บทที่ 1222 เร่งความเร็ว

ความยับยั้งชั่งใจคือการยับยั้งชั่งใจ แต่ทว่า คนที่รู้สึกไม่สบายใจก็คือตัวเอง

ความเข้าใจและการจัดการความสัมพันธ์ของเซี่ยงตงชิงนั้นคับแคบกว่าวิธีการทางธุรกิจของเธอมาก ดังนั้นเธอจึงใช้วิธีที่ไร้เดียงสาเช่นนี้เพื่อทดสอบฉีเติ่งเสียน

หมายความว่าฉีเติ่งเสียนเป็นผู้ชายที่อบอุ่นซึ่งไม่โลภต่อร่างกายของเธอ แต่โลภเพียงเพื่อจิตวิญญาณที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอเท่านั้น ไม่เช่นนั้น ในท้ายที่สุดเซี่ยงตงชิงจะเป็นคนที่รู้สึกอับอาย

หากเซี่ยงตงชิงถูกเปิดโปงจริงๆ เซี่ยงตงชิงควรแสร้งทำเป็นเมาต่อไปหรือเธอควรลืมตาและดุคนชั่วและตบเขา?

ฉีเติ่งเสียนที่อาบน้ำเย็น

สิ่งนี้ไม่เกี่ยวว่าความร้อนรนในหัวใจ เลือดที่เดือดพล่านเลย

เพียงเพราะการอาบน้ำเย็นนั้นดีต่อสุขภาพ และทำให้มีโอกาสเป็นหวัดน้อยลง

ตอนนี้เป็นพระอัครสังฆราชแล้ว จึงต้องดูแลสุขภาพตัวเองด้วย ตอนนี้กำลังจะประชุมศาสนา เป็นหวัดมันจะไม่ดี อาจจะทำให้เข้าใจผิด แล้วถูกส่งไปกักกันจะทำอย่างไร?

“บุคลิกของเซี่ยงตงชิงเปลี่ยนไปมากเลย ดูเหมือนว่าการตีก้นในครั้งนั้น ทำให้เธอรู้แจ้งในทันใด! เดี๋ยววันไหนจะตีอีกทีหนึ่ง?” ฉีเติ่งเสียนคิดในทางที่แย่มาก และถึงกับรู้สึกว่าถ้าความคิดของเธอสุดโต่งขนาดนี้ มันอาจจะดีกว่าถ้าจับเธอแขวนคว่ำลง

แม้ว่าเขาจะอาบน้ำเย็นเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ร่างกายของเขา แต่ฉีเติ่งเสียนก็พบว่ามันยากที่จะหลับ ขาของเขาเต็มไปด้วยความคิด.….. บ้า! ทั้งสมองเอาแต่คิด……การประชุมของพรุ่งนี้

บังเอิญเป็นเวลากลางวันในสหรัฐอเมริกา และหลี่อวิ๋นหว่านส่งข้อความมาให้เขา ขอที่อยู่ของเรือนจำโยวตู

“จะส่งของขวัญไปให้ผู้อาวุโสเสียหน่อย... ไม่อย่างนั้น จะไม่มีความรู้สึกของการดำรงอยู่เลย” เสียงไม่พอใจของหลี่อวิ๋นหว่านดังมาจากสายผู้โทร

“พ่อของฉันชอบเข็มขัดและเสื้อเชิ้ตที่คุณส่งให้เมื่อปีที่แล้วมาก เขาชื่นชมคุณจิตใจงดงามและอ่อนโยน” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างง่ายดาย

หลี่อวิ๋นหว่านถามอย่างมีความสุขว่า "จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นคุณก็ส่งที่อยู่มาให้ฉันฉันจะส่งไปให้ ตรุษจีนแล้วไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมอบอะไรให้บ้าง"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า "คุณสามารถกลับจีนมาพักผ่อนสักสองสามวันช่วงตรุษจีนได้นิ!"

