บทที่ 1233 ผู้ใกล้ชิดเทพเจ้า

ทันทีที่จิ่วเฮิงยืนหยัดอย่างมั่นคง เขาเห็นฉีเติ่งเสียนหันกลับมาพร้อมกับก้าวย่างท่าเท้าแปดทิศ จากนั้นจึงก้าวไปข้างหน้าเป็นเส้นตรงเพื่อต้องการตามไล่เขา!

“หึ... ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่ดุร้ายจริงๆ เขาเข้ามาโจมตีฉันด้วยท่าเท้าแปดทิศเส้นตรง!” จิ่วเฮิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อเห็นท่างแบบนี้

เขาไม่เคยกลัวสิ่งใดในชีวิต แม้แต่พระพุทธเจ้า แต่ในขณะนี้ฉีเติ่งเสียนทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมาในใจ

ใครๆ ก็สามารถจินตนาการได้ว่าแรงกดดันทางจิตใจจะน่ากลัวเพียงใดหากเขาต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตอย่างฉีเติ่งเสียน

ทันทีที่ฉีเติ่งเสียนวิ่งไปตรงหน้าจิ่วเฮิง เขาก็ยกฝ่ามือขึ้นและมีการโจมตีที่รุนแรงและผลก็รุนแรงตามมา ลมจากฝ่ามือของการโจมตีนั้นเพียงพอที่จะทำให้คนทั้งคนล้มลงกับพื้นได้ง่ายๆ

ท่าเท้าแปดทิศของฉีเติ่งเสียนฝึกฝนโดยใช้ฝ่ามือที่เปลี่ยนไปมาสองครั้ง มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากรูปแบบการโจมตีที่ลื่นไหลของท่าเท้าแปดทิศทั่วไป มันยังมีความรู้สึกทรงพลังเหมือนกับการโจมตีอย่างทรงพลังของสิงอี้

จิ่วเฮิงไม่เคยเห็นท่าเท้าแปดทิศที่เปิดและปิดแบบนี้มาก่อนในชีวิต

สำหรับคนนอก การต่อสู้ระหว่างทั้งสองดูเหมือนเทพที่กำลังต่อสู้กัน

กังฟูของฉีเติ่งเสียนดูดุดัน แต่จิ่วเฮิงดูเหมือนจะยังไม่ถึงขั้นนี้ และยังคงเหมือนมีเส้นบาง ๆ ระหว่างกัน

ดูเหมือนเขาจะรู้สึกไม่ชัดเจนถึงการมีอยู่ของ “พระเจ้า” แต่เขาไม่สามารถ “เห็น” “พระเจ้า” ได้

ฝ่ามือทั้งสองของฉีเติ่งเสียนเต็มไปด้วยเลือดและมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับพัดธูปฤาษี เงา ฝ่ามือของเขาปกคลุม จิ่งเฮิงยังคงได้ยินเสียงลมพัดที่ดังทื่ออย่างต่อเนื่อง

จิ่วเฮิงทำตัวสงบ ยิ่งการโจมตีของคู่ต่อสู้รุนแรงเท่าไร เขาก็ยิ่งมั่นคงมากขึ้นเท่านั้น ราวกับก้อนหินในกระแสน้ำปั่นป่วนที่ไม่มีวันสั่นคลอน

ในที่สุด เขาก็คว้าโอกาสนี้ไว้ กระดูกสันหลังของเขาสั่น ข้อศอกของเขาถูกไขว้ และเขาก็ดันไปในแนวนอนเพื่อสกัดกั้นทีละขั้น “การโจมตีสามครั้งติดต่อกัน” ของฉีเติ่งเสียน

หลังจากนั้นทันที พลังมังกรของเขาก็ทะลุผ่านร่างกายทั้งหมดและเข้าไปในแขนแรงผลักในแนวทแยง เขาดึง “กรงเล็บเมฆมังกรสำรวจ” ที่ออกมาแล้วเจาะเข้าไปในซี่โครงของฉีเติ่งเสียน

มีคำกล่าวที่ว่า “ศิลปะการต่อสู้ของโลกมีต้นกำเนิดมาจากเส้าหลิน” แม้ว่าจะพูดเกินจริงไปสักหน่อย แต่มันก็ไม่ได้ไร้เหตุผลซะทีเดียว

ท่าทางมังกรของจิ่วเฮิงเป็นเทคนิคการชกมวยท่าทางมังกรเส้าหลินที่เหมือนออร์โธดอกซ์มาก เมื่อเขาใช้ มันจะแสดงแก่นแท้ของมัน

ท่า “กรงเล็บเมฆมังกรสำรวจ” เน้นไปที่คำว่า “เมฆ” เมฆเป็นสัญลักษณ์ของความหมายที่ไม่มีตัวตน เมื่อใช้ท่านี้ จะต้องมีคุณสมบัติไม่มีตัวตนที่เข้าใจยากจึงจะถือว่าเชี่ยวชาญ

ในการต่อสู้ที่ดุเดือด มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถป้องกันการเคลื่อนไหวที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ได้

แต่กระบวนท่าสังหารดังกล่าวดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์สำหรับยอดฝีมืออย่างฉีเติ่งเสียน เขาไม่ได้สนใจมันมากนัก เขาเพียงหันเอวเบา ๆ แล้วลุกออกไป ในเวลาเดียวกันเขารวมจุดพลังของตันเถียนของเขาก่อนจะตามไป

“ปั๊ก!”

เขาจึงผลักพลังไปที่ใบหน้าของจิ่วเฮิง!

เครากับผมของจิ่วเฮิงปลิวไปด้านหลังก่อนจะยืนขึ้น ใบหน้าของเขาผิดรูปไป ดูสั่นสะท้านเพราะลมจากฝ่ามือของเขา

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังฝ่ามืออันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เขาก็รู้สึกอยากจะถอย หลัง เขาขุดนิ้วเท้าลงไปที่พื้นแล้วสะบัดแรง ๆ ด้วยพลังนี้ทำให้เขากระเด็นไปไกลกว่าสามเมตร

ทันทีที่เขายืนนิ่ง เขาก็ผนึกหมัดด้วยมือซ้ายทันที ตามด้วยการปิดมือขวา ดวงตาของเขาเบิกกว้างราวกับคิงคองที่จ้องเขม็ง!

เขาคิดว่ารูปแบบการต่อสู้ของฉีเติ่งเสียนรุนแรงและเขาสามารถไล่ตามได้อย่างแน่นอน ทันทีที่เขาลงสู่พื้น เขาก็สร้าง “ประทับวัชระ” ขึ้นมาทันที และระดมโจมตีฉีเติ่งเสียนที่วิ่งเข้ามา!

วัชระเป็นศัพท์เฉพาะทางพุทธศาสนาที่แข็งแกร่งที่สุด

ฉีเติ่งเสียนวางมือซ้ายไว้ข้างหน้าศีรษะ และกำหมัดขวาไว้ที่เอว เขาก้าวไปข้างหน้าเพียงครึ่งก้าวทุกครั้ง ราวกับว่าเขากำลังสะสมพลังหมัด

“หมัดยุบครึ่งก้าว” ของฉีเติ่งเสียนตามมาด้วย “กำปั้นวัชระ” ของจิ่วเฮิง

มีคำกล่าวในสิงอี้ว่า “ครึ่งก้าวสามารถทำลายโลกได้ด้วยหมัดเดียว” และในศาสนาพุทธวัชระคือการดำรงอยู่ที่มั่นคงที่สุด