บทที่ 1191 หยางกวนกวนผู้น่าเกรงขาม

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้เชิญหยางกวนกวนเข้ามาเกี่ยวข้องก่อนหน้านี้ เพราะคิดว่าเธอยังไม่มีความสามารถพอ

ตอนนี้ เธอเองเป็นคนเสนอตัว ซึ่งทำให้เขารู้สึกว่าเวลาได้มาถึงแล้ว

ท้ายที่สุด ด้วยความสามารถที่ยังไม่เข้าขั้นของหยางกวนกวนในอดีต ไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้กับอำนาจตระกูลจ้าว เพราะแม้แต่การแตะต้องเธอเล็กน้อย พวกเขาก็สามารถทำให้เธอสูญเสียชีวิตได้ง่ายๆ

"ฉันคิดมาแล้ว ถ้าฉันจะช่วยเหลือคุณได้ ในระยะเวลาอันสั้นนั้นคงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้น แก่นหลักในอนาคตควรจะวางไว้ในทิศทางอื่น" หยางกวนกวนกล่าวอย่างจริงจัง

แม้ว่าเธอจะมีพรสวรรค์ การฝึกวิชาให้ถึงขั้นฮั่วจิ้งก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองถึงสามปีในการขัดเกลา

และการฝึกหลังจากนั้นก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก ไม่ใช่แค่พรสวรรค์เท่านั้นที่พอ บางครั้งยังต้องการโอกาสและจุดพลิกผันที่เข้าใจได้

เธอคิดเรื่องนี้มาตลอด และรู้สึกว่าตัวเองอาจจะเน้นเรื่องพลังกายมากเกินไป เพราะนั่นทำให้เธอรู้สึกถึงความก้าวหน้าและความแข็งแกร่งได้ตลอดเวลา

ต่หลังจากที่ไตร่ตรองดีๆ หากพบกับผู้เชี่ยวชาญระดับคลาร์กหรือแม้แต่จ้านเฟยยระดับสูง เธอก็ต้องหลบอยู่ข้างหลังเช่นกัน

ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างอ่อนโยน "การฝึกวิชายังคงต้องดำเนินต่อไป คุณสามารถผ่อนคลายได้บ้าง แต่ไม่ควรหยุดหย่อนอย่างสิ้นเชิง ผมมั่นใจในความสำเร็จของคุณในอนาคต!"

หยางกวนกวนตอบด้วยความยินดี "นั่นแน่นอน! แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือการช่วยเหลือคุณทั้งในด้านเศรษฐกิจและอำนาจ เพื่อให้เรามีทุนในการต่อกรกับตระกูลจ้าว"

หลังจากพูดจบ เธอหยุดชั่วครู่แล้วกล่าวเสริมว่า "แต่นั่นเป็นเรื่องของวันข้างหน้า"

ฉีเติ่งเสียนตกใจและถามว่า "คุณวางแผนจะทำอะไร?"

ในดวงตาของหยางกวนกวนมีแสงแห่งความหนาวเหน็บปรากฏขึ้นและกล่าวว่า "ฉันไม่ต้องการให้คนที่ทำร้ายลูกพี่ลูกน้องของฉันมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป! ถึงแม้ว่าคนคนนั้นจะทำตามคำสั่งของเจ้านายก็ตาม"

ฉีเติ่งเสียน แตะคางตัวเองแล้วค่อยๆ หายใจออกช้าๆ พูดว่า “ดังนั้น ในกระเป๋าเป้ที่คุณนำมาวันนี้ นั่นคือชุดกีฬาที่สะดวกสำหรับการเคลื่อนไหวหรือเปล่านะ?”

ตอนที่หยางกวนกวนอยู่ในเมืองโมตู ส่วนใหญ่เธอจะใส่ชุดกีฬาตลอดเวลา สาเหตุก็เพราะมันสะดวกสำหรับการต่อสู้ ช่วงเวลานั้น เธอหลงใหลในศาสตร์การต่อสู้มากที่สุด

แต่หลังจากที่มาถึงเซียงซาน เนื่องจากต้องพบปะกับบุคคลสำคัญหลายคน เธอจึงต้องเปลี่ยนจากการใส่ชุดกีฬามาเป็นชุดกระโปรงหรือชุดทำงาน

แน่นอน จากมุมมองของ ฉีเติ่งเสียน เขาชอบเห็นหยางกวนกวนใส่ชุดกระโปรงหรือชุดทำงานมากกว่าชุดกีฬาที่หลวมๆ เพราะดูน่ามองกว่าเยอะ!

“การเป็นนักรบที่กล้าหาญเป็นเรื่องที่ดี แต่การฆ่าตัวตายนั้นไม่เหมาะสม” ฉีเติ่งเสียนพูด

“ฉันไม่ใช่คนโง่! เหยียนมู่หลงนั้นเป็นหนึ่งในห้ามังกรใหญ่ ส่วนคนที่ฉันจะฆ่าคือยัยเด็กเหลียนไช่นั่นแหละ” หยางกวนกวนพูดขณะที่กรอกตาขาวให้เห็นแล้วเดินออกไป

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้ห้ามเธอ แต่เขาก็หายใจออกเบาๆ และพึมพำว่า “เธอก็เติบโตขึ้นจริงๆ นะ!”

การตกอยู่ในสภาวะยากลำบากของลู่จ้านหลงในเมืองโมตู เป็นเรื่องราวที่ทุกคนไม่อยากจะเชื่อ

ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะลืมความแค้นนั้นไป

ตอนนี้ ชื่อเสียงของลู่จ้านหลงได้รับการชำระล้างเพราะฉีเติ่งเสียนกลายเป็นอัครสาวกของศาสนา แต่นักรบที่กล้าหาญเหมือนเซียวเฟิงนั้นก็ได้จากไปแล้ว

หยางกวนกวนก็ต้องการทำบางอย่างเพื่อจ้านลู่หลงเช่นกัน

เฉินหยูดูเหมือนรู้บางอย่าง เมื่อหยางกวนกวนเดินออกไป เขาก็เข้ามาใกล้ฉีเติ่งเสียนและพูดว่า "คุณจะปล่อยให้เธอไปตายเลยเหรอ?"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มแล้วตอบว่า "เธออาจจะดูเป็นคนใจร้อนไปหน่อย แต่ไม่ได้โง่จนไม่มีสมอง เหลียนไช่เป็นนักสู้ที่เก่ง แต่เธอก็มีโอกาสชนะ"

เฉินหยูขมวดคิ้วแล้วถามว่า "ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?"

ฉีเติ่งเสียนตอบอย่างสงบว่า " good-guys-win，bad-guys-lose คนดีมีชัย คนชั่วพ่ายแพ้!"