บทที่ 1221 ความรักคือการยับยั้งชั่งใจ

เมื่อเห็นว่าเซี่ยงตงชิงอารมณ์ไม่ดีนัก ฉีเติ่งเสียนก็ไม่กล้าพูดถึงห้าร้อยล้านอีกต่อไป

อย่างไรก็ตามเซี่ยงตงชิงวางบัตรธนาคารลงอย่างรวดเร็วแล้วพูดอย่างเย็นชา: "เอาเงินของคุณไป!"

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึงแล้วยิ้มอย่างประจบประแจง: "ประธานเซี่ยงล้อเล่นอะไรกัน? ธูปหลงโถวเป็นของคุณ ผมเป็นเพียงคนกลาง ผมจะรับเงินได้อย่างไร?”

เซี่ยงตงชิงกอดอกแล้วเยาะเย้ย: "คุณไม่ต้องการมันจริงๆ เหรอ?"

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว กัดฟันแล้วพูดว่า "ไม่เอาแล้ว!"

ยอมแพ้ห้าร้อยล้านนี้ นั่นราวกับหัวใจจะฉีกขาดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ถ้าเอาเงินจำนวนนี้ไปสถานการณ์ก็จะยิ่งควบคุมไม่ได้

เซี่ยงตงชิงเก็บบัตรธนาคารกลับไปอย่างเงียบๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเธอและพูดว่า "ฉันเพิ่งมอบมันให้คุณ คุณบอกว่าคุณไม่ต้องการมัน ห้ามพูดถึงอีกในอนาคต!"

“เหอๆ?!” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง จากนั้นก็รู้ว่า ถูกพวกนายทุนสุนัขหลอกแล้ว

เธอไม่ได้โกรธเลย เธอแค่แกล้งทำเป็นโกรธ และเอาเงินห้าร้อยล้านออกมา เพื่อทำให้ฉีเติ่งเสียนหุบปากไป!

ฉีเติ่งเสียนระเบิดและพูดด้วยความโกรธ: "คุณกำลังโกหกผม โอเค คุณไม่โกรธใช่ไหม? ตอนนี้ฉันโกรธแล้ว!"

ใบหน้าของเซี่ยงตงชิงเปลี่ยนเป็นเย็นชาและพูดว่า: "ถ้าอย่างนั้นก็โกรธให้ฉันเห็นสิ!"

ฉีเติ่งเสียนกลัวแล้ว โกรธพี่เซียงเหรอ? ไม่ใช่เรื่องตลกใช่ไหม ยังต้องการวิลล่าที่ซื้อมาในราคาหนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวนอยู่หรือเปล่า?

“ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นสุนัขจริงๆ!” ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจ หยิบตะเกียบขึ้นมาและเริ่มกิน

“ฮ่าฮ่า” เซี่ยงตงชิงหัวเราะอย่างภาคภูมิใจและให้คะแนนทักษะการแสดงของเธอเพียงเก้าสิบเก้าคะแนน ขาดไปหนึ่งคะแนนเพราะเธอกลัวว่าเธอจะภูมิใจเกินไป

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: "คุณไม่โกรธแล้วทำไมคุณถึงทำแบบนั้น? ผมเห็นแล้วสับสน…..."

เซี่ยงตงชิงพูดอย่างสงบ: "นักบวชเหล่านั้นมาที่นี่จุดประสงค์เพื่อขยะแขยงผู้คน ถ้าฉันไม่แกล้งทำเป็นโกรธก็คงจะพูดต่อ ถึงตอนนั้น ถึงแม้จะไม่โกรธจริงๆ ก็คงจะโกรธแล้ว! ดังนั้น ฉันก็เลยแกล้งทำเป็นโกรธให้พวกเขารู้สึกว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว"

ฉีเติ่งเสียนยกนิ้วโป้งของเขา ประธานเซี่ยงก็ยังคงเป็นประธานเซี่ยง เก่งในการทำสงครามจิตวิทยาอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม นักบวชไร้หัวใจคนนั้นไม่รู้ว่าจะเข้าใจจิตใจของคนอื่นได้อย่างไร? ไม่เห็นกลอุบายของเซี่ยงตงชิงเหรอ?

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าเขาอาจจะสังเกตเห็นแล้ว แต่เขาแค่ไม่อยากให้เรื่องนี้ใหญ่โตเกินไป

ที่แห่งนี้เป็นสถานที่สาธารณะหากทะเลาะกับเขา ถูกคนถ่ายรูปและโพสต์ออนไลน์ ผลกระทำสิ่งเลวร้ายจะทำให้เกิดความโกลาหลอย่างแน่นอน

“นักบวชในปัจจุบันนี้ดูไม่เหมือนนักบวชเลย!” เซี่ยงตงชิงส่ายหัวแล้วพูด

“จริงๆ แล้ว ถ้าคุณมุ่งเน้นแต่เรื่องการหาเงิน เงินต้องมาก่อน” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่พอใจ

เซี่ยงตงชิงมีความสุขและถามว่า "ตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง?"

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่เป็นทางการ: "พระอัครสังฆราชอย่างฉันทำงานอย่างหนักเพื่อรับรางวัลที่พระองค์มอบให้ ดังนั้น ฉันไม่รู้สึกละอายใจ!“

เซี่ยงตงชิงรู้สึกว่าพระอัครสังฆราชของเขา ไม่ใช่พระอัครสังฆราช เป็นเพียงใบมะเดื่อสำหรับปกปิดความชั่วทั้งหมดของตนอย่างตรงไปตรงมา เผา ฆ่า และปล้นสะดมทุกคราวภายใต้ร่มธงของลัทธิศักดิ์สิทธิ์

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ชาวตะวันตกมักจะชอบทำสิ่งที่น่าอับอายในนามของความชอบธรรม” เซี่ยงตงชิงกล่าวอย่างสงบ

“ผมไม่ต้องการที่จะเป็นแพะรับบาปของศาสนาอันศักดิ์สิทธิ์ เพราะท้ายที่สุดแล้ว มันเป็นวัฒนธรรมของลัทธิศักดิ์สิทธิ์ที่วางรากฐานสำหรับอารยธรรมพื้นฐานของตะวันตก” ฉีเติ่งเสียนรู้สึกประหลาดใจและพูด

หม้อดำใบนี้หนักเกินกว่าจะแบกได้ ถ้ามีอะไรหลุดไปเข้าหูสมเด็จพระสันตะปาปา เช่นนั้นชีวิตของเขาลำบาก

เซี่ยงตงชิงไม่ได้สนทนากับหัวข้อนี้กับฉีเติ่งเสียนอีกต่อไป แต่กล่าวว่า: "พรุ่งนี้ต้องสอนบทเรียนแก่พระที่น่าขยะแขยงทั้งสองนั่น"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: "ตอนที่เราอยู่ในเซียงซาน เจ้าฮุ่ยอู้คนนั้นก็มาวุ่นวายผมแล้ว ถ้าพรุ่งนี้เขากล้าเสนอหัวออกไป ผมจะทุบตีเขาให้ตายเพราะทนไม่ไหว! ถ้าเขาไม่เสนอตัวออกมา ผมรับรองว่าเขาก็จะไม่มีชีวิตที่ดีในเซียงซาน"

อย่างไรก็ตามพระเหล่านี้ จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นที่นี่ พูดสิ่งเหล่านั้น ถ้อยคำหว่านความขัดแย้งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