บทที่ 1286 สิ่งที่เรียกว่าตัวตน

ไม่ว่าจะเป็นใคร ที่ถูกจ้องจากยอดฝีมืออย่างจิ่วเฮิงด้วยท่าทางแปลก ๆ แบบนี้ย่อมทำให้เขารู้สึกแปลกในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับคนที่มีไหวพริบอย่างฉีเติ่งเสียนเขารู้สึกไม่สบายใจที่ถูกจ้องมองจากจิ่วเฮิง

หลังจากที่จิ่วเฮิงมองเขาสักพัก เขาก็ส่ายหัวก่อนจะถอนหายใจ: “ท่านอาจารย์เสี่ยวฉี ฉันตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะอยู่ให้ห่างกับคุณ!”

ฉีเติ่งเสียนเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “ถ้าอยู่ห่างจากฉัน ไม่มีที่ให้ระบายอารมณ์เอานะ”

จิ่วเฮิงกระตุกมุมปากเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ฉันอยากระบายอารมณ์นะ แต่ไม่อยากถูกหลอก!”

ฉีเติ่งเสียนเข้าใจว่าจิ่วเฮิงเห็นเขาทำตัวเหมือนพวกโรคจิต เขาจึงรู้สึกหวาดกลัว ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขามองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ แบบนี้

“เฮ้ อาจารย์จิ่วเฮิงไม่ต้องห่วง ฉันทำกับศัตรูอย่างโหดเหี้ยมเหมือนฤดูหนาว แต่ฉันปฏิบัติต่อคนของฉันอย่างอบอุ่นเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลินะ” ฉีเติ่งเสียนเอื้อมมือออกไปและตบไหล่ของจิ่วเฮิงแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

จิ่วเฮิงตกใจมากจนกระโดดถอยกลับก่อนจะลูบไหล่ตัวเองซ้ำๆ

ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยใบหน้าที่มืดมน: “หมายความว่ายังไง?”

จิ่วเฮิงพูดอย่างเย็นชาว่า: “ใครจะรู้ล่ะว่าคุณถือโอกาสนี้จับตามองฉันหรือเปล่า? นิสัยอย่างคุณ ฉันไม่อยากจะเชื่อ!”

ฉีเติ่งเสียนกลอกตา คิดว่าต่อไปเขาต้องหัดโหดบ้างเสียแล้ว ที่ในเวลาปกติเขามักจะหลีกเลี่ยงทำแบบนั้นกับคนรอบตัว เพื่อไม่ให้ทุกคนมองหรือสงสัยเขาในทางไม่ดี

“ไม่เพียงแต่เราต้องกวาดล้างคนพวกนั้นจากแก๊งบิ๊กเซอร์เคิล แต่เรายังต้องจับฟู่จี้หมิง แล้วจะเรียกค่าไถ่ด้วยซะเลย!” ฉีเติ่งเสียนพึมพำ

จิ่วเฮิงที่อยู่ด้านข้างก็ตกตะลึงแล้ว ไอ้บ้านี้เป็นคนประเภทไหนกันแน่?

เขาอยากจะต่อสู้กับแก๊งบิ๊กเซอร์เคิล แม้เขาจะรู้สึกตื่นเต้น เลยว่าฉีเติ่งเสียนกำลังจะอวดความกล้าหาญของนักศิลปะการต่อสู้

ใครจะรู้ ผู้ชายคนนี้หันกลับมาแล้วโทรหาอวี้เสี่ยวหลง และขอให้เธอระดมทหารมืออาชีพเพื่อจัดการกับกองกำลังทางอากาศเหล่านี้

กองกำลังทางอากาศเหล่านั้นเรียกได้ว่าความสามารถใกล้เคียงกับทหาร แต่เมื่อเทียบกับทหารที่ได้รับการฝึกฝนอย่างเป็นระบบอย่างแท้จริงก็ถือว่ายังมีช่องโว่อยู่มาก แถมยังมีประเทศหนุนหลังอยู่!

“ผู้ชายคนนี้เป็นโรคจิต ยอมแพ้เขาเลยจริงๆ!” จิ่วเฮิงคิดกับตัวเอง “ไม่เพียงต้องการทำลายกองกำลังทางอากาศอื่นเท่านั้น แต่ยังลักพาตัวคนอีก!”

ฉีเติ่งเสียนมีรอยยิ้มบนใบหน้า เขาไม่จำเป็นต้องจัดการกับแก๊งบิ๊กเซอร์เคิลเอง อวี้เสี่ยวหลงจะเป็นคนจัดการทั้งหมด จะไม่ดีหรือ ถ้าได้นั่งอยู่บนเขาดูเสือสู้กัน?

ฉีเติ่งเสียนให้จิ่งเฮิง กลับไปคนเดียวก่อน ในขณะที่เขาไปที่มหาวิหารในจิงเต่า

หลังจากการรักษาอาการบาดเจ็บของเฉียวชิวเมิ่งคงที่ หลังจากได้รับน้ำศักดิ์สิทธิ์ ความสามารถในการฟื้นตัวของเธอก็เริ่มแข็งแกร่งมากกว่าคนทั่วไป

“ดีขึ้นหรือยัง?” ฉีเติ่งเสียนเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปถามด้วยรอยยิ้ม

“ดีขึ้นเยอะมากแล้ว ตอนแรกคิดว่าตัวฉันเองจะไปแล้วดสียอีก” เฉียวชิวเมิ่งนอนอยู่บนเตียง ด้วยท่าทางอ่อนแรง ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ฉันได้แก้ไขปัญหาปัจจุบันของกองทัพราตรีนิรันดร์ที่เจอแล้ว สมเด็จพระสันตะปาปาได้มอบหมายการก่อตั้งองค์กรอัศวินแห่งแสงเข้าร่วมในกองทัพราตรีนิรันดร์ ตอนนี้เธอเหมือนเป็นหัวหน้าของฉันแล้ว!” ฉีเติ่งเสียนนั่งลงข้างเตียงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

เฉียวชิวเมิ่งตกตะลึงทันทีและพูดด้วยความประหลาดใจ: “ฉันไม่ได้คิดว่าคุณจะมีความสามารถขนาดนี้ คุณสามารถโน้มน้าวสมเด็จพระสันตะปาปาได้ แบบนี้ฉันไม่ต้องกังวลว่ากองทัพราตรีนิรันดร์จะโดนหมายหัวอีกต่อไป!”