บทที่ 1211 ระบายความทุกข์

คำพูดของอาจารย์จางเทียน ทำให้ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เขาเดาออกนานแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาเคยเข้าร่วมกรมการเมือง ตระกูลจ้าวก็ขัดขาคนอื่นให้ล้ม การสอบประลองกังฟูในโมตูก็ต่อยแบบเวียนเทียน

ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในกรมการเมืองแล้ว เปลี่ยนแปลงตัวเอง กลายเป็นพระอัครสังฆราช เพียงแต่ ตระกูลจ้าวก็ยังไม่ปล่อยให้เขามีความสุข

จะไม่พูดก็ไม่ได้ ถ้าหากผู้มีฝีมือสูงของลัทธิเต๋าต่อต้านเขา ถ้าอย่างนั้น เขาก็ต้องยุ่งยากมากจริงๆ

ถ้าหน้าม่อยคอตกในการประชุมทางศาสนาครั้งนี้ นั่นทำให้อับอายมาก อาจทำให้ศาสนาศักดิ์สิทธิ์ไม่พอใจ และลดตำแหน่งของเขา

ท่ามกลางศาสนา มีผู้มีฝีมือสูงจำนวนมาก สุดท้ายวัฒนธรรม แนวคิดอื่นๆได้รับการสืบทอดกันมาหลายพันปี มีรากฐานที่ลึกซึ้งมาก

“ถ้าหากบรรพจารย์ไม่เอ่ยเตือนผม บอกฐานะของคุณ เกรงว่าจะต้องยุ่งยากแล้ว”อาจารย์จางเทียนหัวเราะเหอะๆ พร้อมยกมือคำนับ

“เกรงว่าจะเป็นความจริง คุณคนเดียว ผมก็หวาดเสียวแล้ว”ฉีเติ่งเสียนสำรวจมองอาจารย์จางเทียน และพูดเสียงเรียบเฉย

อาจารย์จางเทียนยิ้มและพูด ในฐานะประมุขนักพรตของเขาเสวียนหวู่ ก็มีความสามารถสูง ไม่อย่างนั้น ก็คงจะไม่ได้รับความเคารพจากสำนักลัทธิเต๋าต่างๆ

แน่นอนว่า คำพูดของฉีเติ่งเสียนบางทีอาจจะตั้งใจพูดคุยโว ถึงยังไง ระดับของเขามาถึงจุดนี้แล้ว ต่อให้มีพระเจ้า เขาก็ไม่มีทางกลัว

“ฐานะของผม คุณก็อย่าบอกคนอื่น ถึงยังไงผมก็เป็น…”ฉีเติ่งเสียนพูด

“ผมรู้ ตัวแทนคู่ระดับสูงที่มีชื่อเสียง!เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว!”อาจารย์จางเทียนไม่รอให้เขาพูดจบ ก็พยักหน้าแล้ว

เรื่องนี้ทำให้อาจารย์จางเทียนแอบเหงื่อแตก ถ้าหากไม่ใช่ฉีเติ่งเสียนมาหาเขาล่วงหน้า บอกฐานะของตัวเอง ถึงเวลานั้นต้องก่อความวุ่นวายมากแน่นอน นั่นไม่ดีแน่นอน!ถึงยังไงนี่คือการคุมเครื่องของวัดต้าสุ่ยจงหลงหวัง ตัวเองทำร้ายคนของตัวเอง ถ้าเกิดความเสียหายก็จะดูไม่ดี

ฉีเติ่งเสียนพูดตรงไปตรงมากับอาจารย์จางเทียน“ประมุข ถ้าอย่างนั้น…พวกเราเขาเสวียนหวู่ มีการปรุงยาไหม?”

อาจารย์จางเทียนชะงักไปเล็กน้อย และพูด“ห้องปรุงยานานมากแล้วไม่ได้ใช้งาน ทุกคนแค่ฝึกฝนภายใน ไม่กลั่นยาภายนอก”

ฉีเติ่งเสียนก็พูด“ผมไม่เชื่อ ศาสนาศักดิ์สิทธิ์ยังมีน้ำศักดิ์สิทธิ์ หลังจากดื่มก็เหมือนเติมพลังร่างกายและจิตใจได้ทันที ลัทธิเต๋าของเราสืบทอดมาจากปรมาจารย์อาวุโส ทำไมถึงจะไม่มีของแบบนี้”

อาจารย์จางเทียนก็ฝืนยิ้ม และพูด“เมื่อก่อนตอนที่ผมยังไม่ได้เป็นประมุข ก็กลั่นยาขายรักษาคน แต่มีครั้งหนึ่งถูกตำรวจจับ พูดว่าผมทำผิดกฎหมาย ขังผมสิบห้าวัน!หลังจากนั้น ห้องปรุงยาก็ไม่เคยเปิดอีกเลย”

“……”

ฉีเติ่งเสียนพูดไม่ออก

อาจารย์จางเทียนก็พูดต่อไป“ต่อให้ผู้แสวงบุญมาขอยารักษาโรค พวกเราก็จะไม่จ่ายยาให้คนภายนอก”

ฉีเติ่งเสียนโกรธมาก“ถ้าอย่างนั้นก็ไปทำใบรับรอง!”

อาจารย์จางเทียนก็ถอนหายใจ และพูด“บรรพจารย์ คุณไม่รู้…ตอนวัยรุ่นผมเคยไปสอบ แต่สอบไม่ผ่าน แต่เมื่อเข้าไปในสนามสอบ ก็มึนงง!”

เวลาที่พูด อาจารย์จางเทียนก็ขมวดคิ้วขึ้นมา แทบจะมีความโกรธอยู่ข้างใน

เขากัดฟัน และพูดด้วยความโกรธ“ความจริงสอบยาจีน แต่มีสมการเคมีมากมายอยู่บนกระดาษนอกจากนั้น ก็ไม่รู้จักอะไรเลย!”

“……”

ฉีเติ่งเสียนได้ยิน ก็พูดไม่ออกอีก

อาจารย์จางเทียนก็พูด“นี่…ไม่ใช่เพียงเท่านี้ เมื่อก่อนพวกเราให้ความสำคัญกับลูกศิษย์ เตรียมจะฝึกฝนอย่างหนัก หลังจากนั้น ให้เขาไปสอบนักบวชลัทธิเต๋าหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ ผมทำได้เพียงให้เขาลงจากภูเขา”

ฉีเติ่งเสียนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกและพูด“พอเถอะ!เพียงแต่ ถึงแม้จะไม่สามารถจ่ายยาให้คนภายนอก พวกคุณก็สามารถกลั่นยาเองได้”