บทที่ 1212 ธูปหลงโถว

ฉี เติ่งเสียนไม่ได้ให้ความสำคัญกับการยุยงของเหลินเสวียนมากนัก พรุ่งนี้อาจมีคนจำนวนมากพุ่งเข้ามาหาเขาโดยตรง

พระอัครสังฆราช ลอร์ดกระซิบกับ ฉี เติ่งเสียน: "ความคิดของคนเหล่านี้ไม่เป็นผลดีต่อศาสนาศักดิ์สิทธิ์ของเราเลย!"

ฉี เติ่งเสียนกล่าว: "สู้เพื่อนโยบายและเงินทุนดีกว่า ไม่ต้องใส่ใจนัก"

แทบจะไม่มีความเป็นไปได้เลยที่ศาสนาศักดิ์สิทธิ์จะได้รับการสนับสนุนและได้รับนโยบายอย่างเป็นทางการจากหัวกั๋ว หากว่าต้องการรับหนังสือศักดิ์สิทธิ์ไม่มีขายในร้านหนังสือ ต้องไปที่โบสถ์ท้องถิ่นเพื่อซื้อและยังต้องใช้ชื่อจริงเพื่อลงทะเบียน.

ฉี เติ่งเสียนไม่ใส่ใจอะไรกับเรื่องนี้มากนัก เป้าหมายจริงๆของเขาคือซีกโลกใต้โดยเริ่มจากหนานหยาง

"พวกท่านกลับไปก่อน ข้าจะตระเวนเดินรอบๆเขาอีกหน่อย!" ฉี เติ่งเสียนจัดเตรียมการสำหรับพระอัครสังฆราช ลอร์ดเรียน และคนอื่นๆ

พระอัครสังฆราช ลอร์ดเรียน ไม่สนใจวัฒนธรรมลัทธิเต๋าและไม่ต้องการอยู่ต่อหลังการประชุม เขาจึงนำทีมออกไปก่อน

เมื่อวานนี้เขาถูก ฉี เติ่งเสียนโจมตีอย่างรุนแรง อีกทั้งพระสันตปาปาก็ไม่เต็มใจที่จะยืนหยัดเพื่อเขา ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่ต้องการให้ ฉี เติ่งเสียน มาเป็นพระอัครสังฆราชผู้หัวรุนแรงอีกต่อไป

ฉี เติ่งเสียนหลังจากที่รอให้คนอื่นออกไป เขาก็เบี่ยงจากห้องโถงหลักไปยังห้องโถงด้านข้างซึ่งมีการจุดธูปหลงโถว

เซี่ยงตงฉิง อยู่ที่นั่นแล้ว โดยถือธูปที่ยังไม่จุดไฟสามดอกอยู่ในมือ มองดูเสาเหล็กลายมังกรที่อยู่ห่างออกไปสามเมตรอย่างนิ่งขรึม

“ท่านเซี่ยง นี่มันอันตรายเกินไป ให้ข้าช่วยไหม?” ซางจวินตัวสั่นเมื่อเห็นว่าเซี่ยงตงฉิงกำลังจะจุดธูปหลงโถวด้วตนเอง จึงแนะนำไป

“ความจริงใจนำไปสู่ความสำเร็จ จะให้คนอื่นมาจุดธูปให้ได้อย่างไรกันเล่า!” เซี่ยงตงฉิง ส่ายหัวและกล่าวอย่างใจเย็น

ฉี เติ่งเสียนเข้ามในเวลานี้พูดกับ ซางจวิน และคนอื่นๆ: "หากว่าท่านเซี่ยง ต้องการจุดธูปเอง ก็ปล่อยนางทำไป ไม่เป็นไร"

เซี่ยงตงฉิงหลังจากที่เห็นการมาถึงของ ฉีเติ่งเสียน นางก็โล่งใจขึ้นมาทันที จุดธูปและก้าวขึ้นไปบนเสาเหล็ก

แต่ในขณะนั้น มีคนตะโกนว่า "เดี๋ยวก่อน!"

