บทที่ 1287 ฉีเหล่าหลิ่ว

หลังจากออกจากโบสถ์จิงเต่า ฉีเติ่งเสียนก็ตรงกลับไปที่ห้องพักของหยางกวนกวน

ผู้หญิงมีเงินถือว่าดี ไปไหนที่ไหนก็ซื้อห้องไว้ได้ ไม่รบกวนผู้ชาย...

ฉีเติ่งเสียนดีใจที่เขาเติบโตในเรือนจำโยวตูถ้าเขาเป็นคนธรรมดา เขาคงจะเรียนมากกว่าสิบปี แล้วทำงานหนักเพื่อเป็นหนี้บ้านอีกสามสิบปี มีสินเชื่อรถยนต์อีกห้าหกปี? แค่คิดถึงชีวิตแบบนั้นเขาก็ตัวสั่น

จิ่วเฮิงได้บอกหยางกวนกวนทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านของตระกูลเฮ่อในวันนี้แล้ว แต่เขาไม่ได้พูดอะไรมาก หรือมีการพูดถึงเรื่องที่ทำให้เกิดปัญหา

เพราะเขาได้เห็นสิ่งที่ฉีเติ่งเสียนสามารถทำได้แล้วในวันนี้

เขาไม่ต้องการให้ฉีเหล่าหลิวจอมโรคจิตไม่พอใจ จากการกระทำของเขา เพราะเขาไม่รู้ว่าจะต้องตายแบบไหน!

จิ่วเฮิงคิดอยู่พักหนึ่งว่าจะหลีกเลี่ยงฉีเหล่าหลิวจอมโรคจิตได้อย่างไร?

คำตอบสุดท้ายคือ – ชาติหน้าก็ต้องระวังด้วย

“หมาป่าโลภ ฉันหิวแล้ว หามื้อดึกให้ฉันหน่อยสิ!” ฉีเติ่งเสียนตะโกนเรียกหมาป่าโลภที่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้อง

ใบหน้าของหมาป่าโลภเต็มไปด้วยความหดหู่ มันทำให้เขาไม่พอใจและพูดว่า: “เป็นไร ดูท่าทางไม่มีความสุขเลย?”

หมาป่าโลภยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า: “ใครจะกล้า! ไม่ว่าจะเป็นนายใหญ่หรือรองหัวหน้าใหญ่ ต่างล้วนเป็นผู้มีพระคุณ ยังไงฉันยินดีให้บริการอยู่ดี”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มเยาะและพูดว่า “มีคนหักขาแล้วโยนไม้ค้ำให้ หากไม่มีไม้ค้ำ นายก็เดินไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วนายต้องขอบคุณอย่างขมขื่นแถมยังเรียกว่ามีพระคุณอีก!”

โดยปกติแล้วหมาป่าโลภไม่กล้าพูดออกมาต่อหน้าความเห็นถากถางดูถูก เขารู้สึกว่าระดับการเสียดสีของฉีเติ่งเสียนเทียบได้กับระดับของลู่ซู

หมาป่าโลภไปห้องครัว เพื่อทำมื้อดึกให้ฉีเติ่งเสียน

จิ่วเฮิงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้น่าสงสาร วันนี้เขาจะเว้นไม่รับเขาเป็นคู่ซ้อมสักวัน

“ใช้วิธีนี้เพื่อจัดการกับกองกำลังทางอากาศแก็งบิ๊กเซอร์เคิล หากข่าวแพร่กระจายออกไป ผลกระทบที่ตามมาจะไม่หนักหนาใช่ไหม?” หยางกวนกวนมีข้อสงสัยเกี่ยวกับวิธีของฉีเติ่งเสียน

“จะมีอะไร ถ้าพวกเขาแน่จริง ก็อาจจะหลอกฉันกลับก็ได้!” ฉีเติ่งเสียนตอบอย่างง่ายดาย

หยางกวนกวนกล่าวว่า: “แต่คุณเป็นคนของเจียงหู่ หากคุณใช้อำนาจในการแก้ปัญหาเรื่องเจียงหู่ จะต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างแน่นอน”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ลืมไปแล้วหรือว่าฉันเป็นนายพลจัตวาของกรมยุทธการมาก่อน! อีกอย่างทุกคนก็รู้จักตัวตนของฉันดี แม้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ได้ ฉันก็ไม่ใส่ใจ”

“อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยตกเป็นเป้าหมายของเจ้าหน้าที่มาก่อน ฉันเคยถูกรวมอยู่ในพวกก่อการร้ายมาก่อนด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้เรื่องนี้”

“ที่ทำกับแก๊งบิ๊กเซอร์เคิลแบบนี้ เพราะพวกนั้นล้ำเส้นมามากกเกินไป ฉันจึงเลือกที่จะใช้วิธีการที่ร้ายกาจขนาดนี้”

จิ่วเฮิง ชายเจียงหูผู้บริสุทธิ์ทนฟังคำพูดเหล่านี้ไม่ได้ ไม่ว่าฉีเติ่งเสียนจะโต้แย้งอย่างไรเขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนภาพลักษณ์ของเหล่าหลิวที่ในใจได้

เขาจึงเลือกที่จะเข้านอน เขาเริ่มฟื้นตัวได้ดี จากอาการบาดเจ็บที่สมอง และความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาตอนนี้อยู่ที่ประมาณ 80% แล้ว

ฉีเติ่งเสียนกดโทรศัพท์โทรเหลยเจิ้นฉีอีกครั้งและถามว่า “อาการของพี่เหลย ดีขึ้นแล้วยัง?”

เหลยเจิ้นฉียิ้มและพูดว่า: “ขอบคุณที่เป็นห่วง ช่วงนี้ก็ดีขึ้นมากแล้ว ถือว่าโชคดีที่เรือตระกูลเหลยไม่ได้มีปัญหาช่วงนี้”