บทที่ 1218 เพิ่มระดับความฉลาดทางอารมณ์

“เอ๊ะ!”

ฉีเติ่งเสียนกำลังจะจากไป แต่หันกลับมาแล้วพูดว่า “เขาเสวียนหวู่ของพวกคุณก็รับสาวกฆราวาสด้วยหรือ?”

อาจารย์จางเทียนส่ายหัวแล้วพูดว่า "แต่เดิมคือไม่รับ…..."

ฉีเติ่งเสียนชะงัก และพูดว่า: "เด็กผู้หญิงแซ่หลิวคนนั้น เป็นศิษย์ของเหรินซวนเด็กเหลือขอคนนี้เหรอ?!"

เหรินซวนก้มหัว ไม่อยากจะโมโห

“เอ่อ...เดิมทีฉันไม่รับสาวกฆราวาสอย่างเด็ดขาด แต่เธอ……”

“ให้มามากเกินไปจริงๆ!”

อาจารย์จางเทียนก้มศีรษะลง ไอแล้วพูดว่า “เราไม่มีอุตสาหกรรมมากมายเช่นนิกายพุทธ แม้แต่คนอื่นๆ เค้าก็เข้าแวดวงต่อสาธารณะแล้ว…... เขาเสวียนหวู่ยากจนข้นแค้นนัก!”

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขากำลังจะวิพากษ์วิจารณ์สักสองสามคำ แต่แล้วเขาก็หันกลับมาและจำได้ว่าเขามาเป็นพระอัครสังฆราชได้อย่างไร จึงกล่าวว่า: "โอ้ ฉันเข้าใจแล้ว... ทุกอย่างมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาของนิกาย!"

หลังจากพูดเช่นนี้ ฉีเติ่งเสียนก็หันหลังกลับและจากไปพร้อมกับเซี่ยงตงชิง

ขณะที่เขาเดิน เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่า: "เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ปู่ของฉันไม่ได้สอนให้ดี นำทั้งเขาเสวียนหวู่จนเสียหาย! สาวกฆราวาสก็รับแล้ว มันช่าง.….. "

"ไม่ได้ ไม่ควรปล่อยให้กระแสนิยมแบบนี้ทำลายเขาเสวียนหวู่"

"ครั้งต่อไปหากมีคนแบบนี้ ฉันจะให้อาจารย์จางเทียนแนะนำเขาให้รู้จักโดยตรง ให้ฉันต่อต้านการทุจริตเหล่านี้ ให้ฉันแบกรับการทุจริต!"

ฉีเติ่งเสียนเริ่มโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ลัทธิเต๋าจะเสียหายขนาดนี้ได้อย่างไร? หากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นในอนาคต เขาในฐานะบรรพจารย์จะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ!

ถ้าฉันไม่ลงนรกแล้วใครจะไปล่ะ? !

เซี่ยงตงชิงก็ยังถูกฉีเติ่งเสียนทำให้ประหลาดใจจริงๆ ผู้ชายคนนี้คือบรรพจารย์ของอาจารย์จางเทียนจริงๆ แล้ว คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาไม่ใช่ถูกเอารัดเอาเปรียบหรือ? บริจาคเงินเครื่องธูปอะไร จนต้องให้ฉีเติ่งเสียนออกโรง ธูปหลงโถวนี้ยังต้องเป็นของเธอไม่ใช่เหรอ?

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่การสูญเสียเลย เพราะเงินที่หลิวต้าฟู่โอนมามีมูลค่าห้าร้อยล้าน

ฉีเติ่งเสียนเป็นคนขี้เกียจ แนะนำให้นั่งกระเช้าลงจากเขา

แต่เซี่ยงตงชิงบอกว่า เธอมาที่นี่เพื่อถวายเครื่องหอมด้วยความจริงใจ จริงใจถึงจะสัมฤษธิ์ผล เธอปีนขึ้นมา ดังนั้นเธอจึงต้องเดินลงไปอีกครั้ง ปฏิเสธการยานพหนะทุกวิถีทาง

“ถ้าขี้เกียจก็ทำเอง อย่าเอาฉันเกี่ยวข้องด้วย ฉันจะเดินลงจากเขา!” เซี่ยงตงชิงพูดอย่างเหยียดหยาม

ฉีเติ่งเสียนหมดคำพูดแล้ว เพื่อความปลอดภัยของเซี่ยงตงชิง เขาทำได้เพียงตามเธอลงจากภูเขาเท่านั้น

เซี่ยงตงชิงไว้ผมหางม้าสูง ผมยาวของเธอปลิวไปด้านหลังศีรษะเป็นจังหวะ เธอเดินช้าๆ ไปตามทาง แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะชื่นชมทิวทัศน์ตลอดทาง

ทิวทัศน์ของเขาเสวียนหวู่ถือได้ว่ามีเอกลักษณ์เฉพาะในบรรดาศาสนาหลักๆ ทุกศาสนา

“ช้าหน่อยสิ ถ้าคุณกลิ้งลงไป ผมคงช่วยคุณไว้ไม่ได้นะ” ฉีเติ่งเสียนตามเธอไปอย่างสบายๆ และพูดอย่างสบายๆ

“ปากเสีย!” เซี่ยงตงชิงดุโดยไม่หันกลับมามอง ดูเหมือนเธอจะอารมณ์ดี เดินสบายเช่นเคย

ทั้งสองไม่ได้สื่อสารกันมากนักระหว่างทาง แค่เดินและหยุด เพราะเมื่อเซี่ยงตงชิงเห็นทิวทัศน์ที่สวยงาม เธอจะบันทึกมันด้วยโทรศัพท์มือถือของเธอ

ในอดีตเธอไม่เคยมีสภาพจิตใจและสบายๆ แบบนี้มาก่อน แต่บางสิ่งดูเหมือนจะทำให้เธอเติบโตมากและเข้าใจชีวิต

“เอ๊ะ ฉันบอกแล้วไงให้นั่งกระเช้าลงไป ดูสิ ฝนจะตกแล้ว!” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่พอใจ ลมแรงพัดมาจากท้องฟ้า จากนั้นเมฆดำก็รวมตัวกัน

เขากำลังคิดว่าจะลงทุนในแผงขายหนังสือในเขาเสวียนหวู่ดีหรือไม่?

เฉกเช่นความคลุมเครือของเลขาหยางเริ่มต้นจากแผงหนังสือระหว่างฝนตกหนัก