บทที่ 1232 จนกว่าจะพอใจ

ช่วงที่จิ่วเฮิงกระโจนเข้ามาหาเขา ขนลุกไปทั่วทั้งร่างของฉีเติ่งเสียนระเบิด และผมตั้งชันจนปิดรูขุมขนทั่วร่างกาย

ผมทุกเส้นบนศีรษะลุกราวกับเขาถูกไฟฟ้าช็อต ร่างกายดูกังวลอย่างมากในพริบตาเดียว

เขารู้สึกถึงความเป็นปรปักษ์ที่รุนแรงจากจิ่วเฮิง ที่เป็นคนเดียวที่เป็นคู่ต่อสู้ตรงหน้าเขา แต่เขารู้สึกราวกับว่ากองทหารหลายพันคนกำลังรอบดขยี้เขาอยู่ ทหารม้าที่ยื่นดาบกับปืนออกมา!

“ถอยไป!”

เขาคำรามและก้าวไปข้างหน้า ในเวลาเดียวกัน ชี่กับเลือดของเขาก็ไหลเวียนและสัดส่วนก็เพิ่มขึ้นมากกว่าสิบเซนติเมตรในทันที

มันเป็นเพียงการเผชิญหน้ากัน และเขาได้สัมผัสถึงพลังของจิ่วเฮิงแล้ว เขาจึงจำเป็นต้องตอบสนองอย่างสุดกำลัง!

เมื่อเห็นสิ่งนี้พระอัครสังฆราชลอร์ดเรียนและคนอื่นๆ ก็รีบล่าถอย ต่างตะโกนเพราะกลัวถูกพัดตกลงไปเข้าสู่สนามต่อสู้

หมัดของจิ่วเฮิงพุ่งตรงมาที่เขาราวกับปืนใหญ่ด้วยการเคลื่อนไหวที่ไม่อาจทำลายได้!

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกถึงเจตนาหมัดที่ร้อนแรงและบริสุทธิ์จากหมัดของคู่ต่อสู้ ไม่มีความคิดทางศิลปะที่ลึกลับในหมัดนี้ มีเพียงรสชาติที่ไม่อาจทำลายได้!

ฉีเติ่งเสียนก้าวไปข้างหน้า กล้ามเนื้อหลังของเขาเริ่มดิ้นอย่างรุนแรง ในเวลาเดียวกัน พื้นกระเบื้องก็ระเบิด เมื่อต้องเผชิญกับพลังการโจมตีอย่างล้นหลามของ จิ่วเฮิง เขาเลือกที่จะต่อสู้แบบเผชิญหน้า

ร่างกายของเขาแข็งแกร่งราวกับหมีแก่ เขาต่อยจิ่วเฮิงด้วยหมัดแล้วรีบไปข้างหน้า ในเวลาเดียวกันเขาก็ยกมืออีกข้างขึ้น พลิกขึ้นด้านบน จู่ๆ ก็เหยียดมันออก แล้วผลักออกเหมือนรถไฟ!

สำหรับยอดฝีมือทั่วไป การเผชิญหน้ากับผู้ชายที่แข็งแกร่งด้วยแรงผลักดันของ จิ่วเฮิงสิ่งแรกที่เขาจะคิดคือการถอยกลับแทนที่จะเผชิญหน้ากัน

แต่ฉีเติ่งเสียนไม่ได้ถอยกลับ แต่ก้าวไปข้างหน้าแทน พลังงานทางกายภาพของเขาก็ระเบิด หมัดของเขารุนแรง และเมื่อเขาชนกัน ก็เกิดเสียงฟ้าร้องที่น่าสะพรึงกลัวขึ้น

ผู้นับถือศาสนาในบริเวรรอบๆต่างก็รู้สึกถึงพื้นที่สั่นสะเทือน และเสียงเหมือนฟ้าร้องปกคลุมทั่วทั้งเสวียนหวู่

ด้วยเสียงปะทะที่เกิดจิ่วเฮิงถอยไปสองก้าว

ฉีเติ่งเสียนยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับ มองดูนักบวชทั้งหลายที่อยู่ไม่สุขอย่างไม่ท่าที

จิ่วเฮิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นหัวเราะอย่างดุเดือดแล้วพูดว่า: “ตกลง โอเค เยี่ยม! ช่างเป็นชายหนุ่มที่มีทักษะเก่งกล้าขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย หายากมากในโลกนี้! ช่างดูน่าตื่นเต้นเสียจริง ที่ได้ออกมาเจอกับคู่ต่อสู้แบบนี้ มันเจ๋งมาก!”

ก่อนที่จิ่งเฮิงจะพูดจบ ฉีเติ่งเสียนก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยการแทง เขาก้าวไปที่กึ่งกลางทางด้วยการแทง ยกกำปั้นจากด้านข้างของขา และโจมตีจิ่วเหิงที่หน้าอก! หมัดนี้มีเจตนาที่ร้อนแรง ก่อนที่หมัดจะไปถึงเขา จิ่วเฮิงรู้สึกราวกับว่าเส้นผมบนร่างกายของเขากำลังจะลุกเป็นไฟ

เสื้อคลุมของนักบวชบนหน้าอกของจิ่วเฮิงถูกปลิวไปตามร่างกายของเขา

ฉีเติ่งเสียนใช้หมัดปืนใหญ่อย่างสุดกำลัง มันระเบิดได้ มีพลังทะลุทะลวงที่น่าสะพรึงกลัว แม้ว่าจะมีภูเขาใหญ่อยู่ตรงหน้า แต่ดูเหมือนว่าเขาจะสามารถเจาะทะลุมันได้ด้วยหมัดเดียว!

เมื่อเผชิญกับความไม่พอใจจากฉีเติ่งเสียนไม่มีใครที่ฝึกฝนกังฟูจะต้านทานมันได้

แต่จิ่วเหิง ผู้โง่เขลาด้านศิลปะการต่อสู้และพระที่ถูกขังอยู่ในหอคอยแห่งความคิดมายี่สิบปี ยังไม่มีความคิดที่จะยอมแพ้!

เมื่อหมัดของฉีเติ่งเสียนกระแทกที่หน้าอก จิ่วเฮิงก็หันเอวและสะโพกเล็กน้อยแล้วผนึกหมัดด้วยมือขวาของเขา เบา ๆด้วยความตั้งใจทำให้เกิดเสียงหมัดราวกับเสียงสิงโตคำราม!

“นี่คือตราสิงโตผู้กล้าหาญแห่งพุทธศาสนา มันถูกรวมเข้ากับเทคนิคการชกมวย ไม่น่าแปลกใจเลยที่มีพลังได้ถึงขนาดนี้” อาจารย์จื่อหยางที่กำลังดูการต่อสู้อยู่ด้านข้าง อดไม่ได้ที่จะมองดูเคร่งขรึมเมื่อเห็นเหตุการณ์

อาจารย์จื่อหยางก็พยักหน้าเล็กน้อย ผู้ที่สามารถรวมฝึกกำลังภายในศาสนาเข้ากับศิลปะการต่อสู้และโจมตีศัตรูได้นั้นเป็นอัจฉริยะอย่างไม่มีข้อยกเว้น!

จู่ๆ หมัดของฉีเติ่งเสียนก็เปิดออก และมืออีกข้างของเขาก็ลดลงทันที เขาคว้าหมัดของจิ่วเฮิงด้วยมือทั้งสองข้างราวกับหัวของสัตว์ที่ดุร้าย