บทที่ 1227 ท่านอาจารย์ทั้งสอง

เมื่อได้เรียนรู้จากความผิดพลาดของนักบวชเวย์หลงกับนักบวชอู๋ซิน ฮุ่ยอู้เสียสติจนไปมีปัญหากับฉีเติ่งเสียนอีกครั้ง

กังฟูของชายคนนี้สูงอย่างมาก กระแสจิตของนักบวชอู๋ซินก็ไม่มีประโยชน์อะไร เขาถูกล้มด้วยเพียงหมัดเดียว ราวกับว่าเขาไม่มีที่พึ่งพิง

“พอกันเถอะทุกคน เราจะมีประชุมพรุ่งนี้เพื่อหารือเรื่องการจัดสรรทรัพยากร....” ตู้ฉางหมิงพูดด้วยสีหน้าบิดเบียว

ผู้คนในสถานที่นั้นกระจัดกระจายเหมือนนกแตกรัง

ฉีเติ่งเสียนขอให้ทุกคนจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์ออกไปก่อน หลังคำทักทายของอาจารย์จางเทียน ได้เดินเข้าไปในห้องโถงหลัก

“บรรพาจารย์!” อาจารย์จางเทียนทักทาย ฉีเติ่งเสียนด้วยสีหน้าเคารพ

ปรมาจารย์แห่งสวรรค์ในชุดม่วงที่อยู่ด้านข้างก็ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า: “จื่อหยางลัทธิเต๋า แสดงความเคารพต่อท่านอาจารย์ด้วย!”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างสบายๆ และพูดว่า “อาจารย์จื่อหยาง อยู่ในนิกายอะไร?”

อาจารย์จางเทียนกล่าวว่า: “เต๋าแห่งทายาทสายตรงของภูเขาหลงหู่"

ปรมาจารย์ของฉีเติ่งเสียนเป็นบุคคลศักดิ์สิทธิ์ที่เดินทางไปทั่วโลกและบรรยายในนิกายต่าง ๆ เป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้คนมากมาย ไม่เช่นนั้น ปรมาจารย์สวรรค์แห่งภูเขาหลงหู่คงจะไม่ท่าทางทีเคารพต่อฉีเติ่งเสียนมากนัก

แน่นอน นี่เป็นเพราะความสามารถของฉีเติ่งเสียนที่ไม่ได้อ่อนแอ มิฉะนั้นความอาวุโสของเขาเพียงอย่างเดียวคงไม่เพียงพอที่จะได้รับการชื่นชมได้

อาจารย์จางเทียนยิ้มและพูดว่า: “เมื่อวานฉันให้ท่านอาจารย์ระมัดระวังพวกปรมาจารย์ของศาสนาพุทธ ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันจะกังวลมากเกินไป คนพวกนั้นดูอ่อนแอ!”

อาจารย์จื่อหยางพูดอย่างสงสัย: “ท่านอาจารย์ นักบวชอู๋ซินคนนั้นรู้ถึงจิตใจของอีกฝ่าย พูดตามหลักเหตุผลแล้ว เขาไม่ควรอ่อนแอขนาดนี้ เขาจะถูกหมัดของคุณล้มลงได้อย่างไร?”

“ของวิเศษพวกนั้นไม่มีประโยชน์หรอก....” ฉีเติ่งเสียนยักไหล่และพูดอย่างสงบ

อาจารย์จื่อหยางกล่าวว่า: “ท่านอาจารย์ โปรดบอกทีว่าคุณเลี่ยงการอ่านความคิดของเขาและทุบเข้าที่หน้าเขาด้วยหมัดเดียวได้อย่างไร?”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า: “จับกระแสจิตกลางไว้ให้มั่น ไม่ต้องคิดอะไรเลย! เมื่อขว้างหมัดนั้นออก ก็จะตกอยู่ในสภาวะมีสมาธิ และการเคลื่อนไหวทั้งหมดของหมัดและเท้าก็ปล่อยให้เป็นไปตามสัญชาตญาณของร่างกายมนุษย์ ...”

หากต้องการนั่งสมาธิเพื่อเข้าสู่สมาธิ จะต้องกำจัดความคิดที่ฟุ้งซ่านและทำให้จิตใจว่างเปล่า ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่สามารถบรรลุผลของการท่องไปรอบจักรวาลได้

เนื่องจากอู๋ซินเก่งในการสื่อสารกระแสจิต กับเขาฉีเติ่งเสียนจึงยิ่งไม่คิดอะไรเลย เขาเข้าสู่การทำสมาธิได้ทันที จากนั้นต่อยเขาตามสัญชาตญาณของร่างกาย

“เป็นอย่างนี้เอง!” อาจารย์จางเทียนกับอาจารย์จื่อหยาง มองหน้ากัน รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

อาจารย์จางเทียนกล่าวว่า: “การเข้าสมาธิมันง่ายขนาดนี้ได้ยังไง? มันต้องทำจิตใจให้ผ่องใสในสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างเงียบสงบ อีกอย่าง...”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “เมื่อคุณมาถึงระดับของฉันแล้ว ทำไมถึงต้องใช้เงื่อนไขเฉพาะมากมายขนาดนั้น”

อาจารย์จางเทียนนึกถึงหมัดสามหมัดที่เหมือนเทพเจ้าของฉีเติ่งเสียนในวันนั้น และอดไม่ได้ที่จะดึงเคราของเขาและพูดว่า: “มันสมเหตุสมผลแล้ว หลังจากฝึกฝนการชกมวยและการฝึกฝนทางจิตวิญญาณจนถึงระดับนี้ ก็ก้าวข้ามแนวคิดทางโลกไป แต่ฉันกลับกลายเป็นคนที่มีความคิดโบราณ!”

อย่างไรก็ตามอาจารย์จื่อหยางตกใจและพูดว่า: “ท่านอาจารย์ คุณจะทำลายความว่างเปล่าและเห็นว่าเทพเจ้าเป็นอมตะตั้งแต่อายุยังน้อยได้อย่างไร?!”

ฉีเติ่งเสียนพูด: “มันเป็นพรสวรรค์!”

“.....”

ปรมาจารย์แห่งสวรรค์ทั้งสองถึงกับพูดไม่ออก คำอธิบายนี้ไม่สามารถโต้แย้งได้

ฉีเติ่งเสียนยิ้ม กางมือออกแล้วพูดว่า: “ความพยายามเป็นสิ่งสำคัญอย่างแน่นอน แต่ความสามารถในการเข้าใจของตัวเองนั้นสำคัญยิ่งกว่านั้น หากให้ฉันกำหนดเส้นทางที่จะนำคุณไปสู่การฝึกศิลปะการต่อสู้ระดับนี้ มันได้แน่ แล้วยังไงล่ะ? แต่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการพรสวรรค์ของคุณเอง”

อาจารย์จื่อหยางกล่าวว่า: “เป็นเรื่องจริง ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน มีกี่คนที่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้จนถึงระดับนี้ได้?”

อาจารย์จางเทียนกล่าวกับฉีเติ่งเสียน: “ท่านอาจารย์ วันนี้ได้สูญเสียความน่าเชื่อถือกับนิกายพุทธศาสนาไปแล้ว แถมยังมีผู้มีอำนาจรุ่นพี่ในนิกายพุทธศาสนาด้วย หากพวกนั้นมาหา ก็อย่าได้ถือสา!”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและกล่าวว่า “ฉันจะไม่ดูถูกศาสนาใดๆ”