บทที่ 136 น่ารังเกียจ

ฉีเติ่งเสียนฟังคำพูดของเซี่ยงตงฉิงแต่ในใจรู้สึกเหยียดหยาม

ผู้หญิงเซี่ยงตงฉิงคนนี้ต้องการสร้างเรื่องอื้อฉาว เพื่อทำให้สวีเอ้าเสวี่ยกับวังหู่ชะลอการดำเนินการบางอย่าง

ขณะเดียวกัน ยังเป็นการสร้างความแข็งแกร่งให้กับเซี่ยงกรุ๊ปและได้รับการสนับสนุนจากองค์กรท้องถิ่นอีกด้วย

“ฉันไม่เชื่อว่าประธานหนุ่มลึกลับของเทียนไล่แคปปิตอลจะมีพลังอำนาจมากและสามารถต้านทานกองกำลังร่วมของเราได้! ยิ่งไปกว่านั้น หอการค้ามังกรดำและ คุณหวง ได้ตกลงที่จะพิจารณาเข้าร่วมกองกำลังกับเรา เมื่อถึงเวลานั้นไท่ซานจะฆ่าไอ้บอสลึกลับนี่และบดขยี้ให้ตายอย่างง่ายดาย!” วังหู่เยาะเย้ยไปทางสวีเอ้าเสวี่ย

สวีเอ้าเสวี่ยสงบลงและพยักหน้าเล็กน้อย ไท่ซานจะกดดันอย่างรุนแรง แม้ตงฉิงจะเรียกฉู่อู่เต้ามาช่วยก็ไม่เป็นผล!

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีไพ่เด็ด – อวี้เสี่ยวหลง!

อวี้เสี่ยวหลงกลับมาเมืองหลวงในครั้งนี้ ประการแรกคือเพื่อรายงานผลงานการทำงาน และประการที่สองเพื่อระดมเงินทุนจากตระกูลอวี้

ฉีเติ่งเสียนนอนเฉยๆ อยู่ใต้ร่มบังแดดสักพัก รู้สึกเบื่อ จึงลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะยาวเพื่อรับบาร์บีคิวย่างสดร้อนๆ จากพ่อครัว

เฉียวชิวเมิ่งเฝ้าดูการกระทำของเขาตั้งแต่ต้นจนจบ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง และถอนหายใจ: “เขาไม่รู้จักใช้ประโยชน์จากโอกาสดีๆ”

หลี่อวิ๋นหว่านกำลังผ่อนคลายโดยมีห่วงยางอยู่ในอ้อมแขนของเธอ และพูดด้วยรอยยิ้ม: “เธอหมายถึงอะไรที่จะใช้ประโยชน์จากโอกาสดีๆ”

เฉียวชิวเมิ่งส่ายหัวแล้วพูดว่า: “หากเป็นชนชั้นสูงที่มีแรงในการทำงานจริงๆ จะต้องใช้โอกาสนี้ในการขยายเครือข่ายอย่างแน่นอน”

“แต่ดูเขาสิ...ตั้งแต่ต้นจนจบ นอนอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเลย”

“ไม่หาคนที่จะพูดคุยด้วยหรือคิดจะขยายเครือข่ายใดๆ”

“ตอนนี้ก็ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมคุณเซี่ยงถึงให้เขาเข้าทำงานระดับหัวหน้าแผนกในเซี่ยงกรุ๊ป?”

หลี่อวิ๋นหว่านพูดอย่างใจเย็น: “บางทีเขาอาจไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้เลย เพราะเขาแข็งแกร่งมากพอแล้ว”

เฉียวชิวเมิ่งไม่เชื่อ หลี่อวิ๋นหว่านจึงไม่ได้พูดอะไรอีก

แต่ทั้งคู่สังเกตเห็นว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีระยะห่างกันเล็กน้อย เนื่องจากมุมมองที่แตกต่างกันของพวกเธอเกี่ยวกับฉีเติ่งเสียน แม้ว่าความห่างจะไม่มีนัยสำคัญ แต่ท้ายที่สุดแล้วพวกเธอก็ไม่ได้ใกล้ชิดกันเหมือนเมื่อก่อน

ฉีเติ่งเสียนเดินไปที่โต๊ะยาวแบบสบาย ๆ เขาเพิ่งกินปีกไก่ไปจำนวนหนึ่งและคิดว่ามันรสชาติดี เขาเอื้อมมือจะไปหยิบเนื้อวัวที่เรียงราย

แต่ในขณะที่มือฉีเติ่งเสียนยื่นออกไปสัมผัสก้านไม้ไผ่ บางก็แตะที่มือของเขา

มือถูกถอนกลับทันทีราวกับถูกไฟฟ้าช็อต

ฉีเติ่งเสียนเงยหน้าขึ้นมองและเห็นหญิงสาวสวยตัวสูงสวมกระโปรงยาวที่มีเสน่ห์ ราวกับว่าเคยเห็นเธอในทีวี

“เชิญท่านสุภาพสตรีก่อนครับ” ฉีเติ่งเสียนยังคงมีท่าทีสง่างาม เขาดึงมือของเขาออก จากนั้นจึงยื่นมือออกแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

ใบหน้าของฉู่ปิงมืดลงทันที เธอกวาดจานเสียบไม้ลงกับพื้นอย่างวเย็นชาก่อนจะพูดว่า “ถูกมือสกปรกของนายสัมผัสแล้วใครเขาจะอยากกิน!”

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ยิน เขาตะลึงจากนั้นจึงเลิกคิ้วขึ้น

ฉู่ปิงพูดอย่างเย็นชา: “นายรู้ไหมว่าฉันซื้อประกันให้มือฉันราคาตั้งเท่าไหร่? หากนายทำให้สกปรกหรือบาดเจ็บ นายมีปัญญาชดใช้ไหม!”

เธอมองฉีเติ่งเสียนที่สวมใส่เสื้อผ้าสบายๆ ปกติทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้นเขาเอาแต่นอนในร่มไม่สุงสิงกับใคร ดูก็รู้ว่าเป็นพวกปลาเค็ม ดังนั้นไม่จำเป็นต้องมองให้รกสายตา

“ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน จะทำให้เสียของทำไม?” ฉีเติ่งเสียนมองดูเนื้อเสียบไม้ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นและใบหน้าไม่พอใจ

ฉู่ปิงยิ้มแล้วพูดว่า: “อย่ามาสั่งสอนแถวนี้นะ ถ้านายทำมือฉันหัก นายจะจ่ายค่ามันคืนได้ไหม?”

“อีกอย่าง แล้วถ้าหากใช้การมันไม่ได้ล่ะ?”