ตอนที่ 137
บทที่ 137 สูงส่ง
October 21, 2026
“ฮ่าฮ่าฮ่า ผู้ชายคนนี้ตลกจริงๆ และเขาขอให้คุณฉู่ปิงคุกเข่าลงและเช็ดมือของเขา คิดว่าคุณฉู่ปิงมือไม่สะอาดหรือไง?”
“ทำไม? โดนแอบถ่ายตอนทำธุระส่วนตัวหรือไง? ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกัน!”
“เป็นเกียรติสำหรับนายที่ได้สัมผัสมือของคุณฉู่ แต่คุณฉู่ไม่ชอบ เพราะงั้นนายควรทำตามที่คุณฉู่บอก!”
ผู้เห็นเหตุการณ์ต่างมีสีหน้าเย็นชาและหัวเราะเยาะฉีเติ่งเสียนพวกเขายังรู้สึกว่าการเข้ามาในวิลล่าของฉีเติ่งเสียนเหมือนเป็นการดูถูกพวกเขา
ฉีเติ่งเสียนมองไปที่คนกลุ่มนี้และอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วพูดว่า: “ช่างเป็นสุนัขเลียแข้งเลียขาจริงๆ ในที่สุดฉันก็เข้าใจว่าทำไมอินเทอร์เน็ตถึงบอกว่าการเลียทำให้สุนัขมีความสุข”
ทุกคนโกรธแค้นทันทีและอยากจะยกแขนเสื้อแล้วรุมทำร้ายผู้ชายคนนี้ หากพวกเขาไม่ได้สนใจว่านี่คืองานปาร์ตี้ที่เซี่ยงตงฉิงจัด พวกเขาคงรุมเหยียบย่ำเขาไปแล้ว
ฉู่ปิงยิ้มเยาะก่อนจะพูดว่า: “หยาบคายจริงๆ พวกคนจน ทะเยอทะยานในเวลาสั้นๆ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเซี่ยงกรุ๊ปรับขยะชั้นต่ำอย่างนายมาได้ยังไง?”
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ธุรกิจของเซี่ยงกรุ๊ปไม่ได้ดีขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา บางทีอาจจะล่มสลายภายในสองเดือนก็ได้”
“ดูเหมือนว่าวิสัยทัศน์การทำงานของคุณเซี่ยงจะแย่มาก!”
หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ ผู้เห็นเหตุการณ์คิดว่าเซี่ยงกรุ๊ปไม่ใช่คนที่พวกเขาสามารถจะทำให้ขุ่นเคืองได้
นั่นเหมือนเป็นการต่อสู้ระหว่างเหล่าทวยเทพกับพวกมนุษย์เช่นพวกเขาไม่สามารถเข้าร่วมได้ พวกเขาแค่บาดเจ็บนิดหน่อยก็เตรียมปิดฝาโลงทันที
“มีเพียงวังหู่เด็กหนุ่มที่หยิ่งผยองกับสวีเอ้าเสวี่ยที่จองหองคนนั้นเหรอ? หากสองคนนี้สามารถทำให้เซี่ยงกรุ๊ปล่มสลายได้ ชาติหน้าฉันจะไม่เกิดเป็นผู้ชายแล้วกัน” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเหยียดหยาม
หลังจากที่ทุกคนได้ยินพวกเขาก็สูดหายใจเข้า มันน่าตกใจมากที่ผู้ชายคนนี้กล้าแสดงความคิดเห็นกับวังหู่และสวีเอ้าเสวี่ยเช่นนี้!
“นายเป็นใครกล้าพูดถึงคุณสวีแบบนี้ได้ยังไง คุกเข่าลงเร็ว ๆ !” ฉู่ปิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ไม่ใช่ว่าคุณทิ้งขว้างอาหารของคนอื่นเหรอ?”
“ปั๊ก!”
ฉู่ปิงยกมือขึ้นคว่ำจานเค้กเล็ก ๆ จากนั้นเธอก็เหยียบเค้กแล้วบดขยี้มัน
เธอยกเท้าขึ้น ยิ้มให้ฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า “คุกเข่าลงแล้วกินเค้กจานนี้ให้หมด ฉันจะปล่อยนายไป”
ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนเย็นชา และเขาก็ก้มลงหยิบเค้กชิ้นเล็กขึ้นมา
เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เฉียวชิวเมิ่งก็ปีนออกจากสระว่ายน้ำ ห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวแล้วเดินไปดูทันที
“ฉีเติ่งเสียนเกิดอะไรขึ้น? มีปัญหาอีกแล้วเหรอ?” เฉียวชิวเมิ่งดูหน้าบิดเบี้ยวยิ่งขึ้นเมื่อเธอเห็นว่าคนที่ฉีเติ่งเสียนกำลังมีเรื่องด้วยคือฉู่ปิงซึ่งเป็นดาราที่มีชื่อเสียงมากๆ
ฉู่ปิงเป็นผู้ชนะรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม เธอเคยถ่ายทำภาพยนตร์ร่วมทุนสองเรื่องในสหรัฐอเมริกา เธอมีชื่อเสียงมากแถมยังเป็นแอมบาสเดอร์ภาพลักษณ์ของสวีกรุ๊ปอาจมีเจ้านายใหญ่ในเมืองหลวงคอยซัพพอร์ตเธออยู่
ฉีเติ่งเสียนบังเอิญมีปัญหากับฉู่ปิง ในใจของเฉียวชิวเมิ่งเต็มไปด้วยความกังวล
หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ยินคำพูดของเฉียวชิวเมิ่งใบหน้าของเขามืดลงและเขาก็ไม่สนใจที่จะตอบเธอ
ทุกคนหัวเราะเมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนหยิบเค้กชิ้นเล็กขึ้นมา
“กลัวแล้ว กลัวแล้วแน่ๆ! ใครจะต้านทานคุณฉู่ปิงได้”
“กินเร็วเข้า นายมันแค่เศษขยะ จริงๆนายไม่สมควรกินอาหารสกปรกพวกนี้ เพราะนายไม่สมควรแม้แต่จะแตะอาหารบนโต๊ะทั้งหมดด้วยซ้ำ”
“กินเข้าไปเร็ว ๆ แล้วคุกเข่าเช็ดมือคุณฉู่ปิง ยอมรับความผิดของนายซะ!”
เมื่อเฉียวชิวเมิ่งเห็นแบบนี้ เธอตกตะลึงแล้วพูดว่า: “คุณฉู่ คุณฆ่าคนได้เพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องทำให้คนอื่นอับอายหรอกนะคะ"
“คุณจะไปรู้อะไร?”
“ฉันฉู่ปิง บริสุทธิ์ผุดผ่องมาตั้งแต่เกิด ฉันเติบโตขึ้นมาในเมืองหลวงตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ฉันเป็นคนที่คุณเปรียบเทียบได้ด้วยหรือ?”
“ถ้าเขาชนฉัน ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เขาควรขอโทษอย่างจริงใจและสำนึกผิด!”
“ฉันยินดีที่จะให้โอกาสเขากินเค้กสกปรกพวกนี้ นั่นเป็นเพราะฉันมีน้ำใจ ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีหน้ามายืนตรงหน้าฉันมาพูดไร้สาระด้วยซ้ำ”