บทที่ 1229 สงวนท่าที

ฝนค่อยๆ เบาลง เริ่มมีคนอยู่ใต้ชายคาน้อยลง

แต่ฉีเติ่งเสียนกับเซี่ยงตงฉิงดูเหมือนจะไม่รู้ตัว ยังคงยืนเคียงข้างกันเหมือนเมื่อก่อนที่ฝูงชนยังหนาแน่น

แต่ไม่มีใครคิดว่ามันผิดแปลกอะไร เพราะทุกวันนี้ คู่รักวัยรุ่นแบบนี้มีค่อนข้างเยอะ

จนกระทั่งแสงตะวันค่อยๆ ปรากฏ เซี่ยงตงฉิงก็กลับมามีสติอีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้นทันที แต่หัวกระแทกเข้าที่คางเข้าฉีเติ่งเสียนอย่างแรง

“อึก....” เซี่ยงตงฉิงอ้าปากค้าง ยิ้มด้วยความโกรธบนใบหน้า

ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “นี่คุณยังมีกล้าที่จะทำร้ายฉันอีกเหรอ? ฟันแทบจะหลุด!”

เซี่ยงตงฉิงพูดอย่างเย็นชา “ปล่อยฉัน!”

ฉีเติ่งเสียนปล่อยมือ จากนั้นยื่นมือออกไปเพื่อจัดผมแล้วพูดว่า “โอ้ ฝนหยุดเร็วดี ทัศนคติเทพนี่เปลี่ยนไปเร็วจริงๆ!”

เซี่ยงตงฉิงเหลือบมอง Patek Philippe ที่ห้อยอยู่บนข้อมือของเธอและอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ ฝนตกหนักกว่าสี่สิบนาทีแล้ว นี่เรียกว่าเร็วงั้นเหรอ?

“สี่สิบนาที มันดูเร้วขนาดนั้นเลยเหรอ?” เซี่ยงตงฉิงพูดอย่างเย็นชา

“เวลาที่ฉันอุ้มคุณไว้ในอ้อมแขนมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ!” ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

เซี่ยงตงฉิงคิดว่าคำพูดของเธอสามารถเอาชนะเขาได้ แต่เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบสนองกลับแบบนี้ พ่ายแพ้ให้กลับเขาอย่างกู่ไม่กลับ!

ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดง ก่อนเธอจะกัดฟันแล้วพูดว่า “สุนัขไม่สามารถพ่นสิ่งที่ทำจากงาช้างออกมาได้!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายใจ: “ใจฉันเต็มไปด้วยคุณ ฉันจะอ้วกออกมาเป็นงาได้ยังไง? แม้ว่าฉันจะอ้วกออกมา แต่ทั้งหมดเป็นเพราะความรักที่ฉันมีต่อคุณเท่านั้น”

เซี่ยงตงฉิงทนไม่ไหวอีกต่อไป แม้ว่าเธอจะได้รับจดหมายรักมากมายตั้งแต่เธอยังเด็ก แต่เด็ก ๆ ในโรงเรียนมักจะเก็บตัวและขี้อาย

หลังจากที่เธอโตขึ้น ครอบครัวของเธอก็มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ บุคลิกของเธอก็เปลี่ยนไป เธอเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ผู้ชายรู้สึกท้อใจ ที่ได้เพียงเฝ้ามองไม่ต้องพูดถึงการสารภาพกับเธอ

ดังนั้นเซี่ยงตงฉิงไม่เคยเจอการต่อสู้กลับแบบนี้มาก่อน

เซี่ยงตงฉิงหันหลังกลับและเดินออกไปอย่างเร่งรีบโดยไม่สนใจน้ำที่กระเซ็นลงบนพื้น เพราะยังไงซะเธอก็ตื่นตระหนกอยู่แล้ว

ฉีเติ่งเสียนตามไปข้างหลังอย่างง่ายดาย โดยบอกให้เธอช้าลง ระวังลื่นล้ม ไม่เช่นนั้นเขาจะล้มทับเธอ มันจะกลายเป็นทำร้ายหัวใจของเขาเข้า

เซี่ยงตงฉิงทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่านี้มาก่อนและเมื่อเธอเห็นนักท่องเที่ยวรอบตัวที่จ้องมองมา เธอก็อยากจะซ่อนหน้าหนี

“หยุดซนได้แล้วเหรอ?” หลังจากเดินไปในสถานที่ที่มีคนน้อยลงเซี่ยงตงฉิงก็หยุดและถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าของปินหรุ แต่เซ็กซี่ขนาดนี้ได้ยังไง” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“........” เซี่ยงตงกิงพูดไม่ออก คิดว่าคงจะดีถ้าเธอมีมีดอยู่ในมือตอนนี้ และเธอก็ตั้งใจที่จะแทงไอ้นี่ให้ตาย

ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างสบายๆ และพูดว่า “ฉันแค่พูดถึงความรู้สึกกับคุณอย่างเปิดเผย ? ฉันกำลังชื่นชมคุณเหมือนกวางชื่นชมสายน้ำ”

เซี่ยงตงฉิงกล่าวว่า: “น่าตกใจมาก ที่คุณได้เป็นอัครสังฆราช สามารถอ่านคำพูดที่มีชื่อเสียงจากพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ได้!”

ฉีเติ่งเสียนยื่นมือออกมาแล้ววางลงบนมือเล็ก ๆ ของเซี่ยงตงฉิงแล้วพูดว่า “ถ้าคุณเซี่ยง ไม่หนาวเกินไป ฉันคงไม่ทำอะไรแบบนั้น! ฉันจะต้องกลายเป็นเปลวไฟที่ละลายน้ำแข็งในหัวใจและปัดเป่าความมืดมิดของคุณ จุดเทียนดวงอาทิตย์แห่งความหวังของคุณขึ้นมา...”

เซี่ยงตงฉิงโบกมือแล้วพูดว่า: “ตกลง โอเค ฉันเข้าใจ หยุดพูดได้แล้ว ฉันกำลังจะอายจริงๆแล้ว!”

เธอทนต่อการรุกแบบนี้ไม่ได้จริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนนอกเห็น เท้าของเธอแทบจะขุดห้องได้สามห้องกับห้องนั่งเล่นหนึ่งห้องบนพื้นได้

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้ไปไหนไกล เพื่อไม่ให้ไปไกลเกินไปและทำให้รู้สึกไม่สบาย เขาเพียงแค่จับมือเซี่ยงตงฉิงอย่างเงียบ ๆ และช้อปปิ้งกับเธอต่อไป

ทันทีที่เขาเห็นอาหาร เซี่ยงตงฉิงช่างเลือกร้านอาหารที่น่าพึงพอใจ