หลี่อวิ๋นหว่านกล่าวว่า "ไม่ล่ะ เราต้องจับตาดูสถานการณ์ที่นี่อย่างใกล้ชิด ไม่อาจละมือได้ กลุ่มพันธมิตรเหล่านั้นต่างกินคนไม่คายกระดูก ทั้งโลภทั้งโหดเหี้ยม ไม่อาจชะล่าใจได้!"

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกผิดเล็กน้อยหลังจากได้ยินสิ่งนี้ และถอนหายใจ: "ลำบากคุณแล้ว"

“ไม่เป็นไร ฉันเป็นคนกินเงินเดือนของพระราชาหน่ะ" หลี่อวิ๋นหว่านตอบอย่างมีเสน่ห์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ายวนใจ

จากนั้นเธอก็ส่งอีโมติคอนไปสองตัว ตัวแรกทำท่าทาง "โอเค" และจากนั้นก็ส่งลิ้นสีแดงสด

รูปภาพปรากฏขึ้นในใจของฉีเติ่งเสียนทันที และเขาก็สูดอากาศเย็นๆ ทำไมเขาถึงรู้สึกมีพลังปีศาจอันทรงพลัง แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างออกไปหลายหมื่นไมล์? !

หลังจากส่งที่อยู่ของเรือนจำโยวตูไปให้หลี่อวิ๋นหว่านแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็ไม่กล้าพูดคุยกับเธอต่อไป ไม่เช่นนั้น เขาคงไม่มีโอกาสนอนหลับสบายในคืนนี้จริงๆ แน่

ก่อนเข้านอน เขาเห็นข้อความอีกข้อความจากหลี่อวิ๋นหว่าน และข้อความแจ้งนั้นเป็นรูปภาพ

สัญชาตญาณของเขาบอกเขาว่า อย่าคลิกเปิดดู ถ้าเขาอยากนอนหลับสบายในคืนนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่เปิดอ่าน

วันรุ่งขึ้นเขาตื่นขึ้นมาก็เปิดมันขึ้นมาอีกครั้ง สัญชาตญาณของเขาถูกต้อง หลังจากชื่นชมแล้ว เขาก็เก็บภาพนั้นลงในรายการโปรดซึ่งมีอยู่แล้วหลายร้อยกิกะไบต์

ประมาณแปดโมงเช้า ผู้คนจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์รวมตัวกันในร้านอาหาร หยิบจาน หยิบอาหาร แล้วนั่งลงรอบโต๊ะใหญ่

“การประชุมวันนี้อาจจะค่อนข้างละเอียดอ่อน โปรดทำตัวให้สดชื่น เพื่อให้ศาสนาศักดิ์สิทธิ์ของเราได้รับการปฏิบัติพิเศษมากขึ้น เพื่อที่เราจะได้เผยแพร่ข่าวประเสริฐของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์” ฉีเติ่งเสียนหาวและพูดอย่างเกียจคร้าน

ลอร์ดเรียนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ขอให้ทุกคนทำตัวกะปรี้กะเปร่า แต่ตัวนายกลับหาว หมายความว่าอย่างไรกันแน่? ถ้าไม่ใช่เพราะฉันไม่สามารถเอาชนะนายได้ ฉันจะทุบตีนายให้ตายแล้ว!

ฉีเติ่งเสียนไอและพูดว่า: "ทุกคนก็รู้เช่นกันว่าผมสร้างมหาวิหารในหนานหยาง ผมอยากเห็นความสามารถในการทำงานของพวกคุณผ่านการประชุมนี้ด้วย หากมีอะไรโดดเด่นผมจะจดบันทึกไว้ ภายในเวลานั้น หลังจากมหาวิหารในหนานหยางถูกสร้างขึ้น ก็จะได้รับมอบหมายให้ไปทำงานร่วมกับผมและมอบเวทีใหญ่เพื่อให้แสดงความสามารถของเขา"