บทที่ 1336 คำนับอาจารย์

คำพูดของหยางกวนกวนเหมือนตบหน้าเฮ่อเซียนเซียนจนสั่นอย่างแรง สีหน้าของเธอพลันแข็งทื่อ

ในใจของเธอรู้สึกตื่นตระหนกกับความพ่ายแพ้อย่างไม่มีที่มาที่ไปของหลิงซวีในวันนี้

เฮ่อเซียนเซียนรู้ดีว่าเรื่องมันจบลงแล้ว การอยู่ที่นี่ต่อไปคงมีแต่ความอัปยศ เธอจึงวางสัญญาและเอกสารของโรงแรมลง จากนั้นก็หมุนกายเดินจากไป

"พี่สาวของเธอนี่รักดูรักเธอมากนะ พอรู้ว่าเธอจะฝากตัวเป็นศิษย์ ก็ให้ของขวัญมูลค่านับพันล้าน ใจกว้างจริงๆ!" ฉีเติ่งเสียนพูดกับเฮ่อตั่วเหลียน

เฮ่อเซียนเซียนร่างกายโซเซจนเกือบจะล้มลงกับพื้น

"พี่ใหญ่ ฟังนะ ขอบคุณพี่มาก เพราะพี่เลย......เฮ้อ เสียมารยาทจริงๆ คนยังพูดไม่จบก็เดินหนีซะแล้ว!" เฮ่อตั่วเหลียนรีบพูด

"อาจารย์กับลูกศิษย์คู่นี้นี่เหมาะสมกันจริงๆ" หวงฉีปินอดไม่ได้ที่จะพูดกับจี้ข่าย

จี้ข่ายพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ดูท่าวันนี้เฮ่อเซียนเซียนคงโกรธจนนอนไม่หลับแน่

ในเมื่อเคลียร์ปัญหาต่างๆเสร็จสิ้นแล้ว พิธีคำนับอาจารย์ก็ดำเนินต่อไป

หยางหยุนจือเดินเข้ามา เอาชาร้อนๆจอกใหม่มาให้เฮ่อตั่วเหลียน ก่อนจะพูด "คำนับน้ำชา!"

สองมือเฮ่อตั่วเหลียนรับถ้วยชามาถือไว้ ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าฉีเติ่งเสียน ยื่นถ้วยชาไปข้างหน้า "อาจารย์ โปรดดื่มชา!"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มน้อยๆ รับชามาดื่ม ก่อนจะวางกลับไปที่มือของเฮ่อตั่วเหลียน "เมื่อเป็นศิษย์ของฉันแล้ว เธอต้องสิ่งหนึ่งไว้ให้ดี"

"อาจารย์โปรดชี้แนะ" เฮ่อตั่วเหลียนพูดเสียงขรึม

"อย่าหวาดกลัวต่ออำนาจและยืดหยัดเพื่อความยุติธรรม!" ฉีเติ่งเสียนพูดเสียงดังกังวาลราวกับเสียงระฆัง ที่ดังไปถึงจิตใจของคน

"การเป็นศิษย์ของฉันไม่มีกฏเกณฑ์อะไรมากนัก ขอแค่เป็นคนซื่อสัตย์ก็พอ"

"น้อมรับคำสอนของอาจารย์!" เฮ่อตั่วเหลียนพูด

"ลุกขึ้น" ฉีเติ่งเสียนพูด

เฮ่อตั่วเหลียนลุกขึ้นยืนอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็มอบซองอั่งเปาหนาเป็นปึกๆสำหรับค่าครู

ฉีเติ่งเสียนรับมาด้วยสีหน้ายินดีพลางพูด "ดีมาก ต่อจากนี้ไปเธอก็เป็นศิษย์ของฉันแล้ว จงตั้งใจฝึกฝนและเรียนรู้ สนับสนุนความยุติธรรม อย่ายุ่งเกี่ยวกับความชั่วร้าย"

จี้ข่ายได้ยินที่ฉีเติ่งเสียนพูดแล้วก็รู้สึกขนหัวลุก อดไม่ได้ที่จะบ่นเบาๆ "นี่มันจริงจังเกินไปหน่อยหรือเปล่า?!"

หวงฉีปินเองก็รู้สึกเหมือนกัน

"ถึงเขาจะไม่เคยปฏิบัติตามกฏเกณฑ์ และอาจจะดูบ้าคลั่งไปบ้าง แต่ความจริงแล้วเขาขีดเส้นความถูกผิดชัดเจนมาตลอด" เหลยเสวี่ยเจียวพูด

จี้ข่ายและหวงฉีปินไม่สามารถปฏิเสธคำพูดนี้ได้ ถึงแม้คำพูดและการกระทำต่างๆของฉีเติ่งเสียนจะโหดเหี้ยมและบ้าคลั่ง แต่เขาก็ยืนหยัดในความถูกต้องและไม่ประนีประนอมเลยแม้แต่น้อย

หลังจากพิธีเสร็จสิ้น ทุกคนก็พากันแสดงความยินดีและมอบของขวัญ

"ทานมื้อเย็นกันเถอะ" หยางหยุนจือพูดพลางยิ้ม

หยางหยุนจือก็พาเฮ่อตั่วเหลียนไปดื่มเหล้าคำนับคนทุกโต๊ะ เป็นการขอบคุณทุกคนที่มาให้กำลังใจและแสดงความยินดี

-หลังจากคำนับเหล้าครบทุกโต๊ะแล้ว เฮ่อตั่วเหลียนก็กลับมายังโต๊ะหลัก นั่งลงข้างฉีเติ่งเสียนแล้วถามอย่างสงสัย "อาจารย์ เมื่อกี้อาจารย์หยุดดาบของหลิงซวีได้ยังไงเหรอ?"

"ไม่ได้บอกไปแล้วเหรอ? เพราะฉันเป็นเซียน เมื่อกี้ที่หยุดดาบได้เพราะใช้พลังจิต" ฉีเติ่งเสียนตอบเสียงเรียบ

เฮ่อตั่วเหลียนได้ฟังแล้วก็รู้สึกโมโห นี่เป็นการตอบอย่างขอไปทีเกินไปแล้ว!

"ไม่ได้ล้อเล่นนะ เพราะหลายคนก็พูดเหมือนกันว่าฉันเป็นเซียนแล้ว" ฉีเติ่งเสียนหัวเราะอย่างเย็นชา

เฮ่อตั่วเหลียนไม่อยากคุยเรื่องนี้กับเขาอีก จึงเปลี่ยนเรื่องถาม "พรุ่งนี้จะให้มาเรียนกี่โมงหรือ? อาจารย์จะสอนอะไรฉันก่อน?"