บทที่ 1192 ใจเด็ดเดี่ยว

ในช่วงเวลานี้ หยางกวนกวนแสดงความเด็ดเดี่ยวอย่างเต็มที่ โดยมีบางอย่างที่คล้ายคลึงกับอาจารย์ของเธอ ฉีเติ่งเสียน

และการท้าทายอย่างเหยียดหยามของเธอนี้ก็ทำให้ลวี่ฉ่ายเกิดความหนาวเหน็บในดวงตา

ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน เธอก็เป็นบุคคลที่ผู้อื่นเคารพนับถือ เพราะเธอคือคนของจ้าวหมิงลู่! จ้าวหมิงลู่เป็นใคร? น้องชายของจ้าวซวงหวง หนึ่งในสองเสาหลักของตระกูลจ้าว!

แต่ที่เมืองเซียงซาน เธอกลับรู้สึกถึงความเกลียดชังต่อคุณชายหมิงลู่และการล้อเลียนต่อสถานะของเธออยู่เสมอ

ตอนนี้ แม้แต่มดตัวจ้อยอย่างหยางกวนกวนก็กล้ามาท้าทายตนเอง ประกาศว่าจะต้องเอาชนะเธอให้ได้

คามิยามะ ยุย รู้สึกโกรธเมื่อได้ยินคำพูดของหยางกวนกวน การก่อกวนในเขตของสมาคมเสวียนหยางของเธอ? ไม่ว่าหยางกวนกวนจะเป็นคู่ต่อสู้ของลวี่ฉ่ายหรือไม่ หากปล่อยให้เธอต่อสู้กับลวี่ฉ่ายที่นี่ ก็เหมือนกับการทำให้คามิยามะ ยุย เสียหน้า!

"ทุกคนเงียบ"

หลิวจงเหยียนซุ่ยในตอนนี้ก็ยกมือขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เรื่องของเจียงหู ให้คนในเจียงหูแก้ปัญหาเอง คุณหนูหยางที่กำลังทำตามหน้าที่ของเธอ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้แทรกแซง!"

หน้าที่ สำหรับคนเจียเผิงแล้ว คือหลักการที่สำคัญที่สุดในชีวิต

คุณสามารถพูดได้ว่าคนเจียเผิงอาจจะไม่รู้จักมารยาท มีบุคลิกที่ไม่ดี แต่คุณไม่สามารถพูดได้ว่าพวกเขาไม่เข้าใจหน้าที่

คามิยามะ ยุย จ้องมองหลิวจงเหยียนซุ่ยด้วยความโกรธ แต่คนหลังก็เพียงแต่กล่าวอย่างไม่สนใจว่า "คุณคามิยามะ ยุย หากคุณต้องการแก้แค้น คุณต้องการทำตามหน้าที่ของคุณ! ครั้งนี้ โปรดฟังคำแนะนำของฉัน"

想起柳宗岩碎拯救过自己无数次的事情来，神山结衣选择了忍让，终究是没有开口说话。

เมื่อนึกถึงครั้งที่หลิวจงเหยียนซุ่ยช่วยเธอไว้หลายครั้ง คามิยามะ ยุยจึงเลือกที่จะยอมให้ และในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ลวี่ฉ่ายลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปข้างหน้าช้าๆ แล้วพูดว่า “ฝีมือของคุณฝึกมาไม่เลว ฉันได้ยินว่าคุณฝึกวิชานี้ไม่นาน ชัดเจนว่าคุณมีพรสวรรค์! แต่ไม่ว่าพรสวรรค์จะดีเพียงใดก็ไม่สามารถชดเชยเวลาหลายสิบปีได้ ฉันจะฆ่าคุณ ซึ่งมันง่ายดายเหมือนแค่พลิกฝ่ามือเท่านั้น”

หยางกวนกวนกลับแสดงความสงบ พูดเบาๆว่า “ฝีมือของคุณแน่นอนว่าสูงกว่าฉัน แม้กระทั่งเป็นนักฝึกหัดระดับสูง แต่นับตั้งแต่ฉันเรียนวิชาหมัดจากฉีเติ่งเสียน ฉันได้เรียนรู้บทเรียนที่สำคัญที่สุดคืออะไรรู้ไหม?”

ลวีฉ่ายกล่าวว่า: "โอ้?"

หยางกวนกวนกล่าวว่า “ประการแรก ถ้าต้องการจะเป็นอมตะจริงๆ ก็ต้องมีหัวใจที่อมตะ”

ลวี่ฉ่ายพูดต่อว่า “แล้วไงต่อล่ะ?”

หยางกวนกวนกล่าวว่า “จากนั้น จึงสามารถใช้วิชาหมัดที่ชนะทุกอย่างได้”

ลวี่ฉ่ายพูดต่อว่า “ดังนั้น?”

หยางกวนกวนกล่าวว่า “ดังนั้น วันนี้คุณตาย ฉันอยู่!”

หลิวจงเหยียนซุ่ย ฟังการสนทนานี้อยู่ด้านข้าง มองไปที่หยางกวนกวนด้วยความชื่นชมมากขึ้นหลายเท่า ในใจก็ประหลาดใจที่ฉีเติ่งเสียนสามารถสอนลูกศิษย์แบบนี้ได้

"สุดยอด!" หลิวจงเหยียนซุ่ย ประเมินในใจ ทั้งชื่นชมฉีเติ่งเสียน และชื่นชมหยางกวนกวน

ลวี่ฉ่ายได้ยินแล้วก็ชื่นชมว่า “ดีมาก! ด้วยคำพูดของคุณ ฉันก็ยอมรับคุณเป็นศัตรูของฉัน แต่ฉันจะไม่ใจอ่อน การฆ่าคุณคงทำให้พระอัครสังฆราชฉีรู้สึกเจ็บปวดแน่!”

หยางกวนกวนก้าวเท้าขวาลงบนพื้น กระดูกสันหลังเหมือนถูกปลุกให้มีชีวิต พลังงานไหลผ่านในชั่วพริบตา ปรากฏเสียงกรอบแกรบเหมือนก้านไผ่แตกในเปลวไฟ ปะทะกันอย่างต่อเนื่อง!

เธอมีร่างกายและจิตวิญญาณที่สูงสุด ใบหน้าเริ่มแดงขึ้น แต่ทั้งตัวเธอ กลับให้ความรู้สึกแก่คนที่อยู่ในที่นั้นว่าเธอมีความรู้สึกเหมือนหายไปในห้วงอวกาศ แห่งความว่างเปล่า

นี่คือวิชาหมัดไทเก๊กหมู่จี๋ อู๋จี๋จวง

ในขณะถัดมา หยางกวนกวนจับมือเข้าท่า แล้วก็เหมือนหายไปอย่างไม่มีร่องรอย