บทที่ 127 คุมเชิงกัน

“สิบนาที แกอีกรอสิบนาที!”

“ภายในสิบนาที แม้ว่าแกจะคุกเข่าให้ จะเปลื้องผ้าผู้หญิงคนนี้ให้เปลือยเปล่าแล้วมอบให้ฉัน ฉันก็จะไม่มีวันปล่อยแกไป!”

“ใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่าแกยังมีเวลาสิบนาทีในการจัดเตรียมงานศพ!”

จ้าวเฉียงตะโกนอย่างดุเดือด นำโทรศัพท์ใส่ไว้ในกระเป๋า และมองฉีเติ่งเสียนด้วยความเกลียดชัง

หลี่อวิ้นหว่านเดินไปที่ด้านข้างของฉีเติ่งเสียนด้วยความกลัวและพูดเบา ๆ “นายโอเคไหม? เมื่อกี้มีคนทุบตีนายมากมาย!”

“คุณหมายความว่ายังไงมีคนทุบตีผมมากมาย? แน่นอนว่าผมเอาชนะคนมากมายได้ด้วยตัวเอง!” ฉีเติ่งเสียนหัวเราะอย่างผ่อนคลาย

หลี่อวิ๋นหว่านตบฝุ่นบนไหล่ของเขาเบาๆ ดวงตาของเธออ่อนโยนขึ้น ยังมีผู้ชายแบบไหนที่อยู่ด้วยแล้วจะรู้สึกปลอดภัยมากกว่าฉีเติ่งเสียนล่ะ?

เธอมีความรู้สึกที่ดีกว่าก่อนหน้านี้ และในเวลานี้เธอรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าเธอเลือกคนไม่ผิด

“ยังไงซะฉันจะทำให้มันชัดเจนก่อน แม้ว่าเมิ่งเมิ่งจะมีความรู้สึกมาต่อสู้กับฉัน แต่ฉันก็จะไม่ยอมแพ้หรอก!” หลี่อวิ๋นหว่านคิดกับตัวเอง

พนักงานของเทียนไล่แคปปิตอลก็เชื่อมั่นในอำนาจของฉีเติ่งเสียนด้วยเช่นกัน และพวกเขาต่างก็ชื่นชม

แม้ว่าเขาจะเป็นประธานของเทียนไล่แคปปิตอลแต่เขาก็เก่งในการต่อสู้ เขาเป็นเพียงอันธพาลในชุดสูท

สิบนาทีต่อมา เสียงของเครื่องยนต์ดังมาจากนอกประตู และผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในเทียนไล่แคปปิตอล

“มาแล้ว มาแล้ว คนที่เรียกโดยประธานจ้าวมาแล้ว! ไอ้สารเลว ให้คนรอมาเก็บศพของแกก่อนเถอะ!”

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นประธานจ้าวถูกทุบตีอย่างรุนแรง! แต่ฉันมั่นใจว่าจะต้องทนทุกข์ทรมานยิ่งกว่านี้!”

“ฉันให้เงินแก 50 ล้านแต่แกไม่ต้องการมัน งั้นฉันจะให้เหรียญนรก 50 ล้านเหรียญกับแก และให้แกเก็บมันไว้และนำไปใช้ในนรก”

คนของจ้าวเฉียงรู้สึกตัวและเริ่มตะโกนทีละคน

หวังเป้านำคนกลุ่มใหญ่จากหู่เหมินกรุ๊ปเข้ามาในเทียนไล่แคปปิตอล เมื่อเขาเห็นจ้าวเฉียงและลูกน้องสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

ศีรษะของหวังเป้าถูกพันด้วยผ้าพันแผลและเขายังมีอาการบาดเจ็บบนร่างกายอยู่ สิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ฉีเติ่งเสียนเป็นคนทิ้งไว้

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนเห็นหวังป้าเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่จ้าวเฉียงโทรหาจะเป็นหวังเป้า

“จ้าวเฉียง ใครกล้าทุบตีนายแรงขนาดนี้ ฉันไว้ชีวิตมันไม่ได้!” หวังเป้าคำรามเสียงดังและช่วยจ้าวเฉียงให้ลุกขึ้นจากโซฟา

“พี่เป้า ผู้ชายคนนี้! มันเป็นคนที่ทุบตีผม!” จ้าวเฉียงชี้ไปที่จมูกของฉีเติ่งเสียนยแล้วตะโกน

ทันทีที่หวังเป้าเห็นฉีเติ่งเสียนร่างกายของเขาก็อดไม่ได้ที่จะสั่นไหวและใบหน้าของเขาก็ดูจะได้รับความลำบากเป็นอย่างมาก เขาไม่คิดว่าจะเป็นฉีเติ่งเสียนที่มีเรื่องกับจ้าวเฉียง!

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า “ฮ่าฮ่า นี่หวังเป้าน้องชายของประธานหวังใช่ไหม? เป็นไงอยากจะช่วยจ้าวเฉียงไหม?”

เมื่อหวังเป้าเห็นฉีเติ่งเสียนเขารู้สึกผิดโดยไม่มีเหตุผล เขาถูกโจมตีอย่างสาหัสโดยฉีเติ่งเสียนในครั้งที่แล้วและหวังหู่ก็อยู่ด้วย ในท้ายที่สุดฉีเติ่งเสียนก็เอาชนะปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่อย่างเฉินหยงเหนียนของพวกเขาได้

“สกุลฉี หยุดโวยวายได้แล้ว มาสู้กันอีกครั้ง นายจะเอาชนะได้อีกกี่คน!” หวังเป้าเหลือบมองผู้ใต้บังคับบัญชาหลายสิบคนที่เขาพามาด้วยความรู้สึกมั่นใจ และตะโกนเสียงดัง เพื่อแสดงความกล้าหาญ

“ไม่เลวเลยนี่! สังคมนี้ไม่ใช่ยุคที่คุณสามารถต่อสู้หรือเป็นพี่ใหญ่ได้อีกต่อไปแล้ว ความสามารถในการต่อสู้จะมีประโยชน์อะไร? คุณสามารถเอาชนะคนได้กี่คน? คุณสามารถยิงปืนได้ไหม?!” ท่าทีของจ้าวเฉียงนั้นแข็งกร้าวมาโดยตลอด

ฉีเติ่งเสียนขี้เกียจเกินกว่าจะพูดเรื่องไร้สาระกับพวกเขา และเดินตรงไปด้านหน้าแล้วพูดอย่างใจเย็น “ดูนี่สิ หวังเป้าคุณวางแผนที่จะช่วยจ้าวเฉียงทำสิ่งนี้เหรอ?”

“อวดดีมากเลยนะ กล้าพูดกับพี่เป้าแบบนั้นเลย?”

“ให้ความเคารพกันมากกว่านี้หน่อยสิ ไม่เช่นนั้นปากเน่าๆของแกจะถูกตบเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในไม่ช้า”

“ไอ้อัธพาล แกเป็นใคร? แกกล้าเรียกพี่เป้าด้วยชื่อของเขาเหรอ?”