บทที่ 1220 รู้แจ้ง

ถ้าเซี่ยงตงชิงคืนห้าร้อยล้านได้ วันนี้อาจเป็นวันที่สมบูรณ์แบบ!

ฉีเติ่งเสียนยังคงไม่พอใจที่การยักยอกของเซี่ยงตงชิง ไม่ว่าอาหารจะแพงแค่ไหน มันก็ไม่คุ้มค่า

โชคดีที่เซี่ยงตงชิงในวันนี้เป็นที่ชื่นชอบ และอาจทำให้ฉีเติ่งเสียนลืมความเจ็บปวดจากการถูกขโมยเงินไปชั่วคราว

เมื่อพวกเขามาถึงโต๊ะอาหาร ฉีเติ่งเสียนก็หยิบเรื่องเก่าขึ้นมาอีกครั้งและพูดว่า "คุณช่วยคืนห้าร้อยล้านให้ฉันได้ไหม? ตอนนี้ฉันขาดแคลนเงินมาก!"

เซี่ยงตงชิงตกตะลึงและพูดว่า "เอาล่ะ เอาล่ะ คุณอย่าจู้จี้อีกเลย เงินห้าร้อยล้านไม่คืนให้คุณ แต่ฉันจะกลับไปฉลองปีใหม่กับคุณ”

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า “หรือว่าคุณไม่ต้องไป แค่คืนเงินให้ฉันก็พอแล้ว”

เซี่ยงตงชิงตกใจกับคำพูดเหล่านี้ จากนั้นก็หรี่ตาลง คิดว่าความฉลาดทางอารมณ์ของผู้ชายคนนี้ดีขึ้นมาก แต่กลับกลายเป็นว่าเขายังคงติดอยู่ที่เดิม!

เมื่อเห็นหมัดเล็กๆ ของเซี่ยงตงชิงกำแน่น ฉีเติ่งเสียนก็ตระหนักได้ว่าเขาทำผิดพลาดครั้งใหญ่เพียงใด

แน่นอนว่าเซี่ยงตงชิงโกรธมากกับสิ่งที่เขาพูด เธอจึงลุกขึ้นและกำลังจะจากไป

ฉีเติ่งเสียนยื่นมือออกดึงเธอ แต่การดึงนี้ทำให้ร่างกายของเซี่ยงตงชิงไม่มั่นคง โซเซเล็กน้อย และตัวเอียงไปด้านข้างจะกระแทกใส่โต๊ะ

ฉีเติ่งเสียนรีบเหยียดมืออีกข้างของเขาออกแล้ววางลงบนเข็มขัดของเธอ จากนั้นออกแรงกดอย่างแรงเพื่อให้เธอนั่งลงอย่างราบรื่น

คราวนี้ เธอนั่งข้างเขา ใกล้เขามาก แล้วจ้องมองเขาด้วยตาโตและตาเล็ก

หลังจากมองหน้ากันหลายวินาที ฉีเติ่งเสียนก็พูดว่า: "ฉันแค่ล้อเล่น ฉันสามารถปล่อยให้คุณจัดการทองคำห้าพันล้านได้อย่างไว้ใจ ยังสนใจเงินห้าร้อยล้านอยู่อีกหรือ!"

ประโยคนี้น่าสนใจมาก ทำให้เซี่ยงตงชิงรู้สึกสบายใจมากขึ้น

"เชอะ กินข้าวเลย" เซี่ยงตงชิงตะโกนอย่างเย็นชาและหยิบตะเกียบขึ้นมา

ฉีเติ่งเสียนเริ่มเล่นลิ้นกับพฤติกรรม EQ ต่ำของเขา โดยคิดกับตัวเอง: "สิ่งที่ฉันเพิ่งทำไม่ใช่ EQ ต่ำ แต่จงใจทำให้เธอโกรธ ไม่อย่างนั้น ฉันจะลากเธอมาอยู่ข้างๆ ฉันได้อย่างไร! นี่ถือเป็นพฤติกรรมที่มีความฉลาดทางอารมณ์สูง!”

เพื่อบรรเทาความขุ่นเคืองในใจของประธานเซียง ฉีเติ่งเสียนจึงริเริ่มที่จะช่วยตักอาหาร เทไวน์ และส่งกระดาษทิชชู การบริการมีน้ำใจและกระตือรือร้นมาก

เซี่ยงตงชิงไม่ถือสา และได้พูดถึงหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้

ขณะสนทนา จู่ๆ เธอก็ตัวแข็ง หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถอนหายใจและดื่มไวน์จนหมดแก้ว

ฉีเติ่งเสียนรู้ดีว่าจู่ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องเศร้า เขาจึงดื่มกับเธออย่างเงียบๆ

ในขณะที่กินและดื่ม ฉีเติ่งเสียนบังเอิญเห็นพระกลุ่มหนึ่งเดินเข้าไปในร้านอาหาร

คณะภิกษุก็เห็นเขาด้วย

“โยม อาตมาเห็นว่าท่านมีชีวิตที่เป็นทุกข์และดูเหมือนลำบากใจความเป็นและความตาย ทำไมท่านไม่ฟังพระธรรมจากอาตมา?” พระภิกษุในวัยสามสิบเดินเข้ามา หน้าดีมาก ถ้าเปลี่ยนเป็นชุดปกติทั่วไปคงจะเป็นหนุ่มหล่อแน่ๆ

หลังจากที่เซี่ยงตงชิงได้ยินสิ่งนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะตกใจเล็กน้อย

เมื่อเธอกำลังจะพูด เธอก็ได้ยินฉีเติ่งเสียนข้างๆ เธอเยาะเย้ย: "ไต้ซือท่านนี้คือผู้ใด? ไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นพระอัครสังฆราชแห่งลัทธิศักดิ์สิทธิ์ คุณยังต้องมาที่นี่แสร้งทำเป็นอวดดี!"

พระภิกษุทำความเคารพด้วยมือข้างหนึ่งแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม : "คารวะพระอัครสังฆราช อาตมาชื่ออู๋ซิน แต่ทว่าพระอัครสังฆราชฉีไม่รู้หรือว่าตนเองคุณค่าแค่ไหน?"

นักบวชฮุ่ยอู้เดินออกมาจากฝูงชน หัวเราะและพูดว่า: "ศิลปะการต่อสู้ของอัครสังฆราชฉีนั้นยอดเยี่ยมมาก แต่ก็ไม่เชี่ยวชาญด้านคัมภีร์และความหมายของนิกายของเขามากนัก! อาตมาคนนี้ได้รับการสอนในเซียงซาน หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากปรมาจารย์ลัทธิเต๋า เขาคงลงจากเวทีไม่ได้หรอก"

“พระภิกษุนี่รวยเสียจริง สหายลัทธิทานอาหารที่โรงแรมอย่างซื่อสัตย์ แต่พวกคุณกลับออกมา สมควรแล้วที่เป็นผู้รับผิดชอบในการสร้างความมีอยู่ของบริษัททางการตลาด!"

“ศาสนาเปลี่ยนถูกพวกคุณทำเอาเป็นธุรกิจ จุ๊ๆ ฉันรู้สึกละอายใจที่ตัวเองเก่งไม่เท่าจริงๆ"

"ไม่น่าแปลกใจที่มีประโยคที่ว่า ยามทุกข์พระโพธิสัตว์ไม่ลืมตา เหล่าจุนถือดาบกอบกู้อย่างโชกโชน?”