บทที่ 122 ความฉลาดทางอารมณ์นั้นต่ำกว่าผม

เมื่อมองเหตุกรณ์ฉากนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่ตรงนั้นต่างพากันตกตะลึง!

พี่จิ้งจะนั่งบนตักของผู้ชายคนนี้จริงๆเหรอ

ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน?

“เสี่ยวจิ้ง ทำไมยังไม่เอาแก้วไวน์มาให้รองหัวหน้าใหญ่ละ” เยี่ยเฟิงรีบเตือนด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

จางจิ้งกลับมาตั้งสติได้ รีบหยิบขวดไวน์ขึ้นมาเทไวน์ให้ฉีเสี่ยวเสี่ยว ยิ้มแล้วพูดว่า "คนที่เต๋อเต๋อตง ครั้งที่แล้วมีความขุ่นเคืองมาก ไม่คิดว่าคุณจะแวะเวียนมาที่บาร์ของเราได้ ช่างเป็นเกียรติจริง ๆ"

ฉีเติ่งเสียนได้พูดอย่างใจเย็นว่า "ไม่เป็นไร ผมดื่มมามากแล้ว จะไม่ดื่มอีกต่อไป"

จางจิ้งไม่ได้รังเกียจ แล้วหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มติดต่อกันไปสามแก้ว ใบหน้าที่สวยงามของเธอนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับดอกกุหลาบ และเธอพูดว่า "ในเมื่อรองหน้าใหญ่ไม่ต้องการดื่มอีกต่อไป ฉันจะดื่มก่อน" เพื่อเป็นการแสดงความเคารพ!”

หลังจากพูดแบบนี้ เธอก็หันหน้ากลับมาหยิบแก้วไวน์และส่งให้จางโหรว แล้วเติมจนถึงสามแก้วพูดว่า: "เสี่ยวโหรว ฉันขอแสดงความเคารพเป็นสามแก้ว"

จางโหรวอดไม่ได้ที่จะตกใจแล้วถามว่า คนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่?ทำไมถึงมีสิทธิ์ให้พี่สาวคนนี้มารินแก้วแจกไวน์ได้หรอ? ยิ่งกว่านั้นความสัมพันธ์กับพี่เขยนั้นดูเหมือนจะดีมาก

จางโหรวไม่กล้าพูดอะไร เธอหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาและดื่มสามแก้วติดต่อกัน แต่เธอไม่ได้พูดอะไรเลย

เมื่อมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้แล้วา ทุกคนต่างก็รู้สึกราวกับว่าถูกฟ้าผ่าและ แต่ละคนไม่สามารถฟื้นตัวได้

“วันนี้ทุกคนสามารถดื่มได้อย่างอิสระ ฉันจะรักษารองหัวหน้าใหญ่ด้วยการมอบอาหารฟรีให้แก่ทุกคน” จางจิ้งยังกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้ม

ในขณะที่ใบหน้าของเซี่ยก่างนั้นแสดงอาการตื่นเต้นซึ่งเห็นได้ชัดเจนมาตื่นเต้นมากแค่ไหน บางครั้งก็ตกใจ หวาดกลัว และเปลี่ยนในทันทีราวกับละครเปลี่ยนหน้า

ในขณะที่เยี่ยเฟิงกำลังยิ้มให้ทุกคนและพูดว่า "ขอบคุณทุกคนที่ให้เสี่ยวจิ้งได้รักษาหน้าตาของผมและมาที่บาร์แห่งนี้เพื่อดื่ม มาร่วมดื่มกับพวกคุณทุกคนสักแก้ว!"

“เยี่ยเฟิง คุณคือคุณเยี่ยเฟิง! โอ้พระเจ้า…”

“คุณเยี่ยเฟิงเป็นเพื่อนของฉีเติ่งเสียนเหรอ? มาดื่มกับพวกเราก่อนเถอะ...และยังให้อาหารฟรีพวกเราอีกด้วย?”

