บทที่ 1166 อย่าดูถูกพลังของหนุ่มสาว

“หือ? เธอสงสัยในความแข็งแกร่งของฉัน... ไม่เป็นไร ฉันจะแสดงให้เธอได้ดู”

ฉีเติ่งเสียนยืนขึ้นและพูดอย่างใจเย็น

ผู้หญิงทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะกังวล อยากรู้ว่าฉีเติ่งเสียนจะใช้วิธีไหนเพื่อแสดงความแข็งแกร่งของเขา

หยางกวนกวนอดไม่ได้ที่จะคิดกับตัวเอง: “ขี้อวดอีกแล้ว!”

หมาป่าโลภดูประหม่าเช่นกัน โดยไม่รู้ว่าฉีเติ่งเสียนจะแสดงพลังอันทรงพลังของเขาได้แบบไหนบ้าง!

ฉีเติ่งเสียนคว้าคอเสื้อของหมาป่าโลภ ยกมือขึ้นแล้วตบหน้าเขาทันที

หมาป่าโลภตะลึงทันที!

กัปตันที่อยู่ด้านข้างที่กำลังกินเมล็ดแตงโมและเกือบจะหัวเราะเหมือนหมูออกมา

“รองหัวหน้าใหญ่ จะทำตัวเจ๋ง แล้วจู่ๆมาตบฉันทำไม?!” หมาป่าโลภงุนงงก่อนจะตะโกนออกมา

ฉีเติ่งเสียนตบเขาอีกครั้ง หมาป่าโลภก็งุนงงมากจนพูดไม่ออกสักคำ

หลังจากนั้นทันที เขาก็โยนหมาป่าโลภลงกับพื้นอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นหันหน้าไปมองหมาป่าแดงกับหมาป่าหิมะแล้วพูดว่า: “ฉันสามารถจับพี่ใหญ่ของพวกเธอแล้วตบเขา เขาไม่กล้าสู้กลับแบบนี้แข็งแกร่งพอไหม?!”

เดิมทีหมาป่าโลภอยู่ในภาวะงุนงง แต่เมื่อเขาได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาอยากจะตายซะตอนนี้ด้วยซ้ำ!

ให้ตายเถอะ หยุดเป็นหมาบ้าแบบนี้ได้แล้ว...

หมาป่าแดงกับหมาป่าหิมะมองหน้ากัน ไม่ต้องเล่นตามกฎตามเกณฑ์ก็ได้เหรอ? !

ทั้งสองคนรู้ดีว่าหมาป่าโลภทรงพลังแค่ไหน ฉีเติ่งเสียนสามารถเอาชนะหมาป่าโลภอย่างรุนแรง และทำให้เขาไม่กล้าต่อสู้กลับหรือแม้แต่ตอบกลับพูดคำที่รุนแรง มีแต่ขอความเมตตา..... ซึ่งแสดงให้เห็นแล้วว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน . !

ฉีเติ่งเสียนถามด้วยรอยยิ้ม: “เป็นยังไงบ้าง? ความแข็งแกร่งเพียงพอหรือไม่ ถ้าไม่ ฉันจะหักขาอีกข้างของเขาให้คุณดู!”

หมาป่าโลภรีบพูดว่า: “พอแล้ว! พอแล้ว! พวกเธอสองคนเลิกสงสัยในความแข็งแกร่งของรองหัวหน้าใหญ่ได้แล้ว จากนี้ไป องค์กรหมาป่าของเราจะทำงานให้กับรองหัวหน้าใหญ่!”

ทั้งสองพยักหน้าเงียบ ๆ แม้ว่าพวกเธอจะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่หมาป่าโลภพูดมาขนาดนี้แล้ว พวกธอคงไม่อาจจะพูดอะไรได้อีก

“รองหัวหน้าใหญ่ ข้อตกลงทางธุรกิจครั้งนี้ทำให้ฉันละเมิดกฎ กฏที่ฉันตั้งไว้มาหลายปีและไม่เคยละเมิดเลยสักข้อ! คุณต้องจ่ายเพิ่ม!” กัปตันพูดกับฉีเติ่งเสียนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เพิ่มเพิ่มเพิ่ม องค์กรหมาป่าสามารถจ่ายได้” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่พอใจ

หมาป่าโลภมีความปรารถนาที่จะฆ่าชายชราตัวเหม็นคนนี้ ขายเขาไปแล้วแต่กลับจะมาอยากได้เศษเงินอะไรกับเขาอีก? ให้ตายเถอะ รังแกคนด้วยท่าทีที่ซื่อสัตย์แบบนี้ได้ที่ไหนกัน!

หมาป่าโลภถอนหายใจและพูดกับลูกน้องทั้งสองคนของเขา: “จากนี้ไป ต้องฟังคำสั่งของรองหัวหน้าใหญ่ ต้องทำทุกอย่างที่เขาขอให้ทำ”

พวกเธอทั้งสองพยักหน้าเงียบ ๆ และมองหมาป่าโลภด้วยสายตาที่ซับซ้อน ไม่น่าเชื่อว่าพี่ใหญ่ ซึ่งมีความทะนงตัวในตอนนั้น กลายเป็นคนจนตรอกในวันนี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น คุกนั้นไม่ใช่ที่สำหรับมนุษย์ปกติทั่วไป แต่ละคนล้วนเป็นคนที่ไม่ธรรมดา... ถ้าไม่เชื่อวันหลังฉันจะพาไปดู” หมาป่าโลภยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อเห็นพวกเธอทั้งสองคนมองแบบนี้

เมื่อมาถึงจุดนี้เรื่องได้ทุกอย่างยุติลงแล้ว

หมาป่าโลภติดต่อผู้คนในองค์กรของเขาเองตอนช่วยงานฉีเติ่งเสียนและต้องการใช้โอกาสนั้นวิ่งหนี แต่สุดท้ายเขาก็ถูกยิงเข้าที่เท้า

เมื่อพูดออกมาแล้วว่าจะให้ความร่วมมือ คงจะไม่มีปัญหาหากจะให้องค์กรหมาป่ามาช่วยทำงานให้

“ถ้าครั้งหน้านายพยายามหนีอีก นายรู้ผลที่ตามมาใช่ไหม?” ฉีเติ่งเสียนมองดูหมาป่าโลภอย่างครุ่นคิด