บทที่ 1214 หลอกลวงลบล้างบรรพจารย์

เหรินซวนมองไปที่ฉีเติ่งเสียนด้วยสีหน้าที่บึ้งตึง และพูดว่า "พระอัครสังฆราชฉี แม้ว่าคุณจะเป็นพระอัครสังฆราชในเขตทางใต้ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ แต่มาสร้างปัญหาบนเขาเสวียนหวู่ของเรา ไม่ดีมั้ง?"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างเย็นชา: "โอ้? อย่างไรล่ะ?"

เหรินซวนพูดอย่างใจเย็น: "คุณขอโทษลูกศิษย์ของฉัน จากนั้นไปคุกเข่าลงและถวายธูปหน้ารูปปั้นตรีวิสุทธิ์ในห้องโถงใหญ่ของเขาเสวียนหวู่เพื่อขอขมา ฉันจะให้คุณ จากไปอย่างปลอดภัย”

ฉีเติ่งเสียนในฐานะสายลับอาวุโส การที่คุกเข่าและถวายธูปให้ตรีวิสุทธิ์ มันไม่เป็นไร

แต่ก่อนที่ตัวตนของเขาจะถูกเปิดเผย หากเขาคุกเข่าถวายเครื่องหอมแด่เทพเจ้าต่างลัทธิ นั่นเป็นความอัปยศอดสู หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาซึ่งเป็นพระอัครสังฆราชจะต้องเดือดร้อน แม้แต่สมเด็จพระสันตะปาปาก็จะไม่อาจปกป้องเขาได้!

คำพูดของเหรินซวน ทำให้ฉีเติ่งเสียนรู้สึกไม่มีความสุขขึ้นมาทันที เจ้าหมอนี่พยายามตัดทางจนไม่เหลือให้เดิน แค่ดูก็รู้ว่าเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อแก้ไขปัญหา แต่พยายามเลี่ยงเขาและจงใจกำหนดเป้าหมายเป็นเขา

“น่าขัน” ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว

“น่าขันเหรอ? ถ้าท่านประมุขไม่หยุดฉันในเมื่อครู่นี้ นายคงต้องอับอายในที่ประชุมแล้ว! ให้โอกาสนาย ยังไม่รักษาไว้?”เหรินซวนจ้องมองไปที่ฉีเติ่งเสียนด้วยความรู้สึกถูกกดขี่ สายตานั่น เหมือนดาบคม ราวกับเนื้อแท้ ความกดดันที่น่าตกใจ

อย่างน้อยที่สุดคนรอบข้างก็ไม่กล้ามองเขา พอสบตา พวกเขารู้สึกแสบร้อนอยากจะร้องไห้

แต่ดวงตาของฉีเติ่งเสียนสงบและไม่สะทกสะท้าน เขายิ้มและพูดว่า: "ตาเทพมหาจิต คุณยังฝึกไม่ถึงระดับนั้นเลย ยังอยากมาขู่ให้ฉันกลัวเหรอ?"

หลิวเซิ่งหนานตะโกนจากด้านข้าง: "ท่านอาจารย์ ทุบมันให้ตายไปเลย! ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องไร้สาระกับขยะนี่ ค่าชดเชยเท่าไหร่ ผมจะรับผิดชอบเอง!"

เซี่ยงตงชิงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: "ฉันบริจาคเงินเครื่องธูปให้กับเขาเสวียนหวู่ พวกคุณก็สัญญากับฉันด้วยว่า ธูปหลงโถวชั้นหนึ่งนี้จะให้ฉันเป็นคนขึ้นถวาย! ตอนนี้พวกคุณเปลี่ยนใจ ยกตนข่มท่าน ทำเหมือนกับว่าฝ่ายที่ผิดคือเรา นี่คือวิธีที่เขาเสวียนหวู่ปฏิบัติต่อแขกเหรอ?”

