวเล็กน้อย เธอด่าเป็นภาษาโคกูรยอ: “ไอ้เด็กเวรเอ๊ย!”

ในเวลานี้ผู้ชายสวมหมวกที่เมื่อกี้คอยสังเกตซุนอิ่งซูอยู่ตลอดเวลา ก็เดินเข้ามาพูดด้วยรอยยิ้มว่า : “คนสวย คุณสวยมาก ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว? นี่เป็นการมาเยือนเซียงซานครั้งแรกหรือเปล่าครับ? ต้องการให้พี่ชายอย่างฉันเป็นไกด์นําเที่ยวของคุณไหม?”

ซุนอิ่งซูไม่ได้เหลือบสายตาไปมองเขา เธอยังคงใช้ตะเกียบคีบอาหารขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ

ชายสวมหมวกพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “แฟนของคุณเมื่อกี้ แค่เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกจืดชืดไม่มีความสามารถอะไรมากนัก มาเล่นกับพี่ดีกว่า รับประกันว่าคุณต้องได้กินอาหารจัดแน่นอน”

ใบหน้าของซุนอิ่งซูเปลี่ยนเป็นสีดําและพูดอย่างเย็นชาว่า : “ออกไปให้พ้น!”

“เฮ้ย พูดดีๆไม่เป็นหรือไง? เข้าใจมารยาทไหม?” จู่ๆชายสวมหมวกก็โกรธขึ้นมาทันที

ซุนอิ่งซูเหนือกว่ามาโดยตลอด และเธอก็อารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย เมื่อเห็นชายสวมหมวกพูดกับเธอแบบนี้ เธอดึงหัวชายคนนั้นแล้วตบเข้าที่ปาก ตามด้วยเตะเป้าของเขา

“ตุบ!”

การโจมตีอย่างหนักทําให้ชายสวมหมวกถึงกับต้องถอยออกไป เขาทั้งมึนหัวและเอาปิดเป้า ตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด

เขาเจ็บปวดมากเกือบจะตาย

ซุนอิ่งซูพูดอย่างเย็นชาว่า : “แกเป็นใคร? ถึงมาก่อกวนฉัน? ถ้าไม่อยากตายก็ออกไปให้พ้น ไอ้ขยะ!”

ชายสวมหมวกเต็มไปด้วยความมึนงง แต่เพื่อนของเขานั่งอยู่ที่โต๊ะก็รีบเข้ามา เป็นชายร่างอ้วน ขณะที่เขารีบพุ่งตัวเข้ามาเขาได้ถือเก้าอี้พลาสติกไว้ในมือด้วย

ชายอ้วนคนนี้ก็เป็นผู้ชายที่โหดร้ายเช่นกัน ไม่ว่าซุนอิ่งซูจะหน้าตาดีแค่ไหน เขาก็ฟาดเก้าอี้กระแทกเข้าไปที่หลังเธอโดยตรง!

“ปึก！”

เก้าอี้พลาสติกแตกในพริบตา และซุนอิ่งซูผู้หญิงที่บอบบางก็ทนไม่ไหว เธอถูกทุบตีและล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

ในเวลานี้ชายสวมหมวกได้ฟื้นตัวและชี้ไปที่ซุนอิ่งซู ที่นอนอยู่บนพื้นและหัวเราะเยาะ : “นังตัวแสบ ฉันใจดีและเต็มใจที่จะเป็นไกด์ของแก แกไม่รู้จักสำนึก แถมยังกล้าโต้ตอบและทำร้ายฉันอีก?!”

ชายสวมหมวกที่กำลังโมโห เขายกเท้าใหญ่ขึ้นและกำลังเหยียบไปบนศีรษะด้านหลังของซุนอิ่งซู!

หากซุนอิ่งซถูกเตะครั้งนี้ เธออาจจะมีอาการตกเลือดในสมองแน่นอน

แต่โชคดีที่ฉีเติ่งเสียนออกมาได้ทันเวลาพอดี เมื่อเห็นว่าชายทรงกะลาครอบกำลังยกเท้าขึ้นเพื่อเหยียบหัวของซุนอิ่งซู เขาก็รีบพุ่งเข้าไปทันที