บทที่ 1396 หัวหน้าอาจารย์ฝึกสอนจ้านเฟย

“ประลอง*อะไร เชื่อไหมว่าฉันจะให้ปรมาจารย์จางเทียนมาทำให้นายนอนสลบไปสักวัน?”

ฉีเติ่งเสียนดึงจิ่วเฮิงออกไปโดยตรง วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับการเปิดสำนักศิลปะการต่อสู้ จะให้ไอ้สารเลวนี้สร้างปัญหาไม่ได้

เมื่อจิ่วเฮิงได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป แต่เขาก็ยังพูดว่า: "จะให้ฉันหยุดก็ได้ จากนี้ไป ฉันมาฝึกซ้อมที่สำนักศิลปะการต่อสู้ ต้องมีคนมาเป็นคู่ฝึกกับฉัน!"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างสบายๆ : "ไม่มีปัญหา ไหลฟูจะอยู่เป็นคู่ซ้อมของคุณได้ทุกเมื่อ"

ทันใดนั้นสีหน้าของหมาป่าโลภก็เปลี่ยนไป และเขาก็โบกมืออย่างรวดเร็วโดยพูดว่า: "ฉันทำไม่ได้อีกแล้ว พักนี้ฉันถูกสุราเมถุนทำเอาเหนื่อยแล้ว สภาพไม่ไหวแล้ว"

"ไม่ไหวก็ฝึกฝนสิ! เป็นลูกผู้ชายตัวจริง จะติดสิ่งเหล่านั้นได้อย่างไร ฝึกฝนกับฉันสิ!“ จิ่วเฮิงกล่าวอย่างตื่นเต้น

ขณะที่จิ่วเฮิงพูด ก็หันความสนใจไปที่จ้านเฟยอีกครั้งและพูดว่า "เอ๊ะ ผู้นี้ก็เป็นปรมาจารย์ระดับสูงด้วย เรามาซ้อมด้วยกันดีไหม?"

จ้านเฟยยกมือขึ้นประสานคารวะ แล้วยิ้มให้จิ่วเฮิง: "อาจารย์ท่านนี้ เราค่อยมาฝึกซ้อมวันอื่นกันเถอะ วันนี้เป็นวันเปิดสำนักศิลปะการต่อสู้ จึงไม่เหมาะสมที่จะส่งเสียงดังเช่นนั้น”

จิ่วเฮิงเห็นความสุภาพเรียบร้อยของชายคนนี้ ดังนั้นเขาจึงเห็นด้วยกับคำพูดของเขาอย่างไม่เต็มใจ

จ้านเฟยอดไม่ได้ที่จะแอบมองไปที่จิ่วเฮิง เขารู้สึกว่าคนผู้นี้มีพลังที่เหมือนกระทิง ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งราวกับเสือ มีบุคคลิกนิสัยเหมือนสิงโต เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นนักสู้ชั้นนำ

การที่จ้านเฟยแปรพักตร์ต่อฉีเติ่งเสียน ก็ทำให้เป็นเรื่องฮือฮาเช่นกัน ท้ายที่สุด ตอนที่อยู่เซียงซาน พวกเขาทั้งสองต่อสู้กันจนตาย

หลังจากนั้น ชื่อเสียงของจ้านเฟยก็ถูกเหยียบย่ำจมโคลน แต่ตอนนี้ พวกเขาก็กลายเป็นพันธมิตรกันอีกครั้ง! ปรมาจารย์ระดับสูงผู้สง่างามในเซียงซานได้กลายเป็นหัวหน้าอาจารย์ฝึกสอนของสำนักมวยชั้นในของหลงเหมินแห่งนี้? มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ!

แน่นอนว่าจ้านเฟยรู้ว่าชื่อเสียงของเขานั้นแย่จนไม่รู้จะแย่อย่างไรแล้ว แต่ฉีเติ่งเสียนคนนี้ เขาก็ไม่สามารถเอาชนะได้ แล้วเขาจะทำอย่างไรได้? ไม่สามารถเอาชนะได้ ก็ได้แต่เข้าร่วมกับเขา!

