บทที่ 1313 กฏของฉัน

ไม่มีใครคาดคิดว่ามาเฟียเช่นนี้ที่เฮ่อเซียวจ้างมา จะถูกกำจัดโดยคนที่ไม่ทีรากฐานอย่างง่ายดาย

มาเฟียที่แอบอ้างเป็นหมาป่าโลภสลบอยู่บนพื้นแล้ว เมื่อครู่นี้เขาถูกทุบตีอย่างรุนแรง ไม่ถึงกับตายในที่เกิดเหตุถือว่าเป็นสิ่งที่ดีแล้ว

แม้ว่าหมาป่าโลภจะดูเหมือนหมาป่าตัวน้อย แต่ธรรมชาติของมันก็รุนแรงและโลภ เมื่อเปิดเผยออกมาแล้วนั้นก็น่ากลัวมาก

แม้ว่าเฮ่อเซียวจะชื่อว่าเฮ่อเซียว แต่เขาไม่สามารถหัวเราะได้ในขณะนี้

คนที่ชอบหัวเราะมักจะไม่ใช่คนโชคร้าย เพราะคนส่วนใหญ่ที่โชคร้ายมักจะหัวเราะไม่ออก

ตอนนี้เฮ่อเซียวก็หัวเราะไม่ออก

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าให้หมาป่าโลภชี้ไปที่ตัวปลอมที่นอนอยู่บนพื้นแล้วพูดว่า "เอาเงินห้าสิบล้านดอลล่าร์ที่เขาได้รับออกมา แล้วปล่อยเขาไป"

หลังจากพูดสิ่งนี้ ฉีเติ่งเสียนเขาก็เดินไปหาเฮ่อเซียว ก้มตัวลงเล็กน้อยแนบหูของเขาแล้วพูดว่า "เมื่อครู่นี้นายพูดว่าอะไรนะ?"

"ให้ฉันคุกเข่าลง? จากนั้นขอโทษนาย ให้นายจัดการ แล้วนายจะไว้ชีวิตฉัน?"

“ตอนนี้ จะให้ฉันคุกเข่าลงให้นายอีกไหม?”

เฮ่อเซียวนึกถึงวันนั้นที่เขาถูกคว้าหัวแล้วกระแทกเข้ากับกำแพง เขาก็ขนลุก ตัวสั่นเทาไปทั้งตัว เขาตะคอกด้วยเสียงที่เข้มงวด: "ไอ้คนแซ่ฉี ฉันขอเตือนนะว่านายอย่าทำอะไรไปเรื่อย ถ้าทำอะไรไปเรื่อย จะไม่ได้รับผลดีอะไรเลย มีคนมากมายที่เห็นเป็นพยานว่านายทำร้ายฉัน เมื่อถึงเวลา ฉันจะรายงานเจ้าหน้าที่ และแม้แต่สมเด็จพระสันตะปาปาก็ไม่สามารถช่วยนายได้"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มเยาะและพูดว่า "มีอย่างที่ไหนที่อนุญาตผู้ว่าฯวางเพลิง ห้ามประชาชนจุดตะเกียง? เมื่อกี้นายให้มาเฟียหมาป่าโลภคนนี้เอาชีวิตของฉันนะ!”

เฮ่อเซียนเซียนพูดอย่างเย็นชา: "คุณฉีไม่ว่าคุณจะพูดอะไร เฮ่อเซียว พวกเขาเป็นทั้งน้องชายของฉันและเป็นสมาชิกของตระกูลเฮ่อของเรา หากคุณแตะต้องเขา คุณจะต้องเตรียมพร้อมที่จะแบกรับความโกรธเกรี้ยวของตระกูลเฮ่อของเรา!"

“ตระกูลเฮ่อ? ต้องฟังตระกูลเฮ่อเธอทุกอย่างหรือไง? ตอนนี้ไปรวมความแข็งแกร่งของตระกูลเฮ่อก่อน รวมตัวกันได้เมื่อไหร่ ค่อยมาคุยกับฉันใหม่" ฉีเติ่งเสียนยิ้มเยาะ

ตอนนี้ความแข็งแกร่งของตระกูลเฮ่อ กระจัดกระจายและมีการต่อสู้ภายในที่รุนแรงเป็นไปไม่ได้ที่จะรวมตัวจัดการกับผู้คน

การแสดงออกของเฮ่อเสียนเซียนเปลี่ยนเป็นเย็นชา เธอหันไปด้านข้างแล้วพูดว่า "พี่หลาน คุณจะนั่งดูคนนอกทุบตีผู้คนและสร้างปัญหาในคฤหาสน์ของคุณเหรอ?!"

จากนั้นพี่หลานก็เดินออกมา พร้อมกับคนบอดี้การ์ดติดอาวุธหลายคนที่สวมชุดสูทสีดำ ถือปืนไรเฟิลอัตโนมัติที่น่าเกรงขามอยู่บนหน้าอกและดูเหมือนพวกเขาได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มงวด

“หืม? ชุดกันกระสุนที่เจอร์แมนิกสร้างขึ้น และ G36C ที่ผลิตในเยอรมันนี” เฉินชิงอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นบอดี้การ์ดเหล่านี้

อุปกรณ์บนบอดี้การ์ดพวกนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมาก แค่ชุดก็คุ้มแล้ว! หากไม่สังเกตดีๆ ก็ยากที่จะบอกความแตกต่างจากชุดสูทปกติได้

หลานอวี่ก็หัวเราะในเวลานี้และพูดว่า: "ฉันลืมไป นี่คือคฤหาสน์ของพี่หลาน พี่หลาน มีคนกำลังสร้างปัญหา ทุกคนก็เห็นแล้ว ขอถามหน่อยค่ะว่าจะจัดการกับมันอย่างไร!"

พี่หลานพยักหน้า แล้วพูดกับพวกฉีเติ่งเสียน: "พวกคุณกลับไปเถอะ เห็นแก่ที่พวกคุณมาที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ ฉันจะไม่เอาเรื่องพวกคุณ"

เฉินชิงกล่าวว่า: "พี่หลาน ดูเหมือนว่า มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน”

ดวงตาของพี่หลานเย็นชา ไม่เป็นมิตรเหมือนตอนที่เธอทักทายในก่อนหน้านี้อีกต่อไป และเธอก็พูดอย่างเย็นชา: "นี่คือคฤหาสน์ของฉัน กฎของฉัน เป็นกฎ! หลักการของฉัน นั่นคือความจริง!”

"ฉันรู้ว่าคุณเป็นนายน้อยของตระกูลเฉินแห่งหนานหยาง แต่แล้วไงล่ะ คุณคิดว่าตระกูลเฉินแห่งหนานหยางสามารถทำให้ฉันกลัวได้งั้นหรือ?"

“ประโยคเดียว พวกคุณจะฟังฉันไหม?"

หมาป่าโลภอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยรอยยิ้ม: "เฮ้ สาวสวย มีอะไรก็พูดกันดีๆ ฉันมาเฟียคนนี้นิสัยไม่ดีเท่าไหร่นะ!

พี่หลานที่มีสายตาดุจดาบมองไปที่หมาป่าโลภ แฝงด้วยเจตนาฆ่า