บทที่ 1163 ไม่เป็นปรปักษ์

สุภาษิตที่ว่า “ไม่เห็นไม่ได้ยิน รู้สึกถึงอันตราย ก็จงหลีกเลี่ยงมัน”

ยอดฝีมือที่มาถึงระดับ “ทำลายความว่างเปล่า ตรัสรู้แบบเทพเจ้าได้” สามารถเข้าใจจิตใจ มองเห็นธรรมชาติ และแม้กระทั่งการฝึกฝนทางจิตวิญญาณ ก็เหมือนกับการฝึกฝนของลัทธิเต๋าจริงๆอย่างพระพุทธเจ้า

ในฐานะผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม แน่นอนว่าหมาป่าโลภคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงไม่คิดที่จะเก็บงำความอาฆาตพยาบาทต่อฉีเติ่งเสียนแม้แต่น้อย

ในขณะเดียวกัน เขายังเตือนคนที่เกี่ยวข้องกับเขาไม่ให้มีความเกลียดชังต่อบุคคลนี้

ช่วงเช้าตรู่

ร่างสองร่างเดินเข้ามาใกล้บ้านพักของหยางกวนกวนอย่างเงียบ ๆ

หน้าต่างในห้องของหมาป่าโลภไม่ได้ปิดสนิท สองร่างทั้งแข็งแกร่งและว่องไว แอบย่องเข้าไปในห้องของหมาป่าโลภจากทางหน้าต่าง

ในขณะนี้หมาป่าโลภกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้อง เขานั่งห้อย มีแก้วไวน์แดงอยู่ในมือ มืออีกข้างหนึ่งถือซิการ์ดูเหมือนคนใหญ่คนโต

“พี่ใหญ่!!!”

หลังจากที่ร่างทั้งสองเข้ามาในห้อง พวกเขาเห็นหมาป่าโลภนั่งอยู่บนโซฟา ก่อนส่งเสียงด้วยความดีใจทันที

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหมาป่าโลภ ก่อนจะพูดช้าๆ: “พวกนายมาแล้ว!”

หนึ่งในสองคนนี้มาจากกลุ่มฝูงหมาป่า เป็นผู้หญิงผมสั้น คามิยามะ ยุยและอีกคนที่ปรากฏตัวถัดมาเป็นผู้หญิงท่าทางเย็นชาและห่างเหินของเธอไม่น้อยไปกว่าผู้หญิงผมสั้นเลย

“พี่ใหญ่ ฉันไม่คิดว่าเราจะได้เจอพี่อีก!” หญิงสาวผมสั้นอดไม่ได้ที่จะสะอื้น น้ำตาคลออยู่ครู่หนึ่ง

“พี่ใหญ่...พวกเราทุกคนคิดถึงพี่มาก!” ผู้หญิงอีกคนอดไม่ได้ที่จะพูดตามความรู้สึก

หมาป่าโลภหัวเราะเบา ๆ ดื่มไวน์แดงจนหมดแก้วแล้วพูดอย่างใจเย็น: “ทุกวันนี้เพื่อหลีกเลี่ยงการตามล่าของบางกองกำลัง ต้องซ่อนตัวอยู่ในคุก การออกมาจากคุกไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร หากฉันต้องการ!”

“หมาป่าแดง แล้วก็หมาป่าหิมะ ขอบใจพวกเธอสองคนสำหรับการทำงานหนัก!”

“ฉันไม่ได้คิดว่าในวันที่ฉันกำลังหลบหนี พวกเธอจะบริหารองค์กรได้จริงๆ แสดงให้โลกเห็นถึงความแข็งแกร่งในขององค์กรหมาป่าของเรา!”

ผู้หญิงทั้งสองอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลาบปลื้ม น้ำตาแห่งความตื้นตันใจอยู่ในดวงตาของพวกเธอ

หมาป่าโลภสูดซิการ์ควันหนาทึบแล้วพูดช้าๆ: “ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว พวกเธอไม่ต้องทำงานหนักอีกต่อไป! ชื่อขององค์กรหมาป่าของเราจะดังก้องไปทั่วโลก และจะทำให้ประชาชนภาคภูมิใจอีกครั้ง ทางการของทุกประเทศต่างต้องหวาดกลัว!”

ท่าทางหน้าตาของเขาดูเหมือนจะมีแผนการไว้แล้ว ราวกับว่าเขากำลังทำลายไม้พายให้กลายเป็นเถ้าถ่าน ในขณะที่พูดคุยมีเสียงหัวเราะ ทำให้ผู้คนรู้สึกมีพลังและมั่นใจขึ้นมา

ผู้หญิงสองคนไม่มีข้อสงสัยใด ๆ เพราะครั้งหนึ่งเคยเป็นแบบที่เขาได้กล่าวเอาไว้!

“พี่ใหญ่ ขาของคุณเป็นอะไร?!” หมาป่าหิมะเห็นว่าขาข้างหนึ่งของหมาป่าโลภหัก ทำให้เธอแสดงสีหน้าท่าทางเจตนาฆ่าแสดงออกมาชัดเจน

หมาป่าโลภสะดุ้งและตะโกนด้วยเสียงทุ้ม: “หยุด! ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอให้เก็บให้เนียนที่สุด ห้ามศัตรูรู้ถึงแรงเจตนาที่จะฆ่าแม้แต่นิดเดียว!”

เจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงกลัวในหมาป่าหิมะสงบเงียบลงในทันที เธอก้มศีรษะลงด้วยความคับข้องใจและพูดเบา ๆ : “ฉันขอโทษ ฉันเข้าใจแล้ว ...”

หมาป่าโลภอดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกและคิดว่า: “โชคดีที่เจตนาฆ่านี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ใคร ไม่อย่างนั้น ไอ้สารเลวตัวน้อยนั้นคงจะรู้ตัวแน่! ไม่งั้นทุกคนได้เละเป้นโจ๊กแน่....”

เมื่อเห็นสีหน้าของหมาป่าหิมะ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ไม่เป็นไร คราวหน้าระวังด้วย! เป็นเพราะฉันเองที่ไม่ทันระวัง”