หลังจากเข้าร่วมแล้ว เขาจะสามารถกอบกู้ชื่อเสียงของตัวเองได้อีกครั้งเมื่อศัตรูมาท้าทายถึงสำนักศิลปะการต่อสู้

สิ่งที่จ้านเฟยต้องการคือชื่อเสียง แต่ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อชื่อเสียง มันไม่ฉลาดเลยที่จะต่อสู้กับฉีเติ่งเสียน

สำนักศิลปะการต่อสู้ได้รับการสนับสนุนจากหลงเหมิน และชื่อเสียงของสำนักก็แพร่กระจายไปทั่วยุทธภพอย่างเป็นธรรมชาติ และยังได้รับการยอมรับจากผู้คนทั่วยุทธภพอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นวันแรกของการเปิด และอาจารย์ผู้มีฝีมือสูงหลายคนยังคงอยู่ในสถานะรอดู พอค่อยสังเกตการณ์พอแล้ว คาดว่าจะค่อยๆ เข้ามาติดต่อ

“อาจารย์จ้านเฟย คุณเป็นหัวหน้าอาจารย์ฝึกสอน ก็ขอรบกวนคุณช่วยดูแล ฉันหวังว่าจะหว่านล้อมปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ภาคใต้มากขึ้นผ่านสำนักศิลปะการต่อสู้แห่งนี้ และแม้แต่สร้างสำนักศิลปะการต่อสู้แห่งนี้ให้ดำรงอยู่เช่นสหพันธ์ศิลปะการต่อสู้หนานหยาง” ฉีเติ่งเสียนพูดกับจ้านเฟย

จ้านเฟยพยักหน้าและกล่าวว่า: "อาจารย์ฉีเติ่งเสียนไม่ต้องกังวล ในเมื่อฉันเลือกหัวหน้าอาจารย์ฝึกสอนนี้ ฉันจะทำให้ดีที่สุดและพยายามให้เต็มที่"

หยางกวนกวนเสนอเงินเดือนประจำปีที่สูงมากให้จ้านเฟยและลงนามในสัญญาโดยตรง สัญญาห้าปี รวมมูลค่ากว่าสองร้อยสามสิบล้าน

เงินจำนวนนี้อาจดูเหมือนมาก แต่สำหรับปรมาจารย์ระดับจ้านเฟยจริงๆ แล้วมันไม่ใช่อะไรเลย ต้องรู้ว่า ปรมาจารย์ดังกล่าวมักจะยากที่จะเอาชนะด้วยเงิน

จ้านเฟยยังรู้สึกว่าเขาสามารถสร้างรายได้และฟื้นฟูชื่อเสียงของเขาได้ ดังนั้นเขาจึงตกลงที่จะเป็นหัวหน้าอาจารย์ฝึกสอน

ถือได้ว่าเป็นการเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นมิตรภาพ และทั้งสองฝ่ายได้บรรลุฉันทามติ แนวร่วม และร่วมกันพยายามพัฒนาค่ายมวย

หากค่ายมวยพัฒนาได้ดี สถานะของมันในโลกจะดีขึ้นอย่างมากตามธรรมชาติ ไม่ต้องพูดถึงชื่อเสียงของจ้านเฟย

แม้ว่าจะมีคนดีๆ มากมายที่ไม่ละอายใจกับแนวทางการเข้าร่วมของเขา หากเขาไม่สามารถเอาชนะเขาได้ แต่นั่นก็ไม่สำคัญ

การพัฒนาสำนักศิลปะการต่อสู้ในอนาคตมักจะขึ้นอยู่กับจ้านเฟยมากขึ้น เนื่องจากหยางกวนกวนมีธุรกิจของตัวเอง แม้ว่าเขาจะมีตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักศิลปะการต่อสู้ แต่เขาไม่สามารถดูแลการพัฒนาสำนักศิลปะการต่อสู้ได้ตลอดเวลา สำหรับฉีเติ่งเสียนเขายิ่งขี้เกียจมากขึ้น และเขามีโอกาสน้อยที่จะมาดูแลสิ่งต่างๆ ด้วยซ้ำ คำพูดของจิ่วเฮิง ถ้าเขาไม่มาสร้างความเสียหายก็เพียงพอให้คนแอบสวดภาวนาหลายครั้ง!