บทที่ 1164 วนไปรอบๆ

พวกเขาทั้งสามเดินทางทั้งคืนและมาถึงท่าเรือเล็กๆ ในเซียงซาน

เรือประมงที่ไม่เด่นมากจอดอยู่ที่ท่าเรือ

หลังจากขึ้นเรือประมง หมาป่าโลภก็มีท่าทีโล่งใจ เมื่อมองดูชายชราที่นั่งสูบซิการ์บนดาดฟ้า เขาจึงถามว่า “คุณเป็นกัปตันเหรอ?!”

กัปตันพ่นควันออกมาแล้วพูดว่า “ฉันมีกฎสองข้อในการทำธุรกิจ ฉันไม่ยอมรับคนที่ทำไม่ได้”

“ข้อแรก อย่าถามฉันว่าฉันขนส่งสินค้ายังไง”

“ข้อสอง ฉันจะไม่รับแขกที่เหยียดเชื้อชาติ”

หมาป่าโลภมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น และเขาพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้เป็นคนช่างพูด และฉันก็ไม่เลือกปฏิบัติ”

กัปตันเหลือบมองเขาจากด้านข้างแล้วพูดอย่างใจเย็น: “ถ้าอย่างนั้นคุณเกลียดคนผิวดำหรือเปล่า?!”

หมาป่าโลภตะลึงก่อนจะพูดว่า: “ฉันไม่ชอบ แต่ฉันไม่เคยพูดว่าเกลียด”

กัปตันไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ถามว่า “ยังมีใครอีกมั้ย?”

หมาป่าแดงส่ายหัวแล้วพูดว่า: “ไม่ ออกเรือได้ทันที จะได้ไม่เสียเวลา”

กัปตันรับคำก่อน สั่งให้คนของเขาเตรียมตัวออกเรือ และพูดว่า: “สามารถไปพักผ่อนตรงบริเวณนั้นได้ เราจะขนเสบียงขึ้นที่ท่าเรือที่หัวกั๋วพรุ่งนี้เช้า จากนั้นถึงจะตรงไปที่เจียเผิง”

ใช้เวลาประมาณห้าวันในการนั่งเรือจากเซียงซานไปยังประเทศเจียเผิง กัปตันบอกว่าพรุ่งนี้เช้าจำเป็นต้องขนเสบียง หมาป่าโลภและคนอื่นๆ ไม่มีความคิดเห็นมากนัก

กัปตันคนนี้มีชื่อเสียงอย่างมากและเขามีชื่อเสียงในเรื่องของความรวดเร็ว

การเดินทางหลายครั้งที่มักต้องใช้เวลาสามารถบรรลุผลสำเร็จได้โดยใช้เวลาไม่ถึงครึ่ง

“ฮ่า สบายใจ!” หมาป่าโลภนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่แสนสบายในห้องโดยสาร และร่างกายเริ่มผ่อนคลาย เขาออกจากเซียงซานก็รับรู้ถึงอิสรภาพที่ได้ และเขาไม่ต้องรับมือกับสองพ่อลูกด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไป

กลางคืนทะเลมืดสนิทหมาป่าโลภและคนอื่นๆ ไม่สามารถมองเห็นเส้นทางเดินเรือได้

วันรุ่งขึ้นประมาณสิบโมง เรือประมงก็มาถึงท่าเรือ

“เฮ้ ท่าเรือนี้...ทำไมเรือยอทช์ถึงจอดกันเยอะนัก?” หมาป่าโลภเดินไปที่ดาดฟ้าแล้วถามกัปตันที่ยืนพิงอยู่ข้างเรือที่กำลังสูบซิการ์

“โอ้... เรามาถึงทางตอนใต้ของเมืองฝูเจี้ยนแล้ว นี่คือสโมสรเรือยอทช์ในเมืองเทียนเหมิน ฉันรู้จักเจ้าของสโมสร และเราจะเติมเชื้อเพลิงกันที่นี่” กัปตันพ่นควันหนาทึบแล้วพูด ด้วยรอยยิ้ม.

หมาป่าโลภไม่สงสัยในตัวเขา ก่อนจะพยักหน้า เขากล่าวว่า: “หลังจากงานเสร็จสิ้น คุณจะได้รับการตบรางวัลอย่างงาม ขอให้ความร่วมมือกันอย่างสบายใจได้!”

กัปตันยิ้มแล้วสั่งให้เรือจอดเทียบท่า

“อยากจะลงจากเรือและพักผ่อนสักหน่อยไหม? ในคลับมีเครื่องดื่มและอาหารดีๆ รออยู่ ฉันจะให้เถ้าแก่เลี้ยงคุณเอง” กัปตันพูดด้วยรอยยิ้ม

“ดีเลย!” หมาป่าโลภพูดอย่างมีความสุข

หมาป่าแดงกับสโนว์ แลงร่วมเดินทางไปกับหมาป่าโลภขณะลงจากเรือประมงและตรงไปที่คลับ

หมาป่าโลภรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ผิดปกติ แต่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้ว่าคืออะไร

หลังจากเข้าไปในคลับ พนักงานก็จัดเครื่องดื่มกับอาหารเสิร์ฟทันที

“คุณหยาง!”

หมาป่าโลภได้ยินเสียงบริกรเรียกคน อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง ทำให้ตกตะลึงไปชั่วขณะ

หลังจากที่หยางกวนกวนเห็นหมาป่าโลภก็รู้สึกตกใจ จากนั้นจึงเบิกตากว้าง