บทที่ 1120 ขายข่าว

ภรรยาของแชโบลแสนสวยคนนี้ ตอนนี้เปรียบได้กับเสือในสายตาของฉีเติ่งเสียนไปเสียแล้ว

แต่ฉีเติ่งเสียนไม่อยากกินปลาแล้ว ถ้าเป็นเฉินอวี้เขาอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้

แน่นอนว่าเธอจะแข่งขันเรื่องบนเตียงกับคุณนายซุนในเรื่องก้างปลาบนจานผักอย่างแน่นอน...

ฉันเป็นอัครสังฆราชที่ช่วยโลก เขาจะลากลงมาแบบนี้ได้ยังไง!

ดังนั้น หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนทิ้งภรรยาแชโบลแสนสวย เขาก็ไปหาเฉินปาเซี่ย

เฉินปาเซี่ยขมวดคิ้วเมื่อได้ยินว่าชายคนนี้มาหาเขาอีกครั้ง

“คุณมาทำอะไร? คุณคิดว่านี่คือตลาดที่จะมาที่จะไปเมื่อไหร่ตามใจชอบหรือไง?” เฉินปาเซี่ยถามพร้อมกับเยาะเย้ย รู้สึกถึงอารมณ์ขุ่นเคืองของฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวเบา ๆ แล้วพูดว่า “หัวหน้าเฉิน อย่ามีอคติกับฉันนักเลย ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่ออวดดีอะไร แต่มาช่วยคุณต่างหาก”

ใบหน้าของเฉินปาเซี่ยเย็นชา แต่เขาไม่พูดอะไร

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: “ฉันมีข่าวสำคัญมากมาแจ้งให้คุณทราบ คุณอยากฟังไหม? หากคุณต้องการฟัง ก็โอนเงินให้ฉันสิ”

เฉินปาเซี่ยจึงพูดว่า: “ฉันไม่อยากได้ยิน ฉันไม่สนใจ กลับไปซะ!”

ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยใบหน้าติดตลก: “จริงเหรอ? เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตำแหน่งของคุณในฐานะผู้ถือหางเสือเรือของเซียงซาน หลงเหมินเลยนะ คนจากสมาคมได้มาถึงเซียงซานแล้ว และพร้อมที่จะไล่บี้คุณ”

เมื่อเฉินปาเซี่ยได้ยินสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองและถามกลับว่า: “ล้อเล่นฉัหรือไง! เอาข้อมูลสำรองที่ขายให้ฉันเมื่อวานนี้และขายให้กับสมาคมใหญ่งั้นเหรอ?”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวแล้วพูดว่า: “ฉันจะเป็นคนแบบนั้นที่ไหนกัน! ข่าวที่ฉันอยากจะขายให้คุณวันนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องเมื่อวาน หากอยากฟังก็โอนเงินมา”

จู่ๆ ใบหน้าของเฉินปาเซี่ยก็มืดลง เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดีดนิ้ว และขอให้คนของเขานำทองคำมาสองแท่ง

ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม: “แค่นี้จะพอได้ยังไง?”

เฉินปาเซี่ย ยังคงอดทนให้คนของเขาเอาเพิ่มอีกอัน และพูดว่า: “นี่คือสามแท่ง แท่งหนึ่งหนักหนึ่งกิโลกรัม ถ้ามากว่านี้ฉันไม่ซื้อ!”

ฉีเติ่งเสียนเก็บทองคำทั้งสามแท่งทันทีและพูดว่า “คนที่จะมาจัดการกับคุณในครั้งนี้คือผู้อาวุโสของสมาคมปหลงเหมิน ชื่อหลัวเหลย”

“หลัวเหลย ทำไมเขาถึงมุ่งเป้ามาที่ฉันกันล่ะ?” เฉินปากล่าว การนั่งคุยกับศัตรูตัวฉกาจคนนี้เป็นการทดสอบอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: “เพราะครั้งนี้หลงเหมินมักต้องการกำจัดคุณและสนับสนุน โยวหยางซือหลานชายของหลัวเหลยให้ขึ้นสู่ตำแหน่ง”

เฉินปาเซี่ยหัวเราะเยาะ: “คุณเอามาจากไหน? ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่เป็นทางการ: “โหยวหยางซือเป็นหลานชายของหลัวเหลยและเขาได้รับการฝึกฝนจากสำนักหวังเย่ว์มาตั้งแต่เด็ก คุณน่าจะเคยได้ยินเกี่ยวกับ สำนักหวังเย่ว์มาบ้าง เป็นรากฐานของหลงเหมินเลยก็ว่าได้! ตอนนี้คิดว่าข่าวของฉันนี้มีค่าไม่ใช่อยู่หรือเปล่า?”

สมาคมหลงเหมินมาที่เซียงซานด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ และไม่ได้เปิดเผยที่อยู่ของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น มีการพูดคุยกันในสมาคมใหญ่ว่าโหยวหยางซือควรเป็นผู้ถือหางเสือเรือในอนาคตของเซียงซานหลงเหมิน

ฉีเติ่งเสียนไม่ใช่คนร้ายกาจแบบนั้น แต่เนื่องจาก โหยวหยางซือกล้าส่งคนมาจัดการกับสวีฉางเกอเขาจึงไม่จำเป็นต้องคุยกับเขาเกี่ยวกับจรรยาบรรณการต่อสู้ เขามายังถิ่นของเฉินปาเซี่ยเพื่อขายข้อมูล มันคงทำเงินได้มากกว่า

เขาไม่จำเป็นต้องจัดการกับโยวหยางซือเลย เฉินปาเซี่ยผู้ถือหางเสือเรือของ เซียงซานหลงเหมินจะไม่ปล่อยเขาไปแน่

ตราบใดคนที่มีความคิดที่จะมาแทนที่เฉินปาเซี่ย เฉินปาเซี่ยจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อฆ่าอย่างแน่นอน

“เคล็ดลับของฉันในการยืมดาบเพื่อฆ่าคนนั้น ลื่นไหลกว่าขโมยของจริงๆ แถมยังได้ทองคำมาอีกต่างหาก” ฉีเติ่งเสียนชั่งน้ำหนักทองคำสามกิโลกรัมในมือของเขา ก็รู้สึกพอใจกับตัวเอง