บทที่ 123 ทำไมใจผู้ชายลึกยากหยั่งถึง

มาหาฉันมีธุระอะไรเหรอ?

ฉีเติ่งเสียนเดินมาอย่างเกียจคร้านและนั่งลงข้าง ๆ หลี่อวิ๋นหว่านซึ่งมีกาแฟเย็นหนึ่งแก้ววางอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบขึ้นมาและค่อยๆจิบ

หลี่อวิ๋นหว่านยิ้มและพูดว่า "คุณช่วยฉันได้มาก พ่อของฉันขอให้ฉันขอบคุณเป็นอย่างมาก ดังนั้นฉันจึงเตรียมของขวัญให้กับคุณ"

หลังจากพูดจบหลี่อวิ๋นหว่านก็หยิบกล่องออกมาจากกระเป๋าถือของเขาแล้วผลักมันไปด้านตรงหน้าของฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนนั้นรู้สึกเกรงใจ และเมื่อมองนาฬิกาก็รับใส่ตรงๆ เขาก็รับมาใส่โดยไม่ได้ถามไถ่ราคา

"ไม่ต้องเกรงใจ!" หลี่อวิ๋นหว่านอดไม่ได้ที่จะครวญเบา ๆ แล้วเอาเท้ามาเตะที่หน้าแข้งเขาและมุมปากกลับมีรอยยิ้ม

ยิ่งฉีเติ่งเสียนปฏิบัติต่อเธอดีมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็ใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลี่อวิ๋นหว่านกำลังจับแก้มของเธอแล้วมองไปที่ฉีเติ่งเสียนซึ่งกำลังเล่นนาฬิกาอย่างเงียบ ๆ แล้วพูดว่า "เมื่อวานสิ่งที่คุณพูดในงานวันเกิดท่านผู้เฒ่าเฉียว ฉันได้ยินมาหมดแล้ว แล้วคุณมีวิธีรักษาเขาจริงๆเหรอ"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มเยาะเย้ยและไม่ได้พูดอะไร

หลี่อวิ๋นหว่านได้พูดว่า "ฉันได้ยินมาว่าซุนชิงเสวียนมาที่นี่ แต่เขาไม่สามารถรักษาได้ ดังนั้นฉันจะไปหาคนที่ชื่อปรมาจารย์ฉีเพื่อมารักษาอาการป่วยนี้"

“ปรมาจารย์ฉีเหรอ? เขากำลังพูดถึงผมเหรอ? เขาเคยเรียกผมแบบนั้น”ฉีเติ่งเสียนตกตะลึงและพูด

“เถอะน่า นามสกุลของคุณคือฉีหรอ?” หลี่อวิ๋นหว่านอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “คุณให้ยาแก้ปวดดพวกนี้ให้ฉันด้วยซ้ำและมันก็จะทำให้ฉันเจ็บเกือบตาย คุณจะสมควรเป็นปรมาจารย์ได้อย่างไร!”

ฉีเติ่งเสียนคิดว่าถ้าไม่ใช่เพราะเสียงกรีดร้องอันไพเราะของคุณ พวกพี่ชายคงไม่วางมือขนาดนี้หรอก

หลี่อวิ๋นหว่านดึงฉีเติ่งเสียนให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยตรงและบังคับให้เขาให้ไปดูภาพยนตร์ในในห้างสรรพสินค้าเป็นเพื่อน ซึ่งเธอก็ได้ซื้อตั๋วล่วงหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์สัญชาติอเมริกันเรื่องใหม่ของทอม ครูซ และมีอัตราการเข้าชมไม่น้อย

หลี่อวิ๋นหว่านซื้อที่นั่งในแถวสุดท้าย ในแถวสุดท้ายนี้เธอและฉีเติ่งเสียนนั่งเพียงสองคนเท่านั้น

ทันทีที่แสงไฟดับลงมีโฆษณาบนหน้าจอและเขาก็รู้สึกเบื่อเล็กน้อย ฉีเติ่งเสียนก็เริ่มรู้สึกอึดอัดเมื่อนั่งแบบนี้ เพื่อแสดงความฉลาดทางอารมณ์ที่ดีขึ้น เขาถามว่า "เท้าของคุณหายดีแล้วหรือยัง?"

