บทที่ 121 นั่งลง

ต้องเป็นคนประเภทไหนที่สามารถทำให้จางจิ้งและเยี่ยเฟิงมาชนแก้วได้? ถึงยังไงทุกคนก็ยังไม่เคยเจอมาก่อน

หลังจากได้ยินคำพูดของฉีเติ่งเสียนแล้ว ต่างรู้สึกตลกขบขัน คนคนนี้เพื่อเสแสร้งกล้าพูดทุกอย่างออกมาจริง ๆ

"ตักน้ำใส่กระโหลกชะโงกดูเงาคุณที่ลักษณะท่าทางดูเหมือนคนขายประกัน แล้วลองคิดถึงคำพูดโง่ ๆ ที่ตัวเองพูดออกมา มันเหมาะสมกันไหม!" เซี่ยก่างพูดเยาะเย้ย

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าดื่มเหล้ากับคนพวกนี้น่าเบื่อมาก กำลังจะลุกขึ้นเดอนออกไป จู่ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดิมมาที่โต๊ะ

"รองหัวหน้าใหญ่ มาเที่ยวที่บาร์ก็ไม่บอกผมสักคำเลยนะ!" ผู้ชายคนนี้ ก็คือเยี่ยเฟิง เขาสวมชุดลำลอง นั่งลงด้วยรอยยิ้ม

"หืม?" ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ "ผมจะไปไหน จำเป็นต้องบอกคุณด้วยเหรอ?"

"ก็ไม่จำเป็น" เยี่ยเฟิงตกใจ ไม่รู้ว่าทำไมคำพูดของฉีเติ่งเสียนถึงได้โมโหขนาดนี้

หลังจากที่เซี่ยก่างเห็นเยี่ยเฟิงแล้ว เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ถอนหายใจด้วยความเย็นชา แล้วพูดว่า:"นี่โผล่มาจากไหนอีก?"

"ฉิงเกอ เธอดูสิเพื่อนที่เธอพามา คุณสมบัติต่ำเกินไป!"

"เขาพาคนมาร่วมงานสังสรรค์ของพวกเราตามอำเภอใจ? ไม่ถามพวกเราซักคำ?"

เมื่อเยี่ยเฟิงได้ยินคำพูดนี้ รู้สึกไม่พอใจอย่างอดไม่ได้ แต่ฉีเติ่งเสียนอยู่ตรงหน้า รู้สึกว่าคนเหล่านี้เป็นเพื่อนของฉีเติ่งเสียนอย่างเห็นได้ชัด ไม่กล้ามีเรื่องด้วย จึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

สีหน้าของฉิงเกอก็ดูไม่ดีเช่นกัน พูดขึ้นมาว่า:" พูดให้มันน้อย ๆ หน่อย ถ้าพวกนายพูดอีก ต่อไปฉันจะไม่มาแล้วนะ!"

เมื่อเห็นว่าหวงฉิงเกอพูดแรงขนาดนี้ หลังจากที่เซี่ยก่างถอนหานใจด้วยความเย็นชาแล้ว เขาก็ไม่พูดจายั่วยุฉีเติ่งเสียนอีก

เยี่ยเฟิงพูดกับฉีเติ่งเสียนยิ้ม ๆ ว่า:"รองหัวหน้าใหญ่ ครั้งที่แล้วต้อนรับไม่ค่อยดี ครั้งนี้ต้องดื่มให้มากหน่อยนะครับ! ไม่อย่างนั้น ผมจะรู้สึกผิดค่อคุณ เสียแรงเปล่าที่คุณอุตส่าดูแลผม"

ฉีเติ่งเสียนเห็นว่าคนคุ้นเคยมา ก็เลยไม่รีบร้อนจะไป ยกแก้วขึ้นมา แล้วชนแก้วกับเยี่ยเฟิง ดื่มเข้าไปหนึ่งอึก

"มาพลอยดื่มเหล้าจริง ๆ!" เซี่ยก่างเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ตัวเองมาพลอยดื่มยังไม่เท่าไหร่ ยังพาคนมาพลอยดื่มด้วยอีก หน้าไม่อาย?"

