ตอนที่ 133
บทที่ 133 ปรมาจารย์ฉีผู้นี้
October 21, 2026
“มุมมองและวิธีการของปรมาจารย์ฉีเป็นหนึ่งในบุคคลที่โดดเด่นที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาในชีวิต”
“เมื่อตอนนายกหวงป่วยหนัก คุณซุนใช้เหอชวนอูอายุร้อยปีเป็นยารักษา....”
“กลับกลายเป็นว่าปรมาจารย์ฉีเตะเขาที่จุดฝังเข็มของนายกหวงกระทุ้งให้เลือดที่เป็นพิษออกมา.....”
ซุนซิงเสวียนบรรยายเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ซึ่งทำให้กลุ่มแพทย์และคนดังที่มาเข้าร่วมงานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง
ปรมาจารย์ฉีคนนี้เก่งมากขนาดนั้นหรือ? อาการของหวงเหวินหลั่งหายขาดด้วยการเตะเพียงครั้งเดียว ซึ่งเกือบจะทำให้ซุนซิงเสวียนผิดพลาดครั้งใหญ่!
ซุนโหย่วเหวยอดยิ้มและพูดกับทุกคนในตระกูลเฉียว: “พวกคุณได้ยินใช่ไหม? ทักษะการแพทย์ของปรมาจารย์ฉีนั้นยอดเยี่ยมมาก!”
“บางคนก็ไร้ยางอาย พูดออกมาได้อย่างไรว่าปรมาจารย์ฉีเป็นแค่การสรรเสริญที่ไร้สาระ?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วตอนนี้ คุณอยากตบหน้าผมไหม?”
ทุกคนในตระกูลเฉียวมองฉีเติ่งเสียนใบหน้าด้วยความรังเกียจ พวกเขารู้สึกว่าคน ๆ นี้ไม่มีความสามารถอะไรแถมยังปากไม่ดีอีก แม้แต่ปรมาจารย์ฉี ที่ซุนซิงเสวียนเคารพยกย่องมากก็ยังกล้า
“คนบางคนแค่อยากให้มีอะไรเกิดขึ้นกับผู้อาวุโสของเราเท่านั้นแหละ?”
“เขามีเจตนาซ่อนเร้นและจิตใจของหยาบกระด้าง! คิดว่าเขาทำแบบนี้โดยเจตนาที่ไม่ดีเขาแค่อยากทำให้ปรมาจารย์ฉี โกรธเพื่อที่อาวุโสของเราจะไม่มีใครมารักษา”
“คนนอก ไร้ความกตัญญู ไร้ซึ่งความเมตตา และไม่มนุษยธรรมเช่นนี้เข้ามาอยู่ในตระกูลเฉียวของเราได้อย่างไร? เราต้องขับไล่เขาออกไปโดยเร็วที่สุด!”
ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนเต็มไปด้วยความเฉยเมย คนพูดมีแต่คนน่าขยะแขยง ทำไมเขาต้องยุ่งกับขยะพวกนี้ด้วย?
ซุนชิงเสวียนกระแอมขึ้นมาในเวลานี้และพูดว่า: “วันนี้ ที่ฉันได้เชิญทุกคนมา รวมถึงนายกหวง เพื่อเป็นพยานในการขอเป็นศิษย์ของฉัน!”
“และปรมาจารย์ฉีก็ได้รับเชิญด้วย!”
“ตอนนี้ ขอให้ปรมาจารย์ฉีขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ!”
ฉีเติ่งเสียน ลุกขึ้นยืนอย่างช่วยไม่ได้และเตรียมที่จะเดินไปยังเวที
เฉียวชิวเมิ่งสะดุ้ง เธอดึงฉีเติ่งเสียนอย่างแรงและพูดด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย “นายบ้าหรือเปล่า?”
ฉีเติ่งเสียนพูด: “ผมคือปรมาจารย์ฉีที่พวกเขาเรียก”
เฉียวชิงอวี่ระเบิดเสียงหัวเราะและพูดว่า: “ถ้าคุณเป็นปรมาจารย์ฉี งั้นฉันก็เป็นวิญญาณของพระโพธิสัตว์อย่างเจ้าแม่กวนอิมแล้วล่ะ!”
“เจ้าขี้แพ้ รีบนั่งลงเร็วๆ และอย่าทำให้ตระกูลเฉียวของเราต้องขายหน้า”
“ทำให้คุณซุน นายกหวง และปรมาจารย์ฉีโกรธ นายจะชดใช้ยังไง?”
เฉียวชิวเมิ่ง ก็มีความกังวลเช่นกัน พูดด้วยความตกใจและความโกรธ: “ฉีเติ่งเสียน นายหยุดสร้างปัญหาได้ไหม!"
ซุนโหย่วเหวยที่อยู่ด้านข้างหัวเราะเยาะทันที: “ฉันพูดถึงปรมาจารย์ฉี ก็เลยแกล้งทำเป็นปรมาจารย์ฉีเหรอ? ฮ่าฮ่า ... ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงหน้าด้านขนาดนี้!”
ฉีเติ่งเสียนขี้เกียจเกินกว่าจะใส่ใจคนเหล่านี้และเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
“จบเห่! เฉียวชิวเมิ่งทำไมไม่จับเขาเร็ว ๆ กว่านี้!” เฉียวชิงอวี่คำรามอย่างบ้าคลั่ง ด้วยสีหน้าหวาดกลัว
ขณะที่เฉียวชิวเมิ่งกำลังจะก้าวไปข้างหน้า ฉีเติ่งเสียนก็เดินไปยืนตรงหน้าซุนซิงเสวียนแล้ว
ซุนซิงเสวียน โค้งคำนับฉีเติ่งสียน กำหมัดชนฝ่ามืออีกด้านและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก: “ศิษย์ซุนซิงเสวียน แสดงความเคารพต่อท่านปรมาจารย์ฉี!”
“ปั๊ก!”
ฉากนั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ผู้ชมที่ได้รับเชิญจากซุนวิงเสวียนต่างก็ตกตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดว่าปรมาจารย์ฉีจะเป็นชายหนุ่มจริงๆ
พวกเขาคิดว่าปรมาจารย์ฉี ควรจะเป็นชายชราที่มีจิตวิญญาณที่เป็นอมตะ พวกเขาไม่คิดไม่ฝันว่าเขายังเด็กขนาดนี้?
นายกหวง ยิ้มให้กับฉีเติ่งเสียนและกล่าวว่า: “ท่านปรมาจารย์ฉี วันนี้คุณต้องเห็นแก่คุณซุน ที่ใช้ความพยายามนับครั้งไม่ถ้วนเพื่อขอเป็นศิษย์!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหวงเหวินหลั่งทุกคนก็ตกใจมากยิ่งขึ้น นี่คือปรมาจารย์ฉีจริงๆ!
ทุกคนในตระกูลเฉียวในใจรู้สึกสับสน ดูเหมือนทุกคนจะท้องไส้ปั่นป่วน พวกเขาพึมพำด้วยความตกใจ