“ดีขึ้นมากแล้ว ครั้งต่อไปปอย่าทำให้ฉันโกรธอีกนะ!” หลี่อวิ๋นหว่านยิ้มเบา ๆ แล้วเอื้อมมือไปบีบบนร่างกายของฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนนั้นรู้สึกไม่มีความสุข ก็จะทำให้คุณไม่มีความสุข คุณจะต้องหยิก ถ้ามันไม่ทำให้คุณมีความสุข คุณจะหยิกเขาเหมือนกัน ดังนั้นเขาจะบีบคุณกลับ

หลี่อวิ๋นหว่านถูกหยิกแรงจนอดไม่ได้ที่จะเจ็บปวด จากนั้นก็รู้สึกโกรธ ผู้ชายคนนี้มีความฉลาดทางอารมณ์ต่ำจริงๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะจีบยังไง ถ้าหยิกเขาเองเขาจะกลับมาแก้แค้นไหม?

“ความฉลาดทางอารมณ์ต่ำ คุณเป็นคนตาบอดที่สามารถแต่งงานกับภรรยาได้!” หลี่อวิ๋นหว่านไม่ได้ที่จะด่าเขาด้วยความโกรธ หลังจากนั้นก็ยื่นมือออกมาแล้วบีบหลังเธออย่างแรง “ถ้าคุณหยิกฉันอีกครั้ง ส่งนาฬิกาที่ฉันคืนมาด้วย” ! "

ฉีเติ่งเสียนพร้อมที่จะถอดนาฬิกาแล้วส่งคืนให้เธอ ซึ่งทำให้หลี่อวิ๋นหว่านตกตะลึงและทำได้เพียงพูดว่า: "เอาล่ะ โอเค หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว หนังกำลังจะเริ่มแล้ว แค่ผ่อนคลายแล้วดูหนัง!"

หลังจากพูดจบเธอก็เอื้อมมือออกไปจับแขนของฉีเติ่งเสียนและเอนศีรษะของเธอไว้พิงไว้บนไหล่ของเขาอย่างมั่นคง

ฉีเติ่งเสียนหยุดครู่หนึ่ง แล้วสวมนาฬิกา ละรู้สึกกระสับกระส่ายไม่ค่อยสงบ

เขาไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนี้เมื่อหลี่อวิ๋นหว่านพิงไหล่ของเขาอย่างใกล้ชิดในความมืด

ภาพยนตร์มาถึงช่วงตอนที่น่าตื่นเต้น เมื่อทอมครูซเริ่มขึ้นสู่สวรรค์และโลก หวี่อวิ๋นหว่านอดไม่ได้ที่จะจับมือของฉีเติ่งเสียน มา ไขว้นิ้วของเขาด้วยมือของเขาเองและนิ้วของพวกเขาก็พันกัน มีชั้นบาง ๆ ของเหงื่อออกที่ฝ่ามือซึ่งเหนียวแต่นุ่ม

"เรียก...."

ในที่สุดเมื่อตัวเอกก็พบกับความดุร้าย หลี่อวิ๋นหว่านจึงอาเจียนออกมาและพบว่าตัวเองจับมือกับฉีเติ่งเสียนไว้ นอกจากนั้นสนิทสนมกันได้ขนาดนี้

“มา กินป๊อปคอร์นนี่เร็วจะได้ช่วยเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของคุณ!” หลี่อวิ๋นหว่านเม้มริมฝีปากและยิ้ม มือขวาจับป๊อปคอร์นชิ้นหนึ่งแล้วยัดเข้าไปในปากของฉีเติ่งเสียน

ในขณะที่ฉีเติ่งเสียนกำลังกินป๊อปคอร์น เธอใช้นิ้วเรียวยาวสัมผัสที่ริมฝีปากของเขาและทันใดนั้นเขาก็เริ่มฟุ้งซ่านเล็กน้อย