บทที่ 1165 ฉางเหว่ยตีไล่ฝู่

หมาป่าแดงกับหมาป่าหิมะต่างก็หวาดกลัวกับท่าทีของหมาป่าโลภ เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของพวกเขาที่พี่ใหญ่กลัวคนอื่นมากขนาดนี้!

ก่อนหน้านี้หมาป่าโลภมีนิสัยที่ไม่กลัวสิ่งใดๆ เขาสามารถนั่งบนหัวรบนิวเคลียร์และเจรจาเงื่อนไขกับเจ้าหน้าที่ป้องกันอาวุโสของประเทศต่างๆ

แถมยังกล้าขู่ด้วยซ้ำ

แต่วันนี้เขาดูตื่นตระหนกและขอร้องอีกฝ่าย? เรื่องตลกอะไรกัน!

ฉีเติ่งเสียนเพิกเฉยต่อผู้หญิงสองคนจากองค์กรกลุ่มหมาป่า แต่เดินตรงไปที่ หมาป่าโลภยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “มีอะไรจะพูดไหม?!”

หมาป่าโลภรู้ว่าไม่มีทางที่รอดแล้ว หากที่จะต่อสู้ยิ่งเป็นไปไม่ได้ เขาได้ตายแน่หากเขาพยายามทำแบบนั้น

แม้ว่าเขาจะมีผู้ใต้บังคับบัญชาสองคนอยู่ข้างๆ แต่การท้าทายคนอย่างฉีเติ่งเสียน ดื้อดึงไปก็เจอแต่ทางตัน

หมาป่าโลภจึงพับแขนเสื้อขึ้น

ทั้งหมาป่าแดงกับหมาป่าหิมะอดไม่ได้ที่หันไปมอง เจ้านายที่ยังคงเป็นเจ้านายคนเดิม แม้ว่าขาจะหัก เขาจะยังสู้ยิบตาอยู่หรือไม่? !

เห็นหมาป่าโลภค่อยๆ นั่งยองๆ เอามือประสานไว้ที่หัวและพูดด้วยใบหน้าหม่นหมองว่า “ห้ามตบหน้าโอเคไหม?!”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นต่อยกระทืบ หมาป่าโลภรามกับเป็นลูกบอล เสียงกระทบกระแทกดังลั่น

สาวสวยอย่างหมาป่าแดง กับหมาป่าหิมะตกตะลึง ในขณะที่มองเจ้านายของพวกเธอมือวางไว้บนหัว แล้วปล่อยให้ชายหนุ่มทุบตีเขาอย่างดุเดือด? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

พวกเขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“อ๊ากก...เจ็บแทบบ้า ฉันรู้ว่าฉันผิด รองหัวหน้าใหญ่ ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย!” หมาป่าโลภอดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้มองหน้าเขาเลย ไล่ฝูต้องการแอบหนีไปจริงๆเหรอ? เฮ้ ถ้าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นสุนัขพันธุ์อะไร คงปล่อยให้หนีไปหรอก!

กัปตันแยกเขี้ยวฟันและอดไม่ได้ที่จะเอานิ้วถูฟันแล้วพูดว่า: “เรือนจำโยวตู ไม่ใช่สถานที่สำหรับมนุษย์จริงๆ คนทรงพลังอย่างหมาป่าโลภถูกทรมานในเรื่องนี้มานานขนาดไหน?!”

เขาคิดว่าต่อจากนี้ไปเขาจะทำธุรกิจของเขาอย่างซื่อสัตย์และไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่ผิดกฎหมายมากจนเกินไป

“ผิดไปแล้ว! ผิดไปแล้ว! เลิกตีได้แล้ว...” หมาป่าโลภยังคงร้องขอความเมตตา เขายันตัวลุกขึ้น จมูกของเขาช้ำ ใบหน้าบวม ตัวสั่น

ขอไม่ตบหน้า แต่ฉีเติ่งเสียนไม่ใช่คนใจดีแบบนั้น? หากด่าใครสักคน ก็ต้องถูกดุ หากทำร้ายใคร ก็ต้องถูกตบ!

หมาป่าโลภทั้งหล่อดูดี ด้วยใบหน้าที่มีเสน่ห์อย่างบ้าคลั่ง ถูกฉีเติ่งเสียนทุบตีทำให้เสียโฉม ซึ่งทำให้หมาป่าโลภเกิดสงสัยว่าผู้ชายคนนี้อิจฉารูปร่างหน้าตาของเขาหรือเปล่า

“มาถึงก็เห็น ฉางเหว่ยไล่ตีไล่ฝู่แล้ว!” หยางกวนกวน อดไม่ได้ที่จะนึกถึงประโยคคลาสสิกแบบนี้ก่อนจะหัวเราะออกมา

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉีเติ่งเสียนบอกว่าเขาจะเรียกตัวเองว่าฉางเหว่ยไล่ และเขาจะถือว่าหมาป่าโลภเป็นไล่ฝู่

เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ...

ฉีเติ่งเสียนก็หยุดมือ หมาป่าโลภทรุดตัวลงบนพื้นแล้วพูดว่า: “รองหัวหน้าใหญ่ ฉันรู้ว่าคิดผิด ฉันจะไม่กล้าหนีอีกแล้ว!”

ฉีเติ่งเสียนนั่งสบาย ๆ บนเก้าอี้ ยื่นมือออกมา หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบอย่างสงบ จากนั้นยิ้มแล้วพูดว่า: “ฉันให้นายช่วย แล้วนายคิดอยากจะหนีงั้นเหรอ? ดูเหมือนว่านายไม่ได้ลิ้มรสหมัดของฉันมานาน!”