เยี่ยเฟิงพูดยิ้ม ๆ กับทุกคนว่า:" ทุกคนดื่มให้เต็มที่ มื้อนี้ผมเลี้ยง!"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ คุณเลี้ยงพวกเรา? คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครกันน่ะ? เป็นเจ้าของบาร์นี้?" เซี่ยก่างหัวเราะเสียงดังขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

"คุณรู้ไหมว่าเจ้าของบาร์นี้คือใคร?"

"พูดออกมาคุณตกใจตายแน่ ๆ !"

เยี่ยเฟิงลูบจมูกตัวเองด้วยความเก้อเขิน คิดไม่ถึงว่าชื่อเสียงของตัวเองจะโด่งดังขนาดนี้ แค่พูดชื่อจะทำให้คนคนหนึ่งตกใจตายได้

ผู้หญิงสวยหยาดเยิ้มคนหนึ่งอดไม่ได้พูดขึ้นมาว่า:"คุณชายเซี่ยจำเป็นต้องให้คุณมาเลี้ยงด้วยเหรอ? เขาเป็นบุคคลที่จางโหรวยังต้องเดินมาชนแก้วด้วย และยังเป็นเพื่อนกับพี่จิ้ง ถึงขนาดรู้จักกับคุณเยี่ยเฟิง"

"คุณแค่นั่งลง ดื่มเหล้าของคุณต่อไป ขอแค่ไม่ต้องเสแสร้ง ให้คุณได้พลอยดื่มเหล้าสองสามแก้ว คุณชายเซี่ยก็จะไม่ว่าอะไร"

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่ามันตลกนิดหน่อย เขาส่ายหน้าแล้วถามขึ้นว่า:" คุณรู้จักเขา?"

"ไม่รู้จัก" เยี่ยเฟิงยิ้มเจื่อน

เซี่ยก่างพูดกับเยี่ยเฟิ่งด้วยเสียงราบเรียบว่า:"ในเมื่อมาแล้ว ก็ไม่ต้องระมัดระวังมากนัก กินดื่มให้เต็มที่ เรื่องเช็คบิลคุณไม่ต้องคิดมาก ไม่ถึงตาคุณหรอก"

"ถ้าคุณโชดีละก็ ถ้าคุณเยี่ยเฟิงมาถึงที่บาร์แล้ว ผมจะให้เขามาดื่มด้วยสักแก้วสองแก้ว ไม่แน่คุณอาจจะมีโอกาสได้ชนแก้วกับเขาก็ได้"

"เรื่องแบบนี้ ถ้าเผยแพร่ออกไป เป็นเกียรติตลอดชีวิตของคุณ!"

เห็นได้ชัดว่าเยี่ยเฟิงถูกเซี่ยก่างทำทำสำลัก พูดขึ้นมาว่า:"เห่อ......ขอบคุณ!"

"ไม่ต้องเกรงใจ ตราบใดที่คุณไม่ชอบเสแสร้งเหมือนคนบางคน นั่นไม่ได้หมายความว่าเราไม่สามารถเป็นเพื่อนกันได้" เซี่ยก่างพูดขึ้น

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่ายิ่งน่าขำยิ่งสนุก ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เสแสร้งตั้งแต่ต้น?

หวงฉิงเกอเองก็ไม่อยากสนใจเซี่ยก่างที่เย่อหยิ่งอวดดี ยกแก้วขึ้นหันไปดื่มกับฉีเติ่งเสียน คว้าลูกเต๋าและเล่นเกมด้วยกัน

"ดูเหมือนไม่ได้ออกมานานแล้ว ทุกคนค่อนข้างเปลี่ยนไปแล้ว นัดคุณครั้งหน้า ฉันจะหาสถานที่ที่เหมาะสม" หวงชิงเกอยิ้มด้วยความเขินอาย

"ไม่เป็นไร ก็แค่คนต่ำต้อยเท่านั้นเอง ปล่อยให้เขาทำไปเถอะ" ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