“นี่ นี่ นี่... ช่างน่าเหลือเชื่อมาก!”

ทุกคนต่างตกใจอยู่พักหนึ่ง จากนั้นพวกเขาก็หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาและดื่มไวน์กับเยี่ยเฟิงอย่างระมัดระวัง

เซี่ยก่างซึ่งร้องไห้น้ำตาไหลแทบมาเป็นสายแม่น้ำ เมื่อกี้เขาแกล้งและยังบอกให้แนะนำเยี่ยเฟิงให้พวกเขารู้จักด้วย แต่ผลลัพธ์นั้นเยี่ยเฟิงมาที่นี่ เพียงเพื่อมาประจบประแจงต่อฉีเติ่งเสียน

“เย่เย่เย่...คุณเย่ให้ผมดื่มอวยพรให้คุณ!” เซี่ยก่างหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาแล้วชวนด้วยดื่มด้วยความเคารพ

“ไม่ รองหัวหน้าใหญ่ที่อยู่ที่นี่เขาจะไม่ดื่ม?” ฉันรีบรับแก้วไวน์ในมือของเยี่ยเฟิงมาดื่มไว้ เยี่ยเฟิงชี้ไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้วพูดคุยด้วย

จางโหรวที่มองดูเหตุการณ์นี้ แล้วรู้สึกงงอย่างมาก ไม่รู้ว่าทำไมพี่เขยของเธอที่มองตรงไปยังตลาด ในสายตาของเธอถึงกลัวฉีเติ่งเสียนมาก

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยก่างนั้นแข็งทื่อ และเขาก็ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า "คุณฉี เมื่อกี้ผมปากไม่ดี ทำให้คุณขุ่นเคืองมาก ผมอยากจะดื่มฉลองให้คุณ!"

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวแล้วพูดว่า "วันนี้ผมดื่มมามากแล้ว วันนี้พอแค่นี้ ผมจะเอาสิ่งที่คุณชอบไป"

“เอ่อ ใช่...” เซี่ยก่างไม่กล้าพูดอะไรเลย

แม้แต่เยี่ยเฟิงก็เคารพฉีเติ่งเสียนมาก อย่างนั้นจะเห็นได้ชัดว่าฉีเติ่งเสียนไม่ใช่คนที่เขาสามารถทำให้ขุ่นเคืองได้

เมื่อนึกถึงการกระทำที่โง่เขลาของตัวเองที่แสดงออกมาในตอนนี้ มันเหมือนกับการตบหน้าตัวเองที่มองไม่เห็น!

ไม่มีเสียงพูดใดๆเลย แต่ช่างหน้าเจ็บมากจริง ๆ!

เซี่ยก่างได้แต่ก้มศีรษะลงแล้วทำท่าราวกับจะหลับ ในชีวิคนี้คาดว่าเขาคงไม่มีทางที่ได้ใบหน้าของหวงฉิงเกอแล้ว

“คุณหวง ผมคงจะไม่ดื่มต่อ ผมขอตัวไปก่อน ขอบคุณสำหรับการต้อนรับนะครับ” ฉีเติ่งเสียนค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างสบาย ๆ แล้วเดินออกไปด้วยรอยยิ้ม

หวงฉิงเกอยืนขึ้นและพูดว่า "ผมคิดว่ามันเกือบจะมาไม่ทันซะแล้ว ฉันจะไปส่งคุณ"

เยี่ยเฟิงเละจางจิ้งก็ค่อยๆลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และหลีกทางให้เขาเดินไปส่งฉีเติ่งเสียน

เซี่ยก่างและคนอื่น ๆ นั่งอยู่ที่นั่งอยู่ด้านในนั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความอับอายและความหวาดกลัว

"ทำไมคนขายประกันรายนี้ถึงมีประวัติมากมายขนาดนี้..." เซี่ยก่างไม่สามารถหัวเราะหรือร้องไห้ได้และพบว่ามือและเท้าของเขาไม่มีเรี่ยวแรงเล็กน้อย