บทที่ 1231 ศิลปะการต่อสู้ระดับสูงสุด

กลุ่มชาวพุทธและคนอื่นๆ มาถึงเขาเสวียนหวู่ก่อน

จิ่วเฮิงโดดเด่นท่ามกลางคนหัวโล้นมากมาย เพราะผมบนศีรษะของเขาดูเหมือนแผงคอสิงโตซึ่งสะดุดตามาก

อาจารย์จางเทียนอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งและถามว่า: “ทำไมวันนี้ลาหัวโล้นจากศาสนาพุทธถึงมาเร็วขนาดนี้”

อาจารย์จื่อหยางก็ตกตะลึงเช่นกันและกล่าวว่า: “อาจเป็นเพราะเมื่อวานถูกท่านอาจารย์ทำให้ขายหน้ามากไป วันนี้เลยรีบมาที่นี่เร็ว"

ก่อนที่อาจารย์จางเทียนจะพูดได้ เขาก็ได้ยินเสียงเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ระเบิดจากด้านนอกลาน

จากนั้นก็เกิดแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยบนพื้น!

“หือ? มีคนชกมวยอยู่!” อาจารย์จางเทียนเลิกคิ้วและพูดด้วยความประหลาดใจ “และเขาเป็นปรมาจารย์ที่ทรงพลังมาก ไปดูกันเถอะ!”

ทั้งสองเดินออกจากห้องโถง ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งได้ยินเสียงที่น่าสะพรึงกลัว รวมถึงเสียงทราย ก้อนหินที่ปลิวว่อน ลมแรงเมื่อหมัดสั่น

อาจารย์จางเทียนอดไม่ได้ที่จะมองเย็นชาและพูดว่า: “แค่ได้ยินการเคลื่อนไหวก็น่ากลัวแล้ว คนที่มีพลังเช่นนั้นคงไม่ใช่คนงี่เง่าด้านศิลปะการต่อสู้ที่ชื่อจิ่วเฮิงนั่นหรอกใช่ไหม?!”

อาจารย์จื่อหยางยังกล่าวอีกว่า: “บุคคลนี้มีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งและความแข็งแกร่งทางกายภาพที่น่าสะพรึงกลัว เขาสามารถระดมกำลังทั้งหมดได้ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว ทักษะของเขาค่อนข้างน่าทึ่ง!”

พวกเขาทั้งสองเดินไปอีกสองสามก้าว เดินถึงกำแพง และเห็นพระจิ่วเฮิงกำลังยืดกล้ามเนื้อ

เมื่อเห็นบุคคลนี้อาจารย์จางเทียนจึงพูดว่า: “เป็นเขาจริงๆ! กังฟูของคนๆ นี้ หากไม่ใช่ขอบเขตแห่งการทำลายความว่างเปล่า ก็อยู่ใกล้เกือบๆ”

อาจารย์จื่อหยางกล่าวว่า: “ศาสนาพุทธช่างโหดเหี้ยมจริงๆ เมื่อวานเสียหน้า ถึงขั้นปล่อยตัวคนอาวุโสที่ถูกขังคุกมายี่สิบปีออกมาทันที”

จิ่วเฮิงแสดงหมัดและเตะอย่างแรงในพื้นที่กว้างขวาง กล้ามเนื้อและกระดูกของเขาส่งเสียง และลมแรงพัดมาทำให้ทรายและก้อนหินปลิวไปรอบๆ ตัวเขา

ทำให้นักบวชทั้งหลายยืนอยู่ห่างๆ ไม่กล้าเข้าใกล้

“เป็นอาจารย์จางเทียนกับอาจารย์จื่อหยาง! ไม่เจกันมานานเลยนะ ฉันสงสัยว่าทักษะของท่านอาจารย์ทั้งสองมีความก้าวหน้าไปถึงขั้นไหนบ้างแล้ว?” หลังจากที่จิ่วเฮิงเห็นทั้งสองคน เขาก็ตะโกนเสียงดังทันที และในทันทีที่ฝีเท้าก้าวที่ก้าวไปก็มีเสียงดังต่อหน้าคนทั้งสองคน

อาจารย์จางเทียนยกมือขึ้นและทำความเคารพแล้วพูดว่า: “เป็นพรของพระพุทธองค์! เป็นอาจารย์จิ่วเฮิงที่ไม่ได้เจอกันนาน”

จิ่วเฮิงเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์จางเทียน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “อาจารย์จาง ทำไมไม่ทำความเคารพฉันด้วยล่ะ?”

“คุณไม่ควรยั่วยุพี่จาง หากเกิดอะไรขึ้น ฉันเกรงว่านักบวชพวกนั้นจะไม่มีความสงบสุขแน่” อาจารย์จื่อหยางพูดอย่างใจเย็น

ทั้งสองคนไม่มีความเกลียดชังต่อจิ่วเฮิง เพราะพวกเขารู้ว่าจิ่วเฮิงซึ่งเป็นคนงี่เง่าไม่ใช้พรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้ความมุ่งร้ายต่อนิกายแน่นอน

จิ่วเฮิงกล่าวว่า: “ฉันไม่ได้ออกไปไหนมาหลายปีแล้ว ทันทีที่ฉันออกมา ฉันได้ยินว่ามีชายหนุ่มที่มีลักษณะเหมือนเทพเจ้าออกมาจากศาสนาศักดิ์สิทธิ์ตะวันตก ปรมาจารย์แห่งสวรรค์ทั้งสองมีอะไรพูดเกี่ยวกับเขาหรือเปล่า?!”

อาจารย์จางเทียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มหลังจากได้ยิน และพูดอย่างใจเย็น: “เจอเขา ก็รู้เองไม่ใช่หรือ?”

อาจารย์จื่อหยางยังกล่าวอีกว่า: “อันที่จริง เราไม่สามารถอธิบายลักษณะเขาได้ หากคุณเห็นเขาด้วยตาของคุณเอง ก็จะเข้าใจหมัดกับเตะของเขาทั้งหมดคุณจะรู้เอง!”

จิ่วเฮิงหัวเราะเสียงดังและพูดว่า: “ตกลง ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันต้องตั้งตารอ!”

ปรมาจารย์แห่งสวรรค์ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรมาก หลังจากพยักหน้าเล็กน้อย พวกเขาก็หันหลังกลับและจากไป

“ผู้อาวุโสจิ่วเฮิงลงมือในครั้งนี้ ไม่ว่าฉีเติ่งเสียนจะทรงพลังแค่ไหน เขาก็อาจจะพลาดได้!”