เซี่ยงตงฉิง ก้าวออกไปแล้วด้วยเท้าข้างเดียวและตกใจกับเสียงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทันใดนั้น นางก็ถอยเท้ากลับไป หัวใจของนางเต้นเร็วดังเหมือนเสียงกลอง

“ธูปหลงโถวนี้ ท่านไม่สามารถจุดได้!” คนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามา ผู้นำเป็นผู้หญิงพร้อมด้วยบอดี้การ์ดจำนวนมาก ความเอิกเกริกนั้นยิ่งใหญ่กว่าของ เซี่ยงตงฉิง ซะอีก

เซี่ยงตงฉิง หันศีรษะ เหลือมไปมองเล็กน้อย พูดอย่างเย็นชา: "ข้าได้เจรจากับผู้คนในเขาเสวียนหวู่แล้ว ท่านเป็นใคร มาห้ามข้าไม่ให้จุดทำไม!"

ผู้หญิงคนนี้แต่งตัวงดงามและสวมแว่นกันแดดขนาดใหญ่บนใบหน้า บอดี้การ์ดที่อยู่รอบตัวนางก็มีออร่าที่ดุเดือดเช่นกัน เอวของนางโปน และแอบคล้ายผู้ชายเล็กน้อย

“ท่านซึ่งเป็นไก่ฟ้าที่ตกต่ำจาก บริษัท ที่ล้าสมัย ในปีใหม่นี้ท่านจะจุดธูปหลงโถวแค่ดอกเดียวสมควรแล้วหรือ?” ผู้หญิงคนนั้นเยาะเย้ยด้วยความรังเกียจ“ แม้ว่าจะจุดธูปหลงโถวก็ไม่สามารถช่วยเซี่ยงกรุ๊ปของท่านได้หรอก ออกไปจากที่นี่ซะ อย่าทำให้ข้าเสียเวลา!”

ฉี เติ่งเสียนได้ยินว่าผู้หญิงคนนี้มีสำเนียงจินตะวันตกอยู่ในน้ำเสียง และเมื่อเขามองไปที่กลุ่มบอดี้การ์ด เขาก็เลิ่กคิ้วเล็กน้อย

เกรงว่านี่ไม่ใช่ลูกสาวหรือเมียน้อยของตระกูลนูโวริชเจ้านายของข้า ไม่เช่นนั้นคงไม่กล้าหยิ่งผยองขนาดนี้ใช่หรือไม่?

ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างใจเย็น: "นายน้อย ข้าชื่อหลิวเฉิงหนานลูกสาวของหลิวต้าฟู จากเขตจินตะวันตก หากท่านรู้อยู่แล้ว ออกไปจากที่นซะ บางทีข้าอาจจะให้เงินลงทุนแก่ท่าน เพื่อให้ตระกูลของท่านพร้อมเซี่ยงกรุ๊ป ตายช้าลงหน่อยดีไหม ?”

เซี่ยงตงฉิงหลังจากที่ได้ยินชื่อ หลิวต้าฟูก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย หลิวต้าฟูเป็นคนดังในเขตจินตะวันตกและเป็นหนึ่งในหัวหน้าคนงานเหมืองที่ใหญ่ที่สุด

ย้อนกลับไปเมื่อ หลิวต้าฟูมีเงินไม่มาก เขาใช้เงิน 150,000 หยวนเพื่อซื้อเหมืองที่ขุดมาเป็นเวลานานโดยไม่มีแร่ใดๆ เลย ผลก็คือ เขาทิ้งระเบิดไปมากกว่าสองเมตร เข้าไปในเหมือง จู่ๆ ก็รวยได้ในชั่วข้ามคืน หลิวต้าฟูอาศัยคลื่นแห่งการสะสมดั้งเดิมนี้ โดยทำสัญญากับเหมืองหลายแห่งในเขตจินตะวันตก และความมั่งคั่งของเขาก็เติบโตอย่างรวดเร็วราวกับหิมะ

ดวงตาของฉี เติ่งเสียนลุกวาว โอ้ ให้ตายเถอะ ท่านผู้นี้ เป็นคนรวย!