บทที่ 1335 ผมเป็นผู้ฝึกตนเป็นเซียน

“เชี้ยเอ้ย ไอ่หมาเสียนแอคติ้งเนียนมาก ให้ผมทำผมก็ทำได้เหมือนกัน!”

หวงฉีปินเห็นฉีเติ่งเสียนนั่งตัวตรงบนเก้าอี้ไท่ซือ ห้องสนทนากับเสียงหัวเราะเหมือนดั่งกระโดงกรรเชียงนาวาไหม้เป็นจุณ ดวงตาของเขาอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนเป็นสีแดง

จี้ข่ายอดไม่ได้ที่จะไอหนึ่งครั้งและพูดว่า “ด้วยความเคารพ หากคุณขึ้นไป เกรงว่าคุณจะถูกดาบแทงตายและนอนตายอยู่ที่นั่น!”

เหลยเสวี่ยเจียวกล่าว “คุณก็ขึ้นไปตายสิ”

หวงฉีปินรู้สึกอิจฉาในใจ ให้ตายเถอะ มีแฟนหลายคนก็ช่างแล้ว มีผู้หญิงรวยเลี้ยงก็ยอมแล้ว กินโสเภณีฟรีบ่อยๆก็พอทนได้ แต่ทำไมยังต้องเสแสร้งขนาดนี้?!

“คุณชายหวงอย่าคิดว่านี่เป็นชัยชนะที่แน่นอนของอาจารย์ฉี นักบวชลัทธิเต๋าที่ชื่อหลิงชวีคนนี้เก่งมาก ไม่มีใครในโลกสามารถเอาชนะเขาได้ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว!” ผู้จัดการเหลยที่อยู่ด้านข้างในตอนนี้ส่ายหัว เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หลังจากหวงฉีปินได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะตกใจและพูดว่า “อ่า งั้นเขายังอยากจะอวดอีกเหรอ?!”

ผู้จัดการเหลยพูดอย่างช่วยไม่ได้ “คุณยังเลยบอกว่ามันคือการอวดดี! แต่เรื่องการต่อสู้นี้ หมัดและเตะนั้นแม้จะสำคัญมาก แต่บางครั้งการโจมตีความคิดนั้นก็สำคัญมากเช่นกัน”

หวงฉีปินอดไม่ได้ที่จะพอใจอย่างถึงที่สุด กล้าเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่ออวดเก่ง เป็นเรื่องที่เขาทำไม่ได้

“มันเสแสร้งมากว่าอยู่กับผมเสมอ!” หวงฉีปินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

พูดก็พูดเถอะ เล่นก็เล่นได้ แต่เอาเข้าจริงๆแม้แต่คนที่อยู่ฝั่งของฉีเติ่งเสียนก็ไม่ได้มองโลกในแง่ดีว่า เขาสามารถเอาชนะหลิงชวีได้ด้วยเพียงท่าเดียว

ฉีเติ่งเสียนยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือโดยไม่ขยับ เขาเพียงมองไปที่หลิงชวีอย่างเย็นชาและพูดว่า “ถ้าฉันขยับก้นจากเก้าอี้ ถือฉันว่าแพ้!”

หลิงชวีอดไม่ได้ที่จะเดือดดาลอย่างยิ่งกับคำพูดนี้ เพียงจ้องมอง ดาบในมือสั่นเล็กน้อย และทำให้เสียงดาบดังขึ้นทันที

“ได้ ฉันจะดูว่า คุณที่สามารถทำลายความว่างเปล่าและมองว่าเทพเจ้าเป็นสิ่งอมตะได้มันจะเก่งซะแค่ไหน” หลิงชวีตะโกนด้วยความโกรธ และเริ่มขยับเท้า ตามรอยลัทธิเต๋า มือถือดาบยาว และแทงไปที่คิ้วของฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ยกมือขวาขึ้น ไม่รู้ว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในฝ่ามือ และกางฝ่ามือออกแล้วเคลื่อนไปข้างหน้า

หลิงชวีที่กำลังก้าวลูกธนูแทงดาบตรงไป ทันใดนั้นก็เห็นตราประทับจิตรจุลนาคาโบราณพันอยู่ในฝ่ามือของเขาอย่างชัดเจน รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าทันที และสีหน้าก็ซีดลงด้วยความกลัว!

ตราประทับจิตรจุลนาคานี้ เป็นหนึ่งในวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิเต๋า! มีปฐมาจารย์ลึกลับคอยอุ้มอยู่เสมอ

หลิงชวียืนอยู่ตรงหน้าฉีเติ่งเสียน ดาบในมืออยู่ห่างจากคิ้วของเขาเพียงหนึ่งนิ้ว แต่หนึ่งนิ้วนี้ ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถเพิ่มระดับได้อีก

ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนก็ปรากฏสีหน้าเยาะเย้ย และเขากล่าวว่า “ฉันจะให้บทเรียนแทนอาจารย์จื่อหยางเอง คุณพอใจไหม!”

ทันใดนั้นสีหน้าของหลิงชวีก็ซีดลง กัดฟันวางดาบลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “คุณเป็นใครกันแน่”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเฮอๆและพูดว่า “คุณลองกลับไปถามอาจารย์จื่อหยางสิ ว่าฉันเป็นใคร งานชุมนุมศาสนา คุณไม่ได้ไปร่วมใช่ไหม?”

หลิงชวีพยักหน้านิ่งๆ เขาไม่ได้เข้าร่วมการชุมนุมศาสนา ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าฉีเติ่งเสียนเป็นตัวแทนอาวุโสของทั้งลัทธิศักดิ์สิทธิ์ตะวันตกและนิกายเต๋าตะวันออก

เมื่อเห็นว่าหลิงชวีวางดาบในมือลง ทุกคนประหลาดใจ และในท้ายที่สุดก็ไม่มีใครเห็นว่าฉีเติ่งเสียนจะลงมือแต่อย่างใด!

เฮ่อเซียนเซียนอดไม่ได้ที่จะอุทานและพูดอย่างเร่งรีบ “ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าหลิงชวี ทำไมท่านถึงปราณีและไม่แทงเขาตายล่ะ?!”

หลิงชวีสีหน้าไม่ดี แทงเขาตายเหรอ? หากแทงลงไปก็คงเหมือนกับการทรยศและทำลายปฐมาจารย์ เมื่อถึงเวลา ไม่แน่เขาอาจจะถูกไล่ออกจากนิกายลัทธิเต๋า!

ตราประทับจิตรจุลนาคานี้ เป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิเต๋าและอยู่ในมือของปฐมาจารย์มาโดยตลอด!

นอกจากนี้ วัตถุนี้ไม่ใช่ของปลอม ในฐานะลัทธิเต๋า เขาฝึกฝนมาหลายปีสามารถสัมผัสได้ถึงสนามแม่เหล็กพิเศษในวัตถุโบราณนี้

“ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าหลิงชวี ท่านลงมือเลยสิ!” เฮ่อเซียนเซียนตะโกน หากหลิงชวีไม่ทำ งั้นเธอจะต้องออกจากโรงแรมฉินฮั่นด้วยเลือด? !