บทที่ 1217 เทียนจุนอำนวยพรอะไรกัน

"เขามีอะไรที่วิเศษวิโสกัน?"

"เมื่อครู่ผมเพิ่งสัมผัสทักษะของเขา จริงอยู่ว่าทรงพลังมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเอาชนะผมได้เสมอไป!"

เหรินซวนคุกเข่าอยู่หน้ารูปปั้นตรีวิสุทธิ์ เผชิญกับคำตำหนิของอาจารย์ แต่เป็นทัศนคติที่ไม่พึงพอใจ

อาจารย์จางเทียนได้ยินก็รู้สึกโกรธจนหัวเราะออกมา กัดฟันแล้วพูดว่า: "นายนี่มันไม่รู้ผิดชอบชั่วดีจริงๆ!"

เหรินซวนพูดอย่างใจเย็น: "อาจารย์ ก่อนหน้านี้ท่านก็ไม่ใช่ได้ให้ทุกคนสั่งสอนเขาหรอกเหรอครับ? ทำไมพอวันนี้เจอเขาแล้ว ก็เปลี่ยนใจแทนล่ะ!”

ดวงตาของอาจารย์จางเทียนเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาไม่อยากเปลี่ยนใจ แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นบรรพจารย์ของเขา เขาจะหลอกลวงลบล้างบรรพจารย์ของเขาได้ไหมล่ะ?!

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยทักษะของเขานั้น เฮ้อ ถ้าอยากทำให้คนอื่นอับอาย ก็ต้องดูความสามารถของตัวเองด้วย!

ขณะที่เขากำลังจะพูด อาจารย์จางเทียนก็มองเห็นฉีเติ่งเสียนและเซี่ยงตงชิงทั้งสองคน สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึม แล้วก็โค้งมือไปทางฉีเติ่งเสียนเล็กน้อย

“ขอเทียนจุนอำนวยพร!” ฉีเติ่งเสียนยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ทักทายเล็กน้อย พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“ขอเทียนจุนอำนวยพร!” อาจารย์จางเทียนก็รีบตอบเช่นกัน

เหรินซวนที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น สับสนทันที คุณซึ่งเป็นอัครสังฆราชแห่งศาสนาศักดิ์สิทธิ์ตะวันตก มากล่าวขอเทียนจุนอำนวยพรอะไรกัน? ยิ่งกว่านั้นยังมากล่าวอยู่หน้ารูปปั้นตรีวิสุทธิ์ ไม่กลัวฟ้าผ่าตายที่นี่หรือ?

เซี่ยงตงชิงอดไม่ได้ที่จะมองฉีเติ่งเสียนด้วยความตกใจ "คุณไม่กล่าว "อาเมน" แต่กล่าว "ขอเทียนจุนอำนวยพร" ถ้าคนของลัทธิศักดิ์สิทธิ์รู้เข้า พวกเขาจะไม่ฆ่าคุณเหรอ?

ฉีเติ่งเสียนยิ้มให้อาจารย์จางเทียนและพูดว่า "อาจารย์กำลังสั่งสอนสาวกของตนหรือ?"

อาจารย์จางเทียนยิ้มอย่างอึดอัด และพูดว่า "ถูกแล้ว!"

"ก็ไม่เป็นอะไรนักหรอก เด็กน้อยไม่รู้ความ ท่านก็ไม่จำเป็นต้องโกรธ…..” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“อะไรนะ?!”

เมื่อเหรินซวนได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ระเบิดทันที

“เด็กน้อย? แกกำลังเรียกใครว่าเด็กน้อย? แกมันแค่สมาชิกของลัทธิศักดิ์สิทธิ์ ยังมาแสร้งทำเป็นผู้อาวุโสในเขาเสวียนหวู่ของเรา!” เหรินซวนโกรธมากจนตัวสั่นไปหมด

อย่างไรก็ตามอาจารย์จางเทียนตบไปที่ด้านหลังศีรษะของเขา แล้วพูดด้วยความโกรธ: "พูดดีๆ!"

เหรินซวนพูดด้วยความโกรธ: "ท่านอาจารย์ เขากำลังทำให้ผมอับอาย! ยิ่งกว่านั้น เขาเป็นคนต่างศาสนา แสร้งทำเป็นว่าเป็นผู้อาวุโสของผม มันไม่มากเกินไปเหรอไง!"

อาจารย์จางเทียนพูดด้วยสีหน้าเข้มขรึม: "ไม่มากเกินไปเสียนิด!"

เซี่ยงตงชิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับทัศนคติของอาจารย์จางเทียนซึ่งผิดปกติเกินไปเล็กน้อย

“เฮ้อ ท่านปรมาจารย์สวรรค์ก็อย่าปิดบังเด็กคนนี้อีกเลย แค่บอกตัวตนของฉันให้เขาฟังโดยตรง!” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ

อาจารย์จางเทียนตกตะลึง เหรินซวนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ตะโกนพูดว่า: "มาเห่าอะไร? ตัวตนของแกอะไรกัน? แสร้งอะไรนักหนา!"

อาจารย์จางเทียนสะดุ้งตกใจ ตบเขาโดยตรง แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มลึก: "บังอาจ ยังไม่รีบขอโทษบรรพจารย์ของนายโดยเร็วเขาเป็นศิษย์ของบูรพาจารย์ บรรพจารย์ของฉัน!"

เหรินซวนที่ถูกตบยังรู้สึกมึนงง มึนงงอยู่พักหนึ่ง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ประหลาดใจมากจนแทบจะกระโดดลงจากพื้น เขาลุกขึ้นและตะโกน: "อะไรนะ? ล้อเล่นอะไรกัน? มัน... มันเป็นสมาชิกของลัทธิศักดิ์สิทธิ์ เป็นบรรพจารย์ของอาจารย์?!"

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ หันไปมองเซี่ยงตงชิงแล้วเงยหน้าขึ้น เขาเงยคางขึ้นราวกับจะพูดว่า - ดูสิ ฉันเจ๋ไหม ผมไม่ได้โกหกคุณใช่ไหม ?

เซี่ยงตงชิงหันหน้าอย่างเชื่องช้า ราวกับจะพูด – ไม่ดู

“ในเมื่อตอนนี้ทุกคนรู้แล้ว ฉันจะไม่เล่นละครอีกแล้ว…” ฉีเติ่งเสียนเดินออกไปอย่างสบายๆ แล้วพูด

อาจารย์จางเทียนมองเขาโดยไม่รู้จะพูดอะไรสักพัก คุณเคยพูดประโยคนี้มาก่อนแล้วไม่ใช่หรือ?