บทที่ 1230 จิ่วเฮิง

ฉีเติ่งเสียนได้มีการพูดคุยอย่างจริงจังกับเซี่ยงตงฉิงจากนั้นเซี่ยงตงฉิงจึงตัดสินใจลงทุน ห้าร้อยล้านเพื่อเปิดบริษัทยาโดยร่วมมือกับเขาเสวียนหวู่

เซี่ยงตงฉิงถือหุ้น 60%, เขาเสวียนหวู่ถือหุ้น 30%, ฉีเติ่งเสียน...... 10%

สิ่งนี้ทำให้ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจอีกครั้ง เธอเป็นนายทุนจอมเจ้าเล่ห์จริงๆ ใช้เงินที่หามาอย่างยากลำบากไปใช้อย่างเปล่าประโยชน์.....

ดวงตาของเซี่ยงตงฉิงหรี่ลงและเธอก็ถามว่า “หืม? ทำไมคุณถึงรู้สึกไม่พอใจขนาดนี้!”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะและพูดว่า: “ไม่มี๊... ไม่มีอะไรทั้งนั้น!”

หลังจากกลับมาถึงโรงแรมเซี่ยงตงฉิงไม่ได้เชิญเขาเข้าไปดื่มกาแฟด้วยกัน เพราะบอกก่อนว่าเธอเหนื่อยและอยากเข้านอนเร็ว

แน่นอนว่าฉีเติ่งเสียนรู้ว่าหมายถึงอะไร เมื่อเธอพูดแบบนั้น แต่เขาเป็นคนหน้าด้านมากพอ เขาจึงเดินตามไปที่ประตูห้องก่อนจะถูกผลักออกมาอย่างแรง

ในขณะนั้นนักบวชอู๋ซิน ผู้ซึ่งถูกหมัดของฉีเติ่งเสียนทุบมันแย่เกินกว่าจะยอมรับได้ ในที่สุดก็พ้นจากขีดอันตราย ก่อนจะถูกส่งไปยังห้องผู้ป่วยพักฟื้นโดยมีผ้าพันแผลคลุมศีรษะเอาไว้

นักบวชอู๋ซินลืมตาและหายใจออกช้าๆ ดวงตาของเขาพล่ามัว โดยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“อู๋ซิน ทำไมท่านหลบหมัดแบบนั้นไม่ได้?” นักบวชเวย์หลงนั่งข้างนักบวชอู๋ซินที่เงียบอยู่นาน และในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะถาม

นักบวชอู๋ซินส่ายหัวแล้วกล่าวว่า: “กังฟูของคนคนนี้ไม่สามารถตัดสินได้ด้วยความคิดอย่างคนธรรมดา การปลูกฝังธรรมะทางพุทธศาสนาของฉันและการเพาะปลูกกังฟูนั้นไม่เพียงพอ แล้วมนุษย์จะเข้าใจความคิดของเทพเจ้าได้อย่างไร?...”

นักบวชเวย์หลงขมวดคิ้วและพูดว่า “เป็นเพราะวิญญาณของแซมสันหรือเปล่าที่พระสันตะปาปากล่าวถึง? เพราะมีสิ่งแปลก ๆ แบบนั้น นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึง...”

นักบวชอู๋ซินส่ายหัวแล้วกล่าวว่า: “ฉันนับถือศาสนาพุทธมาหลายปีแล้ว และฉันก็ได้พบกับคนแปลก ๆ มากมาย ฉันสัมผัสได้ชัดเจนว่าเขามีจิตวิญญาณของตัวเองอยู่ในตัวเท่านั้น และไม่มีวิญญาณแซมสัน... จิตวิญญาณของแซมสันเป็นเพียงกลไกที่สมเด็จพระสันตะปาปาสร้างขึ้นเพื่อสร้างสถานะของบุคคลนี้ในโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น”

นักบวชเวย์หลงแยกเขี้ยวและพูดว่า: “คราวนี้เราเสียหายครั้งใหญ่ หลังจากฟังคำพูดของคนคนนั้นแล้วเราก็มุ่งเป้าไปที่เขา ... เห็นไหมว่าวิญญาณวัวลิงพวกนั้นในลัทธิเต๋า นิกายยังคงทำตัวเป็นกลางในช่วงเวลาวิกฤติแบบนี้?”

นักบวชอู๋ซินกล่าวว่า: “อาจเป็นอาจารย์จางเทียนที่ออกหน้าและพูดอะไรบางอย่าง คนๆ นี้โคลนเต่ากับงูในการต่อสู้กับคุณ เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับมรดกแก่นแท้ของลัทธิเต๋ามาเต็มๆ”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นักบวชเวย์หลงก็กล่าวว่า: “วันนี้ ครอบครัวชาวพุทธของเราได้เสียหน้าไปมากกับชายคนนี้ อาจารย์ได้โทรกลับไปที่วัดแล้ว เพื่อขอตัวผู้อาวุโสจิ่วเฮิงมา”

อู๋ซินตกใจมากเมื่อได้ยิน

จิ่วเฮิงซึ่งเป็นสมาชิกอาวุโสของนิกายพุทธศาสนาซึ่งมีอาวุโสสูง แต่เขาก็ยังอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์

เพราะเขาก่อเหตุฆาตกรรม เขาจึงถูกคุมขังในหอคอยโดยโฮสต์คนก่อน

ทั้งเขากับเวย์หลงได้เห็นจิ่วเฮิงนี้แล้ว เขาทั้งแข็งแกร่ง ดูหยาบคาย เวลาเหมือนระฆังใบใหญ่ที่กำลังสั่นซึ่งทำให้แก้วหูของผู้คนส่งเสียงหึ่ง!

“ฉันไม่ได้คาดหวังว่าผู้อาวุโสจิ่วเฮิงจะถูกขอให้ออกหน้าครั้งนี้” อู๋ซินประสานมือของเขาด้วยความยากลำบากและถอนหายใจ “นี่เป็นความผิดของเราที่ล้มเหลวในการปกป้องเกียรติของครอบครัวพุทธ”

เวย์หลงส่ายหัวเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “คุณคิดว่าการคืนชีพของพระสังฆราชโพธิธรรมดีกว่าหรือแย่กว่า?”

อู๋ซินพูดไม่ออกและไม่รู้ว่าจะเลือกอะไรดี เพราะวันนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับพลังอันน่าสะพรึงกลัวและรุนแรงของฉีเติ่งเสียนคนธรรมดาจะต้านทานพลังดังกล่าวได้อย่างไร?

เช้าวันรุ่งขึ้น ชายวัยกลางคนร่างสูงปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนในนิกายพุทธศาสนา