บทที่ 1215 ซื้อขายอย่างยุติธรรม

ในเวลานี้หลิวเซิ่งหนานยังคงอวดดี เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้จริงจังกับฉีเติ่งเสียนและเซี่ยงตงชิงจริงๆ

ฉีเติ่งเสียนเดินไปหาเธอโดยตรง พรรคพวกยังฃเป็นหนี้ผู้มีอำนาจที่ยังไม่ได้จ่ายเงินทั้งหมด เธอกลับรนหาถึงที่ ดีจริงๆ เลย!

“นาย...นายจะทำอะไร?” หลิวเซิ่งหนานอดไม่ได้ที่จะกังวลเมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนเดินเข้ามา

"สาวน้อย ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ใช่คนดีอะไร..."

"ถุย! พูดผิดแล้ว เอาใหม่"

"สาวน้อย ไม่ต้องห่วง ฉันเป็นแค่คนไม่ดี!"

ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือออกไป แล้วคว้าคอเสื้อหลิวเซิ่งหนาน จากนั้นเขาก็ก้าวออกไปทันที ยืนอยู่บนเสาเหล็ก

ด้านล่างเป็นหน้าผาสูงหลายพันฟุต

หลิวเซิ่งหนานอยู่ในมือของเขา อดไม่ได้ที่จะตกใจกลัว ใบหน้าของเธอซีดลงทันที และเขาพูดด้วยความโกรธ: "นาย นาย นาย... นายใจกล้านัก? ฮ่า... นาย อยากทำให้ฉันกลัวใช่ไหม? นายคิดว่าฉันหลิวเซิ่งหนานกลัวนักหรือไง! ฉันไม่เชื่อหรอกว่า นายจะกล้าโยนฉันลงจากที่นี่!”

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้พูดอะไรมาก ยกร่างของหลิวเซิ่งหนานขึ้นกลางอากาศสูงโดยตรง ตราบใดที่เขาปล่อยมือ เธอก็จะตกลงไปจากหน้าผาทันที

เซี่ยงตงชิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลและเม้มริมฝีปากของเธออย่างแรง

หลิวเซิ่งหนานคว้าข้อมือของฉีเติ่งเสียนด้วยความหวาดกลัวและตะโกนว่า: "นายเอาจริง?!"

ทันใดนั้นฉีเติ่งเสียนก็นั่งยองๆ ลงครึ่งหนึ่ง และหลิวเซิ่งหนานรู้สึกว่าร่างกายของเธอหล่นลงอย่างไร้น้ำหนัก และได้กรีดร้องด้วยความกลัวทันที

แต่ฉีเติ่งเสียนเพียงแค่นั่งยองๆ มือของเขายังคงจับคนๆ นั้นอยู่ แต่ตอนนี้คนๆ นั้นอยู่ใต้เสาเหล็ก

“ฉันเป็นคนมีเหตุผล แต่บางคนก็ไม่เต็มใจที่จะให้เหตุผลกับฉัน” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสงบ โดยจับคอปกของหลิวเซิ่งหนานไว้ในมือพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

หลิวเซิ่งหนานพูดด้วยความหวาดกลัว: "นาย... แม่งนายป่วยใช่ไหม นายนี่มันคนบ้า!"

ฉีเติ่งเสียนไม่สนใจ พูดอย่างใจเย็น: "โอนเงินห้าร้อยล้านเข้าบัญชีของประธานเซี่ยง ซื้อธูปหลงโถวของวันนี้ แล้วฉันปล่อยคุณไป"

หลิวเซิ่งหนานตะโกน: "ห้าร้อยล้าน! นายล้อเล่นอะไร? เงินคือลมแรง..."

มือของฉีเติ่งเสียนก็คลายลง และหลิวเซิ่งหนานก็กรีดร้องด้วยความกลัวทันทีพร้อมถีบเท้าทั้งคู่กลางอากาศ แล้วพูดว่า: "ฉันจะออกเงิน ฉันจะจ่ายเอง!"

ในที่สุดเธอก็ตระหนักว่าวันนี้เธอต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบาก แม้แต่อาจารย์จางเทียนก็ไม่อยากสนใจเรื่องนี้อีกต่อไป หากเธอยังคงโต้เถียงกับคนบ้าคนนี้ เธออาจจะถูกเขาโยนทิ้งลงไปจริงๆ!

“โอนเงินเดี๋ยวนี้สิ!” ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างเฉยเมย

“ฉัน... ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น ฉันต้องขอเงินนี้จากพ่อ” หลิวเซิ่งหนานกลัวแล้ว ตอบอย่างตรงไปตรงมา จับข้อมือของฉีเติ่งเสียนแน่นด้วยมือทั้งสองข้างเพราะกลัวตก

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอพ่อของคุณสิ!” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ

“ฉันสภาพนี้จะขอยังไงเล่า?” หลิวเซิ่งหนานถาม

ฉีเติ่งเสียนตอบโอ้คำหนึ่ง แล้วหิ้วคนขึ้นมา หลิวเซิ่งหนานอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก่อนที่เธอจะหายใจออกได้หมด ฉีเติ่งเสียนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าของเธอ ส่วนคน... ก็ถูกฉีเติ่งเสียนวางไว้ใต้เสาเหล็กอีกครั้ง ลอยอยู่ในอากาศ

เมื่อเห็นฉากนี้ ซางจวินและเสี่ยวเหลยก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันแล้วก็ยิ้มอย่างขมขื่น แน่นอนว่า ปรธานฉียังคงเป็นประธานฉีคนเดิม… ประธานฉีผู้นอกกฎหมาย

ฉีเติ่งเสียนสั่งให้หลิวเซิ่งหนานแจ้งรหัสผ่านมาโดยตรง จากนั้นปลดล็อคโทรศัพท์ จากนั้นเปิดรายชื่อการติดต่อ จนพบหลิวฟู่กุ้ย แล้ววิดีโอคอลโดยตรง

เมื่อหลิวฟู่กุ้ยรับวิดีโอคอล ก็เห็นลูกสาวของเขาถูกคนแขวนไว้กลางอากาศลอยตัวส่งเสียงกรีดร้องอยู่ โชคดีที่ตกใจจนหัวใจวาย

“พ่อ ช่วยโอนเงินห้าร้อยล้านให้คนบ้าคนนี้เร็วๆ ไม่งั้นหนูจะถูกเขาโยนลงไปแล้วจริงๆ!” หลิวเซิ่งหนานตะโกนด้วยความหวาดกลัว