บทที่ 1193 พลังของความคิด

มองดูลวี่ฉ่ายไล่ตามทำร้ายหยางกวนกวน แม้ว่าคามิมายะ ยุย จะไม่เข้าใจศิลปะการต่อสู้ แต่เธอก็สามารถเข้าใจสถานการณ์ในที่นั้นได้

เธอแสดงความเย็นชาบนใบหน้าและพูดว่า "อาจารย์หลิวจงเหยินสุ่ย ครั้งนี้คุณอาจมองคนผิดแล้ว"

หลิวจงเหยินสุ่ยเงียบไม่พูด ในการต่อสู้ชีวิตและความตาย จนกว่าฝ่ายตรงข้ามจะล้มลงและหายใจรวยริน ก็ไม่ควรรีบตัดสินไปเสียก่อน

ลวี่ฉ่ายมีท่าทางยืดหยุ่นและหลากหลาย กดดันหยางกวนกวนอย่างสมบูรณ์ การเปลี่ยนแปลงของกำปั้นทั้งสองข้างลึกลับและหลากหลาย ทำให้คนอื่นๆ ยากที่จะเดา

หยางกวนกวนถูกลวี่ฉ่ายไล่จนถึงขอบราวของดาดฟ้า

เมื่อหยางกวนกวนจะต้องเลือกระหว่างกระโดดลงน้ำเพื่อเอาชีวิตรอดหรือถูกลวี่ฉ่ายโจมตีอย่างรุนแรงจนตาย ใจของเธอกลับกลายเป็นเยือกเย็นและสงบสุดๆ ในชั่วขณะนั้น

หลังจากหลบหลีกหมัดตรงของลวี่ฉ่าย เธอกระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรง ทรงตัวด้วยท่าม้า ไหล่สั่นเพื่อสร้างพลังจากปืน และพุ่งเข้าหาหมัดตรงอีกครั้งของลวี่ฉ่ายอย่างแข็งขัน!

หลิวจงเหยินสุ่ยเห็นสิ่งนี้และไม่อาจซ่อนความประหลาดใจในดวงตาได้ เขาเองก็เคยใช้ท่าทางนี้มาก่อน

และเขารู้ดีว่าการใช้ท่าทางนี้ต้องการการฝึกฝนที่ลึกซึ้งแค่ไหน และต้องมีความเข้าใจในแนวคิดของหมัดที่สูงมากแค่ไหน!

หมัดของลวี่ฉ่ายเป็นการโจมตีที่แย่งชิงจุดกึ่งกลาง ส่วนการตอบโต้ของหยางกวนกวนด้วยท่าร่างนกนางแอ่นก็เป็นการยึดจุดกึ่งกลางและโจมตีออกไป

การตอบโต้ครั้งนี้เหมือนกับงานเขียนอันงดงาม

การโจมตีดุดันของลวี่ฉ่ายถูกหยางกวนกวนหยุดด้วยท่าร่างนกนางแอ่นอย่างเด็ดขาด และการตอบโต้นี้เกิดขึ้นในจังหวะสำคัญ ทำให้ลวี่ฉ่ายรู้สึกไม่สบายตัว

ความสามารถในการต่อสู้ของหยางกวนกวนที่เธอเผชิญหน้านี้ แสดงให้เห็นถึงความสามารถพิเศษสูง และสัญชาตญาณที่คมชัดอย่างน่าทึ่ง ในช่วงเวลาสำคัญนี้ การใช้ท่าร่างนกนางแอ่น ได้ทำให้สถานการณ์ที่กำลังถูกไล่ตามจนตายกลับตัวได้อย่างทันที

"เธอคงรู้สึกเจ็บไม่น้อย ฝีมือของเธอยังไม่ได้ถึงขั้นที่แรงได้ซึมเข้าสู่ทุกส่วนของร่างกาย" ลวี่ฉ่ายคิดในใจ "ต่อไปนี้ ฉันแค่ต้องดำเนินการตามขั้นตอนเท่านั้นก็สามารถฆ่าเธอได้"

แต่ที่ทำให้ลวี่ฉ่ายประหลาดใจคือ ร่างกายของหยางกวนกวนกะทันหันดิ้นขึ้น แขนทั้งสองยกขึ้นพร้อมกัน ใช้แรงอย่างเป็นระเบียบและสม่ำเสมอ ดูเหมือนไม่ได้รับผลกระทบใดๆ

นี่แม้แต่ทำให้ลวี่ฉ่ายเข้าใจผิดว่าหยางกวนกวนไม่มีประสาทรับความรู้สึกเจ็บปวดเลยหรือ?