เหรินซวนยิ้มเยาะหลังจากได้ยินสิ่งนี้และพูดว่า: "คุณก็รู้ด้วยว่า นี่คือเขาเสวียนหวู่! ในเมื่อคุณรู้แล้วอย่ามาพูดการต้อนรับอะไรกับฉัน เป็นเจ้าของเขาเสวียนหวู่ ฉันพูดอะไรก็เป็นเป็นเช่นนั้น!”

เซี่ยงตงชิงโกรธมากกับประโยคนี้จนใบหน้าของเธอดูน่าเกลียด ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนตัวเล็ก แต่เธอบริจาคเงินที่ถวายเครื่องธูป แต่อีกฝ่ายปฏิเสธไม่ยอมรับ พูดสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนี้! สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเอารัดเอาเปรียบ

ไม่มีใครอยากถูกเอาเปรียบ ยกเว้นคนขี้ประจบ

“อาจารย์จางเทียนสอนศิลปะการต่อสู้และวิธีเต๋าให้คุณ แต่ดูเหมือนเขาไม่ได้สอนคุณถึงวิธีการเป็นมนุษย์?” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเฉยชา

“คุณมีสิทธิ์มาพูดกล่าวหาปรมาจารย์สวรรค์หรือ?”เหรินซวนโต้กลับ “ถ้าปรมาจารย์สวรรค์ไม่ช่วยคุณในเมื่อครู่นี้ ฉันคงจะทุบวิญญาณของชางซุนจนแหลกสลายไปแล้ว!”

หลิวเซิ่งหนานอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างเย่อหยิ่ง : "แม่งเอ่ยเมื่อกี้นายไม่ใช่เจ๋งมากเลยเหรอ? ตอนนี้อาจารย์ของฉันมาแล้ว นายมาเจ๋งสิ! นายสู้เก่งไม่ใช่เหรอ ลองสู้กับอาจารย์ของฉันดูสิว่านายจะตายไหม!"

ถ้าพวกของคนฆ่าสัตว์ ปีศาจราตรี หมาป่าโลภอยู่ที่นี่ พวกเขาจะพูดกับหลิวเซิ่งหนานด้วยความจริงใจประโยคหนึ่งอย่างแน่นอน: "นายกตัญญูมาก!"

ร่างกายของเหรินซวนขยับเล็กน้อยและเขาก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยเท้าขวาของเขาแล้วถูเบาๆ ด้วยเจตนาการต่อสู้ที่ลุกโชนในดวงตาของเขา

“หลังจากฝึกเต๋ามานานหลายปี ฉันไม่เคยพบใครที่ทำให้ฉันตื่นเต้นได้เลย พระอัครสังฆราชฉี คุณคือหนึ่งในนั้น ฉันหวังว่าคุณจะทำให้ฉันประหลาดใจเล็กน้อย” เหรินซวนพูดพร้อมกับเยาะเย้ย และรัศมีของเขาก็ทวีเพิ่มขึ้น

ฉีเติ่งเสียนกำลังคิดว่า ถ้าเขาโยนศิษย์เหลนของเขาลงจากหน้าผาโดยตรง อาจารย์เทียนศิษย์หลานของเขาคนนี้จะแตกคอกับเขาหรือไม่?

อย่างไรก็ตาม ปัญหาของเขาได้รับการแก้ไขอย่างโดยเร็ว เนื่องจากอาจารย์จางเทียนได้พุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว

“เหรินซวน อย่าไร้มายาท!!!” อาจารย์จางเทียนตะคอกด้วยความโกรธ เสียงตะคอกนี้ราวกับฟ้าร้อง

ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นซึ่งมีทักษะต่ำกว่าเล็กน้อยต่างรู้สึกเหมือนสายฟ้าฟาดใส่หู เสียงสั่นสะเทือนจนมึนงง และแทบจะล้มลงกับพื้น

ใบหน้าของเซี่ยงตงชิงซีดลงทันที และเท้าของเธอก็อ่อนแรงลงโดยไม่ได้ตั้งใจ