บทที่ 1223 พูดโน้มน้าวเก่ง

“ใจคือรากฐาน หากจิตใจไม่สงบ การฝึกฝนทั้งหมดก็จะสูญเปล่า”

อีกด้านหนึ่งของพุทธศาสนา พระเฒ่าผู้ได้รับความเคารพนับถืออย่างสูงตอบคำถามนี้

เขายิ้มและพูดว่า: "ตัวอย่างเช่น อาจารย์แซมสันของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ พลังอันศักดิ์สิทธิ์ของเขาเป็นเช่นไรล่ะ? ไม่มีใครเทียบได้ในโลก"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ผู้คนในศาสนาศักดิ์สิทธิ์ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดชะงัก พวกเขาทั้งหมดมองดูพระเฒ่าด้วยสายตาที่ไม่พอใจ

หากจะพูดก็ควรพูดแค่พระไตรปิฏกโอเคไหม? ต้องการอะไรโดยอ้างถึงอาจารย์ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์? !

อย่างไรก็ตาม ทุกคนไม่ได้โง่ และพวกเขาก็รู้ทันทีว่าพระเฒ่าคนนี้ไม่ได้ใช้คนอื่นเป็นตัวอย่าง แต่เลือกแซมสันเป็นตัวอย่าง เขาไม่ได้มุ่งเป้าไปที่พระอัครสังฆราชฉีใช่ไหม? !

ต้องรู้ว่า เหตุผลที่สมเด็จพระสันตะปาปาอนุญาตให้ชาวจีนเข้าร่วมคริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ เลื่อนตำแหน่งให้เขาเป็นพระอัครสังฆราช ก็เพราะเขามีจิตวิญญาณของแซมสันอยู่ในตัวเขา

"แซมสันมีพลังมหาศาลและอยู่ยงคงกระพัน แต่เขาไม่สามารถระงับความตั้งใจของเขาได้ เขาจึงหยิ่งผยอง"

"เขาโลภในความงามมาก จนบอกความอ่อนแอข้อเดียวของเขากับผู้หญิงคนหนึ่ง"

"ในท้ายที่สุดเขาก็ถูกฆ่าตาย เขาเอาฤทธิ์เดชของตนไปตกเป็นเชลย...”

พระเฒ่าพนมมือแล้วพูดต่อ เป็นคนมีวาจาไพเราะจริงๆ โดยยกแซมสันเป็นตัวอย่างแล้วชี้ให้เห็นความลึกลับของพระพุทธศาสนา

ผู้คนในศาสนาศักดิ์สิทธิ์อดไม่ได้ที่จะโกรธแซมสัน เป็นผู้พิพากษาที่มีข้อบกพร่องอย่างเห็นได้ชัดในศาสนาศักดิ์สิทธิ์ อย่างไรก็ตาม เรื่องราวของการที่ในที่สุดเขาก็รู้สึกตัวและขอร้องจากพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์เพื่อการให้อภัยก็เคลื่อนไหวเช่นกัน!

ยิ่งไปกว่านั้นฉีเติ่งเสียนยังถูกเรียกโดยสมเด็จพระสันตะปาปาในฐานะบุคคลที่แบกจิตวิญญาณของแซมสัน นี่ชัดเจนเกินไป!

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะ ยืนขึ้นแล้วพูดว่า "ในความคิดของผม พระภิกษุหน้าไหว้หลังหลอกมากที่สุด พวกเขามีคุณสมบัติที่จะพูดอย่างไม่รับผิดชอบเกี่ยวกับนักบวชศักดิ์สิทธิ์ของเราที่นี่ได้ด้วยหรือ!"

ในเวลานี้นักบวชไร้หัวใจก้าวมาข้างหน้า และเผชิญหน้ากับฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า "หน้าไหว้หลังหลอก คุณตั้งข้อสรุปนี้ได้อย่างไร"

ฉีเติ่งเสียนมองดูนักบวชไร้หัวใจ และพูดอย่างสงบ: "คุณชาวพุทธไม่ฆ่าสิ่งมีชีวิต? ทานอาหารมังสวิรัติทานเจ?"

นักบวชไร้หัวใจขมวดคิ้วและพูดอย่างใจเย็น : "การฆ่าเป็นศีลข้อห้ามหลักที่สุดในพุทธศาสนา แต่เมื่อวิญญาณชั่วร้ายนอกรีตรุกราน พระโพธิสัตว์ก็จะกลายเป็นวัชระที่บ้าคลั่งเช่นกัน"

ฉีเติ่งเสียนถามว่า: "วันนี้คุณกินอะไรล่ะ?"

นักบวชไร้หัวใจกล่าวว่า: "โจ๊กขาว ซาลาเปานึ่ง ผัก"

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะกางมือแล้วพูดว่า: "ถ้าอย่างนั้นคุณก็ละเมิดศีลแล้วไม่ใช่เหรอ? คุณเป็นคนหน้าไว้หลังหลอก!"

“เถียงข้างๆ คูๆ” ทุกคนส่ายหัวรู้สึกว่า คำพูดของฉีเติ่งเสียนนั้นอยู่ในระดับต่ำ และอาจกล่าวได้ว่าเป็นขยะด้วยซ้ำ

แม้แต่คนในลัทธิศักดิ์สิทธิ์ก็ยังพูดไม่ออก ระดับของพระอัครสังฆราชคนนี้ แย่เกินไปนัก…...ใช้หัวแม่เท้าคิดยังคิดได้ มันจินตนาการได้ว่าเขาจะพูดอะไรที่ว่าต้นไม้พืชหญ้าคือชีวิตอย่างแน่นอน

“ศากยมุนีเคยกล่าวไว้ว่า ดอกไม้ ใบไม้คือปรากฏการการดำรงของสรพพสิ่ง?” ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างเหยียดหยาม

“ฮ่าฮ่า...” นักบวชไร้หัวใจเพียงแต่ยิ้มและไม่ตอบ เขาขี้เกียจเกินกว่าจะพูดผู้มากคารมที่ไร้ระดับเช่นนี้

อาจารย์สวรรค์ในชุดสีม่วงอดไม่ได้ที่จะหันไปหาอาจารย์จางเทียนแล้วพูดว่า "ศิษย์พี่จาง ศิษย์ของบรรพจารย์คนนี้ไม่ค่อยได้เรื่องนัก"

เหรินซวนยิ่งเยาะเย้ย คิดว่าจะเก่งกาจแค่ไหน แต่ผลลัพธ์คืออะไร? พระภิกษุเหล่านี้ล้วนคารมเก่งกาจ แต่ทุกคนกลับไม่อยากให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ ขี้เกียจเกินกว่าจะโต้ตอบ

อย่างไรก็ตาม ฉีเติ่งเสียนดูเคร่งขรึมและพูดว่า: "พวกท่านทานมังสวิรัติ พวกท่านเคยคิดบ้างไหมว่า อาหารมังสวิรัติก็มีสรรพชีวิตนับไม่ถ้วน?"