บทที่ 1395 สำนักมวยภายในหลงเหมิน

ทางฝั่งหลงเหมิน เงียบงันไร้เสียง

หลี่เหอถูจับคาง พยักหน้าเล็กน้อย เขารู้สึก ว่า ฉีเติ่งเสียนนั้นยอดเยี่ยมมากขึ้นเรื่อยๆ ที่สามารถฝึกฝนลูกศิษย์เช่นนี้ออกมาได้

ที่สำคัญกว่านั้น เขาได้เห็นบุคคลิกที่เป็นของฉีเติ่งเสียนบนตัวของหยางกวนกวน พลังหมัดที่เกือบจะอยู่ยงคงกระพันแบบนั้นทำให้ตกตะลึงจริงๆ!

เฮ่อตั่วเหลียนก็อ้าปากกว้าง ดาวดวงเล็กๆ เกือบจะปรากฏในดวงตาของเธอ เธอหวังว่าเธอจะมีช่วงพร่างพราวเช่นนี้ในอนาคต

หลี่เหอถูเห็นว่ายังมีคนที่กระตือรือร้นที่จะลอง เขาจึงไอและพูดว่า "ไว้หน้าหลงเหมินด้วย!"

เมื่อคนเหล่านั้นได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็ทำได้เพียงหยุดการวิวาทของพวกเขาเท่านั้น

หยางกวนกวนสู้สี่รอบติดต่อกัน ชนะพวกเขาทั้งหมดได้อย่างหมดจด หากไปท้าทายเธออีกครั้งในเวลานี้ มันจะเป็นการฉวยโอกาสเอาเปรียบตอนที่คนอื่นลำบาก ซึ่งจะไร้ยางอายเกินไป

ถึงแม้จะชนะ ก็ดูไม่ดีเท่าไหร่

“ฉันคิดว่าคนหนุ่มสาวในหลงเหมินไม่ดีไม่เด่นขนาดนั้น แล้วทำไมพวกเขาถึงรังเกียจฉันที่เปิดสำนักศิลปะการต่อสู้ขนาดนี้ล่ะ?” หยางกวนกวนแสร้งยิ้มถาม และมองไปที่ทุกคน

โหยวฮ่าวและหลัวอี้ต่างมีใบหน้าซีดเซียว พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว พวกเขาทั้งหยิ่งยโส ทั้งยังเป็นผู้ชาย แต่แพ้ผู้หญิงคนหนึ่ง หากพูดออกไปจะโดนหัวเราะเยาะเย้ยเอาได้!

ผู้ชายมีความเข้มแข็งโดยธรรมชาติและมีข้อได้เปรียบมากกว่าผู้หญิงในการฝึกศิลปะการต่อสู้

มิฉะนั้นจะไม่มีปรมาจารย์หญิงที่สร้างศิลปะการต่อสู้หย่งชุนโดยเฉพาะเพื่อลดช่องว่างทางกายภาพระหว่างชายและหญิง

“ฉันมีโอกาสฝึกฝนได้ไหม?” เฮ่อตั่วเหลียนอดไม่ได้ที่จะหันไปถามฉีเติ่งเสียน

“ตามทฤษฎีแล้วมีโอกาสอยา แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณพยายามฝึกฝนเพียงพอหรือไม่?” ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูด

เฮ่อตั่วเหลียนแอบตัดสินใจ ไม่ว่าจะยากแค่ไหน เธอก็กัดฟันอดทน และเธอจะต้องพัฒนากังฟูในระดับดังกล่าว

หยางกวนกวนพูดอย่างใจเย็น: "ประธานลี่ ฉันตัดสินใจเปิดสำนักศิลปะการต่อสู้แห่งนี้แล้ว หากใครในหลงเหมินไม่พอใจ สามารถมาประลองะฉันได้ หากชนะฉัน ผู้อำนวยการสำนักยิมก็จะมอบให้เขาทำเลย!"

หลี่เหอถูหัวเราะทันทีและพูดว่า: "คุณหยางคำพูดได้ชัดเจนแล้ว อีกอย่าง ได้แสดงศักยภาพเพียงพอแล้ว ฉันคิดว่าทุกคนไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่ไหม?"

ในเวลานี้ฉีเติ่งเสียนขัดจังหวะขึ้น เขาพูดว่า "แน่นอน ผู้ที่เข้ามาท้าทายจะต้องมาจากรุ่นน้อง ถ้านักศิลปะการต่อสู้รุ่นพี่ต้องการท้าทาย..."

“ไม่เป็นไร ฉันจะลงมือเอง"

ขณะที่เขาพูด เขาก็ยกมือขวาขึ้น บีบอย่างกะทันหัน

“บูม!”

เสียงอู้อี้เหมือนฟ้าร้องดังมาจากหมัด ทำให้หัวใจของทุกคนสั่นไหวราวกับกลอง และใบหน้าของทุกคนก็อดแสดงท่าทีหวาดกลัวไม่ได้

เช่นเดียวกับที่จ้านเฟยพูด หากไม่ไปเผชิญหน้ากับฉีเติ่งเสียน คุณจะไม่รู้ว่าคนๆ นี้น่ากลัวแค่ไหน

ฉีเติ่งเสียนค่อยๆ หดกำปั้นของเขา วางมือในกระเป๋าเสื้อของเขา และพูดอย่างใจเย็น: "เรื่องในวันนี้พอแค่นี้ก่อน ฉันอยากจะรบกวนประธานหลี่ใส่ใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ และช่วยให้ยุทธภพรู้จักเรา เช่นนี้เราถึงจะสามารถรับคนมีพรสวรรค์ได้"

หลี่เหอถูยิ้มแล้วพูดว่า: "แน่นอน"

มันไม่ง่ายเลยที่จะเปิดสำนักศิลปะการต่อสู้ในเซียงซานหรือจิงเต่า มีวัฒนธรรมดั้งเดิมมากมายที่สืบทอดอยู่ที่นี่ โดยเฉพาะศิลปะการต่อสู้ที่มีกฎเกณฑ์มากมาย

ถ้าเป็นเวลาปกติ ยังต้องไปเยี่ยมสำนักศิลปะการต่อสู้ในท้องถิ่นทีละแห่ง

แต่ว่า หยางกวนกวนมีอาจารย์อย่างฉีเติ่งเสียนผู้นี้ก็ไม่จำเป็นแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว การต่อสู้ของฉีเติ่งเสียนในเซียงซาน ทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ในชุมชนศิลปะการต่อสู้ทางใต้ต้องรู้สึกหนาวสั่น เขาก็คร่าชีวิตผู้คนไปมากมายเช่นนี้

ในเวลานี้ ยังมีใครกล้าพูดกฎเกณฑ์กับเขา เกรงว่าคงจะต้องบอกอีกฝ่ายว่า "กฎของฉันก็คือกฎ"

“ไปกันเถอะ” ฉีเติ่งเสียนยิ้มให้หยางกวนกวนแล้วพูด