เธอไม่รู้เลยว่าหยางกวนกวนในขณะนี้ได้ข้ามผ่านขีดจำกัดของความเจ็บปวดไปแล้ว

การโจมตีอย่างรุนแรงของหยางกวนกวนกำลังมาถึง ทำให้ลวี่ฉ่ายต้องถอยหลังไป

ตามด้วย ลวี่ฉ่ายเห็นดวงตาของหยางกวนกวนแดงฉาน เส้นเลือดฝอยบนตาดำของเธอแตก เลือดซึมออกมาจากรูขุมขนและย้อมสีคิ้วของเธอให้แดง จากหัวใจของเธอดังเสียงคล้ายฟ้าผ่า สั่นสะเทือนจิตใจ!

ครั้งนี้ หยางกวนกวนกลับได้เปรียบ และเริ่มทำการโจมตี!

เธอใช้เทคนิค "ท่างูเหลือมพ่นตาน" ของเธอเพื่อรวบรวมพลังงานและเลือด สร้างความเครียดมากมายให้กับหัวใจ เธอหมัดตามเสียง หายใจระหว่างที่พ่นออกมามีละอองขาว นั่นคือน้ำในร่างกายถูกกลั่นออกมา

พลังงานของเธอกำลังไหลเวียน ผสมผสานกับพลังงานบวกจากหัวใจ เป็นพลังที่แรงมาก

เธอก้าวเดินไปข้างหน้า ราวกับกลายเป็นเสือโคร่งอันร้ายกาย "ต้าหวง" จากนอกคุกยมโลก ราวกับเสือตัวใหญ่ลงจากภูเขา ด้วยท่าเสือ โจมตีอย่างแข็งแกร่งด้วยหมัดต่อเนื่อง!

คราวนี้ เธอได้แสดงให้เห็นถึงสาระสำคัญของมวยสิงอี้ โจมตีอย่างไม่มีการป้องกัน!

ลวี่ฉ่ายรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังถูกชายหนุ่มบังคับให้จูบจนถึงขั้นหายใจไม่ออก นั่นเองคือสาระสำคัญของการต่อสู้ ซึ่งก็คือการตีคนเหมือนกับจูบคน

หยางกวนกวนทำหมัดเสือชนหกครั้งติดต่อกัน ลวี่ฉ่ายรับไว้หกครั้ง หกครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าพลังในร่างกายเริ่มไม่เสถียร แขนขาเริ่มรู้สึกอ่อนเพลีย

"ฮ่า!!!"

หยางกวนกวนหดหายใจเข้าและพ่นออก ในขณะที่เธอหายใจออก เธอรู้สึกว่าปอดของเธอกำลังจะระเบิด เหมือนมีมีดนับร้อยนับพันกำลังตัดเธอไปมา

เธอก้าวไปข้างหน้า พื้นดินภายใต้เท้าของเธอแตกเป็นรอยแยก

แขนทั้งสองของเธอหมุนออกไป เหมือนขวานขนาดใหญ่ ตัดอากาศจนเกิดเสียงดัง ไม่มีท่าทางใดเกินความจำเป็นทั้งสิ้น พลังงานของเธอเป็นระเบียบและสะอาดจนหลิวจงเหยียนซุ่ยต้องประหลาดใจ

ลวี่ฉ่ายรู้สึกตกใจ ท่าหมัดของหยางกวนกวน แม้แต่ท่า "ท่างูเหลือมพ่นยา" ที่เธอระเบิดออกมาก็ยังเกินกว่า

ในที่สุด เมื่อหมัดสุดท้ายของเธอชกลงไป จมูกของหยางกวนกวนเริ่มไหลเลือด