บทที่ 1311 หมาป่าโลภไม่มีที่สอง

คำพูดของเหอเซียวทำให้ทุกคนประหลาดใจเล็กน้อย ปรากฏว่า สองคนนี้มีความแค้นกันมาก่อนหน้านี้นี่เอง!

เหอเซียวเป็นถึงคุณชายของตระกูลเหอในจิงเต่า แม้ว่าเขาจะมาจากบ้านหลังที่สาม แต่อำนาจในมือของเขาก็ไม่ด้อยเลย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมองสถานการณ์นี้ แม้แต่เฮ่อเซียนเซียนคุณหนูใหญ่ของตระกูลเหอ ก็มีสถานะเป็นฝ่ายตรงข้ามกับฉีเติ่งเสียน...

การเป็นศัตรูกันกับคนสองคนนี้เท่ากับการเป็นศัตรูกับตระกูลเหอทั้งหมดโดยตรงไม่ใช่หรือ? หากคุณยั่วยุตระกูลเหอในจิงเต่า มันจะมีผลดีอะไร? ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคุณหลาน สิ่งมีชีวิตลึกลับจากเมืองหลวงผู้นี้อีกด้วย

เฮ่อเซียนเซียนก็เอ่ยปากพูดขึ้นว่า: "คุณฉีไม่ว่ายังไงก็ตามเหอเซียวก็เป็นน้องชายของฉันด้วย ครั้งก่อนคุณทุบตีเขาไป วันนี้ ไม่ว่าอย่างไรคุณก็ควรให้คำอธิบายใช่ไหม? ไม่เช่นนั้น หากเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นมา ฉันก็ยากที่จะห้ามปราม”

ฉีเติ่งเสียนผายมือแล้วพูดว่า “เธอก็ไปเข้าพวกกับหลานอวี่คนรับใช้ชั้นต่ำแล้ว ก็อย่ามาทำตัวโอ่อ่ารโหฐานแถวนี้ได้แล้วมั้ง?”

เฮ่อเซียนเซียนไม่ได้ใส่ใจ พูดอย่างสงบ: "ผู้เข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด หรือจะให้ฉันติดตามนายที่เหมือนมดแดงคิดเขย่าต้นไม้ใหญ่ ขัดกับแนวโน้มของสถานการณ์หรือไง?"

"แม้ว่าเธอเป็นสมาชิกของตระกูลเหอ แต่ฉันยังต้องบอกว่า ไม่ใช่ตาของพวกคุณที่จะตัดสินใจในตระกูลเหอ" ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยสายตาที่เย็นชาและรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

“ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างตลกจริงๆ! เราไม่มีสิทธิตัดสินใจในตระกูลเหอ นายมีสิทธิตัดสินใจหรือไง นายคิดว่านายเป็นใคร?” เหอเซียวชี้ไปที่จมูกของฉีเติ่งเสียนแล้วหัวเราะด้วยความดูถูก บนใบหน้าของเขา

ทุกคนก็คิดว่ามันตลก คนที่แซ่ฉีนั้นอวดดียิ่งนัก ถึงกับบอกว่าคนของตระกูลเหอไม่สามารถตัดสินใจเรื่องของตระกูลเหอได้?

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: "ถูกต้อง ฉันจะเป็นคนตัดใจในตระกูลเหอ! ในเมื่อคุณสองคนทำให้ฉันขุ่นเคือง อำนาจของตระกูลเหอจะไม่อยู่กับพวกคุณอีกต่อไป ฉันคิดว่าเหอตั่วเหลียนไม่เลวเลย ปล่อยให้เธอมาแทนที่ก็ดี"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ในตอนแรกทั้งพื้นที่ก็เงียบไป จากนั้นก็มีเสียงเยาะเย้ยดูถูกดังมา

ทุกคนรู้จักเหอตั่วเหลียนชื่อนี้ดี เป็นคนที่ไม่น่าประทับใจเท่าไหร่

“หยางหยุนจือแม่ของเหอตั่วเหลียนได้รับการสนับสนุนจากฟู่จี้หมิงนายน้อยของแก๊งบิ๊กเซอร์เคิล หากนายต้องการให้เธอเป็นหัวหน้าตระกูลเหอ ดูเหมือนเธอจะยังไม่มีคุณสมบัตินี้” เพียงหนึ่งประโยคเฮ่อเซียนเซียนเผยถึงจุดสำคัญ

“เกรงว่ายัยหนูเหอตั่วเหลียนไม่เคยฝันถึงสิ่งนี้ หลังจากได้ยินสิ่งที่นายพูด ฉันคิดว่าเธอคงจะขอบคุณนายจริงๆ ใช่ไหม ฮ่าฮ่าฮ่า…” เหอเซียวหัวเราะอย่างไร้ยางอาย ส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับได้ยินเรื่องตลกดีๆ

อย่างไรก็ตาม ฉีเติ่งเสียนดูสงบและพูดว่า: "ในอีกไม่กี่วัน จะได้ทราบถึงผลในเรื่องนี้ เฮ่อเซียนเซียนเธอแค่อย่ามาเสียใจภายหลังก็พอ"

จู่ๆ ความสง่างามของเฮ่อเซียนเซียนก็ลดไป และก็พูดอย่างเฉยเมย: "ไม่เจียมตัว ไม่ดูกำลังและความสามารถตัวเอง เป็นแค่มดก็พยายามอยากจะสะดุดช้างด้วย? คุณฉี คุณได้ออกเกมแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของจิงเต่าอีกต่อไป คุณควรกลับไปในที่ที่คุณจากมา อย่าทำให้ตัวเองอับอายที่นี่ พูดสิ่งที่ทำให้ผู้คนหัวเราะกับเรื่องไร้สาระเช่นนี้”

เฉินชิงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองที่ฉีเติ่งเสียนเขาไม่คาดคิดว่างานของฉีเติ่งเสียนในจิงเต่า จะยากที่จะดำเนินการเช่นนี้

เหอเซียวพูดว่า: "เขาไสหัวไปไม่ได้แล้ว อยากไสหัวไป วันนี้เขาต้องได้รับความยินยอมจากฉัน!"

หลังจากพูดเช่นนี้ เหอเซียวก็ตะโกน: "หมาป่าโลภ มานี่หน่อย!"

หมาป่าโลภซึ่งยืนอยู่ที่นั่นอดไม่ได้ที่จะตกใจ เขากำลังจะก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวเขา ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนั้น ตั้งแต่สมัยติดคุกเมื่อถูกเรียกชื่อ เขาจะต้องลุกขึ้นยืน

อย่างไรก็ตาม เขาก็รู้สึกตัวและตระหนักว่าชายคนนี้ไม่ได้เรียกเขา

จากนั้น มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นข้างๆ เหอเซียว และเขาพูดว่า: "นายน้อยเหอ โปรดสั่งการ!"

“โอ้ ฉันลืมแนะนำพวกคุณ! นี่คือหนึ่งในราชาผู้โด่งดังแห่งโลกใต้ดิน ฉายานามว่า หมาป่าโลภ ฉันใช้เงินไปเยอะมากเพื่อจ้างมาจัดการกับนาย” เหอเซียวมองที่ฉีเติ่งเสียนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และแนะนำชายที่อยู่ข้างๆ เขา