บทที่ 1118 พี่น้องแค่ภายนอก

ฉีเติ่งเสียนมีทีท่ามั่นคงอยู่เสมอ แม้ว่าเฉินปาเซี่ยจะมีความน่าเชื่อถือและฟ้องเรื่องของเขากับสมเด็จพระสันตะปาปา

ในทางตรงกันข้าม ทั้งสมเด็จพระสันตะปาปากับร็อบเบน รู้สึกว่าเขามีความเคร่งศาสนามากกว่า

เพราะพฤติกรรมที่เหมือนกับการหักหลังดูค่อนข้างแย่! อย่างน้อยฉีเติ่งเสียนเองก็ลบข้อที่ถูกกล่าวหาได้ดีมาก หากเขาโยนความผิดให้คนอื่นบ้าง จะเป็นไรไป

“ฝ่าบาท พักผ่อนเถอะ ผมขอตัวไปก่อน!” ฉีเติ่งเสียนถวายความเคารพพระสันตปาปาเตรียมตัวจะออกไป

เขาหาเงินก้อนสุดท้ายเพื่อสร้างวิหารในหนานหยางและเขาก็ได้รับน้ำมนตร์ศักดิ์สิทธิ์จากสมเด็จพระสันตะปาปา สำหรับอัครสังฆราชฉีสิ่งนี้ได้มาด้วยเลือดเนื้ออย่างไม่ต้องสงสัย

สมเด็จพระสันตะปาปาพยักหน้าและพูดอย่างสงบ: “ไปเถอะ ดำเนินการให้โดยเร็วที่สุด ฉันจะอยู่ในเซียงซานนานเกินไปไม่ได้!”

แม้ว่าในช่วงที่อยู่ในเซียงซานจะทำให้สมเด็จพระสันตะปาปารู้สึกสบายใจเพราะพระองค์ไม่จำเป็นต้องยุ่งเกี่ยวกับเรื่องใดๆ เพียงดื่มชาทุกวัน อ่านพระคัมภีร์ นั่งสมาธิ แต่ช่วงเวลาเหล่านี้กำลังจะหมดไป

ถ้ากลับไปสู่อาณาจักรของพระเจ้า จะมีเรื่องมากมายที่กำลังรอการจัดการอยู่ ซึ่งทำให้คนรู้สึกเหนื่อยล้าเพียงแค่คิดถึงมัน

ร็อบเบนหยุดฉีเติ่งเสียนหลังจากที่เขากำลังจะเดินออกจากประตู ก่อนจะทำการขอโทษอย่างจริงจัง: “ผมขอโทษอัครสังฆราชอวาดา มันเป็นความผิดของผมเองทั้งหมด ที่สงสัยในความจงรักภักดีของคุณต่อพระเจ้าศักดิ์สิทธิ์! ผมขอโทษคุณจากใจจริง !”

คำขอโทษของร็อบเบนทำให้ ฉีเติ่งเสียนรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย เขาตบไหล่ ร็อบเบน แล้วพูดว่า: “อัศวินเออร์วิน คุณไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้น มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด! หากมีอะไรเกิดขึ้นกับผม หากผมขอความช่วยเหลือจากคุณคราวหน้าก็อย่าปฏิเสธ”

ปากของร็อบเบน กระตุก รู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนมีไม่มารยาทเลยจริงๆ! คนตะวันออกปกติไม่ใช่ว่าเป็นคนสุภาพมากกว่านี้เหรอ?

“หึ ก็แล้วแต่สถานการณ์” ร็อบเบนตอบอย่างไม่พอใจ

“เป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอ?” ฉีเติ่งเสียนถามอย่างเป็นกันเอง

“ใครคือพี่น้องของคุณกัน” ร็อบเบนขมวดคิ้ว

ฉีเติ่งเสียนถามอย่างไม่พอใจ: “เราทุกคนเป็นลูกของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ พวกเราเป็นพี่น้องกันไม่ใช่หรือ? แม้ว่าเราจะมีสีผิวต่างกัน แต่เราทุกคนก็มีจิตใจที่เคร่งศาสนาเหมือนกัน!”

ร็อบเบนรู้สึกอยากคลื่นไส้อาเจียน ก่อนเขาจะหันหลังกลับและจากไป

ฉีเติ่งเสียนส่งเสียงในลำคออย่างเหยียดหยามและพูดว่า “พี่น้องแค่ภายนอกน่ะสิ! มีแค่อาปินที่ดีกับฉันจริงๆ”

หลังจากออกจากที่พักของสมเด็จพระสันตะปาปา ฉีเติ่งเสียนได้รับโทรศัพท์จากหยางกวนกวน บอกว่าสวี่ฉางเกอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางไปคลับ มีรถบรรทุกเข้ามาชน เขาได้รับบาดเจ็บจากการถูกกระแทกหลายครั้ง

“คนขับรถบรรทุกอยู่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?” ฉีเติ่งเสียนถาม

“ผู้ชายคนนั้นเป็นแค่ผู้ชายชนชั้นกลาง เขาบอกแค่ว่าเขาใจลอยเวลาขับรถ เขาดูไม่ปกติ ไม่สามารถถามคำถามอื่นได้เลย” หยางกวนกวน พูดอย่างเย็นชา “ฉันสงสัย ว่ามีคนกำลังมุ่งเป้าไปที่สวีฉางเกอ!”

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนฟัง ท่าทางของเขาก็เย็นชา เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เขารู้สึกว่าเรื่องนี้น่าจะเกิดจากคนจากสมาคมหลงเหมิน

เขาต้องการเลื่อนตำแหน่งให้สวีฉางเกอ แต่คนเก่าจากสมาคม หลงเหมินต้องการ โหยวหยางซือ ขึ้นสู่ตำแหน่ง และโหยวหยางซือคนนี้ก็เป็นคนที่อวดดีเช่นกัน..

จู่ๆ ฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกไม่มีพอใจและพูดว่า “ฉันจะไปโรงพยาบาลตรวจสอบก่อน คลับของเธอเพิ่งเปิด อย่ามัวเสียสมาธิ ดำเนินการต่อไป”

ฉีเติ่งเสียนรีบไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็วและเห็นสวี่ฉางเกอนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล

ชายชราที่หล่อเหลาบัดนี้มีจมูกเขียวช้ำ หน้าบวม มองดูแล้วดูน่าเกียจขึ้นมา

“อาวุโสสวี่ นี่สาเหตุมาจากการจะเป็นผู้ถือหางเสือเรือของเซียงซานหลงเหมินหรือเปล่า! ฉีเติ่งเสียนแค่พยายามทำร้ายคุณเท่านั้น เขาไม่สามารถควบคุมคนพวกนั้นได้ด้วยซ้ำ แต่เขากลับทำให้คุณต้องทนทุกข์ทรมานแทนนี่นะ” จ้าวซินหลานมองไปที่สวี่ฉางเกอมันน่าสังเวชมากจนอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา