บทที่ 1228 ความช่วยเหลือที่ดีที่สุด

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนลงมาจากภูเขา เขาก็ไปที่สอบถามเกี่ยวกับอู๋ซินและถามว่าเขาเป็นยังไงบ้าง แสดงถึงความเป็นห่วงลัทธิศักดิ์สิทธิ์ที่มีต่อเขา

นักบวชกลุ่มนี้โกรธมากจนควันแทบออกจากหู แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย และไม่กล้าแม้แต่จะทำอะไรด้วยซ้ำ

ทั้งนักบวชเวย์หลงกับนักบวชอู๋ซินต่างพ่ายแพ้ทีละคน ใครจะโง่ถึงขนาดลงมือจัดการกับคนบ้าคลั่งความรุนแรงประเภทนี้...

หลังจากทำสิ่งที่น่ารังเกียจแล้วฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขและพูดออกมาว่า “สบายใจ!”

เขาโทรหาเซี่ยงตงฉิงและถามเธอว่าเธออยู่ที่ไหน เพื่อหาคนไปออกเดทด้วย

ไม่มีสถานบันเทิงในบริเวณของภูเขาซวนอู๋แต่โชคดีที่มีสถานที่ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมมากมายและมีอาคารโบราณที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ลัทธิเต๋าในบริเวณโดยรอบ

“อาจารย์สองคนนั้นบอกให้ฉันอยู่ห่างจากผู้หญิง พวกเขาอิจฉาฉันแน่ๆ!” ฉีเติ่งเสียนมองเห็นเซียงตงฉิงที่สูงสง่าและสดใสจากระยะไกล และรู้สึกมีความสุขทั้งทางร่างกายและจิตใจ

แน่นอนว่าการมองสาวๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกมีความสุขทั้งกายและใจ!

วันนี้เซี่ยงตงฉิงมาที่นี่เพื่อเยี่ยมชมทัศนียภาพที่สวยงาม ดังนั้นเธอจึงสวมเสื้อผ้าที่เรียบง่ายและไม่เป็นทางการ แต่เธอดูสวยโดดเด่นจากชุดที่เธอใส่

เมื่อเซี่ยงตงฉิงเห็นฉีเติ่งเสียนปรากฏตัวขึ้น เธอก็พูดกับบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างๆ เธอ: “พวกนายกลับไปที่โรงแรมแล้วพักผ่อนซะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน”

บอดี้การ์ดพยักหน้าแล้วแยกย้ายกันไปกันไป

ในใจพวกเขารู้สึกขอบคุณ ที่มีผู้ชายคนนี้อยู่ด้วย พวกเขาไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณนายเซี่ยงเลย พวกเขาสามารถลาพักก่อนเวลาแถมยังมีเงินใช้อยู่

แต่ละคนถึงกับคิดที่จะยกย่องเชิดชูเกียรติให้กับฉีเติ่งเสียน

“วันนี้จะเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” เซี่ยงตงฉิงถามพร้อมกับเล่นดินสออยู่ในมือ

แม้ว่าดินสอของเซี่ยงตงฉิงที่ผูกไว้ด้านหลังศีรษะของเธอจะถูกฉีเติ่งเสียนเอาไป แต่เธอก็ดูสนุกกับมัน

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและกล่าวว่า: “ตู้ฉางหมิงมีเงินมากเที่จะสนับสนุนฉันจากการทำอะไรแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงได้เร่งรัดการประชุมในหลายๆ ด้าน คาดว่าการประชุมจะจบลงในหนึ่งหรือสองวันนี้!”

ในอดีตการประชุมดังกล่าวจัดขึ้นเป็นเวลาห้าวันเจ็ดวัน แต่คราวนี้ มันแตกต่างออกไป คนกลุ่มใหญ่จากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาศัยอยู่ในโรงแรมห้าดาวและใช้จ่ายเงินอย่างฟุ่มเฟือย

ตู้ฉางหมิงต้องจ่ายเงินให้พวกเขา หากเขาต้องการให้พวกนั้นอยู่ที่นี่ต่อไป เขาคงจะล้มละลายเพราะพวกนั้นแน่

เซี่ยงตงฉิงอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยรอยยิ้ม: “ตู้ฉางหมิงนี่ก็เป็นคนที่ไม่มีกฎเกณฑ์เหมือนกันเหรอ ทำไมต้องทำให้นายอับอายในเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ด้วย?”

ฉีเติ่งเสียนเข้ามาหาเซี่ยงตงฉิงแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณจะไปช้อปปิ้งที่ไหนต่อ เราไปกันเถอะ!”

เซี่ยงตงฉิงมักจะมีแผนเสมอเมื่อทำเรื่องอะไรก็ตาม และการมาถึงของฉีเติ่งเสียนก็ไม่ได้ขัดขวางแผนของเธอ เธอยกนิ้วอันอ่อนโยนขึ้น ชี้ไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันเยี่ยมชมสถานที่ที่น่าสนใจและสัมผัสบรรยากาศทางประวัติศาสตร์ที่ทิ้งร่องรอยไว้ที่เป็นน่าพอใจ

“ อะแฮ่ม...ห้าร้อยล้าน...” ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้นทันที

“ว้าว ฝนจะตกแล้ว!” เซี่ยงตงฉิงสะดุ้ง ทันทีที่เธอพูดจบ เม็ดฝนขนาดใหญ่ก็กระทบใบหน้าที่สวยงามของเธอ

จากนั้นฉีเติ่งเสียนก็ตามเธอวิ่งเหยาะๆ ขึ้นไปหลบใต้หลังคา นักท่องเที่ยวตะโกนเริ่มมีคนเบียดเสียดเข้ามา และสักพักที่ใต้หลังคาก็เต็มไปด้วยผู้คน

ฉีเติ่งเสียนกระแอมและพูดว่า “เอ่อ ห้าร้อยล้าน...”

เซี่ยงตงฉิงยิ้มและพูดว่า: “ฝนตกหนักมาก อยากนึกจะตกก็ตก วันนี้โชคไม่ดีอย่างเมื่อวานเลย!”

ฉีเติ่งเสียนในใจรู้สึกขุ่นเคือง ตอนนี้เขาไม่มีเงินมากนัก ในที่สุดเขาก็ได้รับห้าร้อยล้าน สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ช่วยแบ่งให้เขาครึ่งหนึ่งเถอะ!

มีผู้คนจำนวนมากซ่อนตัวอยู่ใต้ชายคา ฉีเติ่งเสียนกับเซียงตงฉิงถูกบังคับให้เคลื่อนไหวเหมือนปลาซาร์ดีน

สักพักทั้งสองก็เบียดเสียดกัน