ตอนที่ 128
บทที่ 128 ลูกชายของหัวหน้าตำรวจ
October 21, 2026
“พาคนออกไปเหรอ? จะไม่ทำให้แม่น้ำขุ่นเหรอ?”
“ฮิฮิฮิ ล้อฉันเล่นเหรอ?”
“บริษัทของฉันถูกเขาทำลายจนอยู่ในสภาพนี้ นายยังบอกว่าไม่ได้ทำให้แม่น้ำขุ่นเหรอ?”
หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ยินคำพูดของหวังเป้าเขาก็หัวเราะและส่ายหัวเล็กน้อย
จ้าวเฉียงพูดด้วยความโกรธ “พี่เป้า หมายถึงอะไร? ผมถูกทุบตีอย่างหนัก จะปล่อยเรื่องนี้ไปได้อย่างไร?!”
หวังเป้าตะลึงอีกครั้ง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าทั้งสองฝ่ายจะไม่พร้อมที่จะปล่อยให้เรื่องนี้จบลง แต่พวกเขากลับมีความคิดที่จะขุดลึกลงไปเรื่อยๆ ซึ่งทำให้เขารู้สึกทำอะไรไม่ถูกเป็นอย่างมาก
“พี่ชาย สถานการณ์กำลังน่าสนใจ!"
“ลองมองดูให้ดีๆ มีผู้คนมากมายจากเซี่ยงกรู๊ป และลูกน้องของผมยังไม่ทันได้ลงมือ.......”
“ผู้ชายคนนี้มันบ้าพลังอีกแล้ว! ไม่มีใครปกป้องเราได้แล้ว ถ้าเราโดนเขาจับได้ ผลจะเป็นยังไง?”
หวังเป้าต้องดึงจ้าวเฉียงเข้ามาและเริ่มโน้มน้าวเขาด้วยเสียงต่ำ เขารู้สึกหดหู่เล็กน้อย หวังเป้ามักจะรังแกคนอื่นมาโดยตลอด แต่คราวนี้เขาต้องยอมแพ้มันน่าหงุดหงิดจริงๆ!
หลังจากที่จ้าวเฉียงได้ยินสิ่งนี้เขาก็ทำการโบกมือแล้วพูดด้วยใบหน้าที่เยาะเย้ย “ผมคิดว่าพี่เป้าเป็นคนตรงไปตรงมา แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนขี้ขลาดด้วย?!”
หวังเป้าดูไม่มีความสุขและรำคาญเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าจ้าวเฉียงจะหยาบคายขนาดนี้
“กลับมาหาน้องชายของคุณชายในหู่เหมินกรุ๊ปเหรอ? แค่นั้นเหรอ?”
“ยอมแพ้เมื่อทนไม่ไหวเหรอ?!”
“เป็นเรื่องน่าเสียดายสำหรับจ้าวเฉียงคนนี้มาก ที่เรียกคนแบบคุณว่าพี่ชาย!”
“จากนี้ไปคุณไม่คู่ควรที่จะเป็นพี่ชายของผมอีกต่อไป!”
“คุณมันขี้ขลาด แต่ผมไม่ขี้ขลาด! วันนี้ ถ้าผมไม่ฆ่าใครในสกุลฉี สกุลของผมก็ไม่ใช่จ้าวอีกต่อไป!”
จ้าวเฉียงไม่ต้องการยุติเรื่องนี้ และต้องตัดสินระหว่างความเป็นและความตายกับฉีเติ่งเสียนในวันนี้
หวังเป้าพยักหน้าด้วยใบหน้าที่ลำบากใจและพูดว่า “เอาล่ะๆ จ้าวเฉียงถ้านายไม่ฟังคำแนะนำของฉัน ฉันจะไม่พูดอะไรอีก นายจะมีชีวิตอยู่และตายมันก็เรื่องของนาย!”
หลังจากพูดจบ หวังเป้าก็โบกมือและออกจากเทียนไล่แคปปิตอลไปพร้อมกับคนของเขา
บริษัทไม่ได้ถูกทำลายโดยคนของหวังเป้า ดังนั้นฉีเติ่งเสียนจึงไม่พูดอะไรมาก เขาโบกมือและขอให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเซี่ยงกรุ๊ปออกไปให้พ้นทาง และปล่อยให้คนของหวังเป้าเดินออกไป
“สกุลฉี อย่าคิดนะว่านายจะฆ่าฉันได้เพียงเพราะหวังเป้าขี้ขลาด! คนอย่างหวังเป้ามาที่นี่เพื่อทำให้ฉันอับอาย!”
“วันนี้ฉันจะแสดงให้นายเห็นว่าบรรพบุรุษรุ่นที่สองที่แท้จริงคืออะไร!”
“อย่าคิดว่านายสามารถทำอะไรก็ได้ที่นายต้องการถ้านายสามารถต่อสู้ได้ ฉันจะดูว่านายสามารถยิงปืนได้หรือไม่!”
จ้าวเฉียงพูดอย่างชั่วร้ายและหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาอีกครั้ง
เมื่อคนของจ้าวเฉียงได้ยินว่าเขาแข็งแกร่งมาก พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องเสียงดัง
“นี่คือประธานจ้าว เขาจะไม่มีวันยอมแพ้ เขาเป็นคนเดียวที่เหยียบย่ำคนอื่น คนอื่นจะเหยียบย่ำเขาได้อย่างไร?”
“หวังเป้ากลัวจนหัวหด ประธานจ้าวจะไม่ย่อขนาดตัวของเขาหรอก สกุลฉีแค่รอเวลาให้ประธานจ้าวฆ่าเท่านั้น!”
“สกุลฉีเก่งในการต่อสู้มาก แต่ผมไม่เชื่อว่าสังคมนี้จะอยู่รอดได้ต่อเมื่อสามารถต่อสู้ได้เท่านั้น อีกเดียวผมจะดูว่าคุณจะตายอย่างไร!”
เมื่อได้ยินคำพูดที่โหดร้ายเหล่านี้ ทุกคนก็ดูตื่นตระหนกเล็กน้อย ท้ายที่สุดจ้าวเฉียงนั้นแข็งแกร่งมาก ดังนั้นเบื้องหลังและหลังเวทีของเขาก็ต้องแข็งแกร่งเช่นกัน
ฉีเติ่งเสียนดูเฉยเมยและนั่งลงบนเก้าอี้ที่สะอาด เขายกมือขึ้น และส่งสัญญาณให้จ้าวเฉียงเริ่มแสดงอย่างรวดเร็ว
จ้าวเฉียงคว้าโทรศัพท์มือถือของเขาแล้วกดหมายเลขแล้วพูดเสียงดัง “พ่อครับ ผมถูกทุบตี พาคนมาที่นี่ให้เร็ว!”
หลังจากพูดไปสองสามคำจ้างเฉียงก็วางสายโทรศัพท์ จ้องมองไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้วกล่าว “นายตายแน่!”
ฉีเติ่งเสียนยักไหล่อย่างเฉยเมยแล้วยกมือขึ้นเพื่อดูนาฬิกาเรือนใหม่ ความอดทนของเขามีจำกัดและเขาก็พร้อมที่จะให้เวลากับจ้าวเฉียงเป็นครั้งสุดท้าย